Άρθρο με βάση ομιλία σε εκδήλωση στο Φεστιβάλ RadiKal, το Σάββατο 20 Ιουνίου 2026, στο Πάντειο
Είναι ολοφάνερο ότι το αντιπολεμικό κίνημα επανεμφανίστηκε και αναπτύσσεται στη σημερινή περίοδο, αλλά είναι εξίσου ολοφάνερο ότι είναι αναντίστοιχο με τις απαιτήσεις της εποχής μας.
Για να αντιστρέψουμε αυτή την κατάσταση απαιτείται να αναζητήσουμε τις βαθύτερες αιτίες της πολεμικής στροφής στον σύγχρονο καπιταλισμό και, με βάση αυτό, να απαντήσουμε στο ερώτημα:
Πώς θα συμβάλει η αντικαπιταλιστική και ριζοσπαστική Αριστερά στην ανάπτυξη ενός μαζικού, νικηφόρου, αντιπολεμικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, πρώτα από όλα στη χώρα μας;
- Για να αναπτυχθεί ένας σύγχρονος αντιπολεμικός αγώνας, απαιτείται το εργατικό και αριστερό, το σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό κίνημα να κατανοήσει βαθιά και άρα να δράσει αναλόγως, με βάση το γεγονός ότι βρισκόμαστε σε μια εντελώς νέα εποχή του καπιταλισμούκαι συνακόλουθα, του ιμπεριαλισμού, άρακαι της αντιπολεμικής και της ταξικής πάλης.
Και για να καταλάβουμε την εποχή μας απαιτείται το εργαλείο του μαρξισμού και της πολιτικής οικονομίας. Σε αυτή την προσπάθεια έχουν συμβάλει σπουδαίοι θεωρητικοί του μαρξισμού, όπως ο Έρνεστ Μαντέλ, ο Μπεν Φάιν, ο Φρέντερικ Τζέιμσον και ο Ίστβαν Μεσάρος παλιότερα, ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, ο Κώστας Λαπαβίτσας και άλλοι, σήμερα.
Όμως η θεωρητική παραδοχή ότι βρισκόμαστε σε μια ποιοτικά νέα εποχή του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού δεν έχει γίνει ακόμη κοινός τόπος. Δουλεύουμε ακόμη με παλιά εργαλεία.
Η εποχή μας είναι πρωτότυπη, εμπεριέχει όλες τις προηγούμενες, αλλά ταυτόχρονα –και αυτό είναι το κύριο – τις υπερβαίνει ποιοτικά. Για παράδειγμα, το κλασικό μονοπώλιο έχει δώσει τη θέση του στο πολυεθνικό – πολυκλαδικό, ο κανόνας χρυσού στο δολάριο, στον κρατικό ανταγωνισμό έχουν προστεθεί οι ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις, όπως η ΕΕ. Η πρώτη διεθνοποίηση της αγοράς, στη διεθνοποίηση της παραγωγής και των αλυσίδων αξίας, η πρωτοκαθεδρία της σχετικής υπεραξίας έχει δώσει τη θέση της στην απόλυτη, το κράτος νυχτοφύλακας στον αστικό συνασπισμό εξουσίας, η μαζική εκπαίδευση στη μαζική κατεργασία των συνειδήσεων από τη σόου μπίζνες και τα σόσιαλ μίντια.
Και όλα αυτά στο έδαφος τεράστιων επιστημονικών ανακαλύψεων, όπως τώρα η Τεχνητή Νοημοσύνη, που εμπεριέχουν ανάλογα τεράστιες τάσεις καταστροφής, αλλά και απελευθέρωσης, που ούτε καν μπορούσαν να φανταστούν ο Μαρξ και ο Λένιν στην εποχή τους.
Δεν μπορεί να υπάρχει καμία αμφιβολία για τους μαρξιστές και τις μαρξίστριες ότι στη σημερινή εποχή δεν υπάρχει κανένα κράτος που να μην είναι καπιταλιστικό, εκτός από τη μικρή Κούβα –για αυτό και το μίσος του Τραμπ και των ΗΠΑ εναντίον της.
Από αυτή τη σκοπιά, η εποχή μας διαφέρει ποιοτικά από την εποχή του Δεύτερου Παγκόσμιου και του Ψυχρού Πολέμου, όπου υπήρχαν αντικαπιταλιστικά και αντιιμπεριαλιστικά κράτη.
Σήμερα, το κεφάλαιο, η αγορά, το εμπόρευμα, η αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας έχουν κυριαρχήσει ολοκληρωτικά, καθολικά και σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Με ιδιομορφίες σε κάθε χώρα, βεβαίως. Αλλά με ιδιομορφίες εντός του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής.
Υπάρχουν συνεπώς, αλήθειες, σε αυτό που υποστηρίζουν πολλοί θεωρητικοί μαρξιστές αναλυτές, ότι η σημερινή εποχή μοιάζει πολύ με αυτή πριν από τον πρώτο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Ωστόσο, δεν είναι ίδια.
Είναι αναμφισβήτητο, επίσης, γεγονός ότι η ιστορική, δομική κρίση του 2007 – 08 έβγαλε έναν νέο συσχετισμό οικονομικής δύναμης σε βάρος της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ και των παλιών ιμπεριαλιστών και υπέρ των αναδυόμενων καπιταλιστικών κρατών, της Κίνας, της Ρωσίας, των BRICS.
Ο παλιός μονοπολικός καπιταλιστικός κόσμος αργοπεθαίνει με σπασμούς θανάτου.
Για τη διαδοχή του αναπτύσσεται ένας άγριος ανταγωνισμός με έπαθλο είτε ένα νέο αμερικανικό αιώνα είτε ένα νέο πολυπολικό κόσμο υπό κινεζική ηγεμονία. Και γνωρίζουμε ότι η κύρια καπιταλιστική μέθοδος λύσης αυτών των διαφορών είναι ο πόλεμος.
Από αυτή τη σκοπιά, βρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο, σε μια μεσοβασιλεία προς μια νέα ηγεμονία, που θα σφραγιστεί από πολεμικές αναμετρήσεις. Με υφέσεις και εξάρσεις, βεβαίως, αλλά σε μια εφιαλτική ανοδική σπείρα, αν δεν ανακοπεί. Με όπλα που μπορούν να καταστρέψουν χιλιάδες φορές τη ζωή στον πλανήτη. Από αυτή τη σκοπιά, η γενική απαγόρευση των πυρηνικών όπλων –και όχι μόνον για το Ιράν, όπως είναι του συρμού- απαιτείται να τεθούν στο κέντρο της αντιπολεμικής πάλης.
Ας μην έχουμε λοιπόν αυταπάτες: ούτε ο νέος αμερικανικός αιώνας, ούτε ο νέος πολυπολικός κόσμος θα είναι προοδευτικός. Και οι δυο θα είναι αντιδραστικοί, άγριοι, ανταγωνιστικοί, καπιταλιστικοί.
Δεν μπορεί να αναπτυχθεί, συνεπώς, σοβαρό αντιπολεμικό κίνημα τασσόμενοι με τον έναν ή τον άλλον από τους αντιμαχόμενους καπιταλιστές, όπως υποστηρίζουν οι σύντροφοι και συντρόφισσες μας από τη ΛΑΕ και άλλες δυνάμεις, παρότι έχουν τη διάθεση συμβολής στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα.
Αυτό βέβαια, δεν σημαίνει ότι στεκόμαστε αδιάφοροι. Σε έναν πολυπολικό κόσμο μπορεί να υπάρξουν μεγαλύτερες δυνατότητες εκμετάλλευσης των αντιθέσεων, αλλά με τον όρο ύπαρξης ενός νέου ανεξάρτητου παγκόσμιου εργατικού κινήματος.
Σε αυτούς τους κόσμους, οι κυρίαρχοι δεν προβλέπουν καμία άλλη θέση για τον κόσμο της εργασίας εκτός από τη θέση του κρέατος για τα κανόνια και τα ντρόουνς, του θύματος στις νέες εξουθενωτικές μορφές εκμετάλλευσης, καταπίεσης και βαρβαρότητας που αναπτύσσονται με διαφορετικές μορφές σε Ανατολή και Δύση, μέσα σε ένα κατεστραμμένο φυσικό περιβάλλον.
Δεν είναι «νομοτέλεια» αυτή η προοπτική.
Από στρατηγική σκοπιά, απέναντι σε αυτούς τους κόσμους, ο κόσμος της εργασίας χρειάζεται και μπορεί να επανεμφανιστεί μέσα από την ανεξάρτητη και αυτοτελή δράση του. Και με αυτόν τον τρόπο μπορεί, είτε να συμβάλει στην αποτροπή των πολέμων και στην προώθηση των δικαιωμάτων του, είτε, εάν δεν καταφέρει να τους αποτρέπει, να τους αξιοποιήσει για μια δυναμική επανεμφάνιση της επαναστατικής προοπτικής.
Για όλους αυτούς τους λόγους, ο αντιπολεμικός αντιιμπεριαλιστικός αγώνας απαιτείται να συνδεθεί βαθιά με την αντικαπιταλιστική, εργατική ταξική πάλη.
Αλλά αυτό δεν φτάνει. Αν μείνουμε μόνον στην ιδεολογία και τη στρατηγική προοπτική, θα αποτύχουμε οικτρά.
- Ενώ είναι απαραίτητη η μέθοδος της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας, για να αναπτυχθεί ένα ρωμαλέο αντιπολεμικό κίνημα, απαιτείται να χρησιμοποιήσουμε τη μέθοδο της γεωπολιτικής ανάλυσηςκαι τα συμπεράσματά της στην τακτική μας.
Η Αριστερά και το αντιπολεμικό κίνημα οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη και να κινούνται με βάση και το συσχετισμό δύναμης μεταξύ των αντιμαχόμενων ιμπεριαλιστικών και καπιταλιστικών δυνάμεων.
Δεν έχουν όλα τα καπιταλιστικά κράτη την ίδια θέση στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα -όπως υποστηρίζει η Μετάβαση- ή στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα ή όπως αλλιώς ονομάσουμε την ανισότιμη, ανταγωνιστική και διαρκώς μεταβαλλόμενη, ιεραρχία μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών.
Δεν είναι όλα τα καπιταλιστικά κράτη ίδια. Δεν είναι όλα ιμπεριαλιστικά. Δεν μπορεί να συγκρίνεται η θέση των ΗΠΑ με τη Βενεζουέλα και αυτής με το Σουρινάμ, όπως λαθεμένα έθεταν οι Θέσεις του ΚΚΕ για το 22ο Συνέδριο.
Επιπρόσθετα, σε κάθε εποχή, εντός των γενικότερων άδικων πολέμων υπήρχαν και υπάρχουν επί μέρους δίκαιοι πόλεμοι. Για παράδειγμα, εντός του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, ο Λένιν υποστήριζε τον σερβικό πόλεμο εθνικής αυτοδιάθεσης.
Έτσι, σήμερα, στα πλαίσια των γενικότερων αντιδραστικών ανταγωνισμών και πολέμων, ο εθνικοαπελευθερωτικός πόλεμος του παλαιστινιακού λαού είναι δίκαιος κι ας διεξάγεται υπό την ηγεμονία αστικών δυνάμεων, όπως η κυβέρνηση Αμπάς και το δεξιό ρεύμα της Αλ Φατάχ ή του ισλαμικού εθνικισμού, όπως αυτός εκφράζεται μέσα από το μαζικό και λαϊκό ρεύμα της Χαμάς. Για αυτό, η παλαιστινιακή αντίσταση αξίζει τη στήριξή μας χωρίς όρους και προϋποθέσεις, φυσικά με την ανεξαρτησία, τη συναγωνιστική και σεμνή κριτική μας προς αυτές τις μαχόμενες δυνάμεις.
Δεν είναι σωστό ότι οι Παλαιστίνιοι είναι «proxy» – αντιπρόσωποι των Ιρανών, Κινέζων και Ρώσων καπιταλιστών, όπως υποστηρίζουν οι αμερικανοί και οι σιωνιστές για να διαστρεβλώσουν το δίκιο του αγώνα τους, αλλά δυστυχώς, και ορισμένα στελέχη του ΚΚΕ σε ομιλίες τους.
Είναι γεγονός ότι, στα πλαίσια της γενικότερης, ιστορικά καθοδικής πορείας του καπιταλισμού, το κράτος των ΗΠΑ βρίσκεται σε υποχώρηση και με γνωρίσματα βαθιάς παρακμής. Ωστόσο, παραμένει παγκόσμια αυτοκρατορία, κατέχει το χρηματοπιστωτικό σύστημα, ελέγχει τις αλυσίδες αξίας, τη ροή του χρήματος και διαθέτει ακόμη τεράστια στρατιωτική υπεροπλία την οποία δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει σε όλες του τις διαστάσεις.
Για αυτό αποτελεί τον υπ΄ αριθμόν ένα παγκόσμιο κίνδυνο για την ειρήνη και υπ΄ αριθμόν ένα εχθρό για το αντιπολεμικό κίνημα.
Οφείλουμε επίσης, να λαμβάνουμε υπόψη τις διαφορές τακτικής μεταξύ των μεγάλων καπιταλιστικών δυνάμεων, για παράδειγμα, το γεγονός ότι η κινεζική ηγεσία κινείται ακόμη με μια πολιτική διπλωματικής λύσης των διαφορών, χωρίς αυταπάτες για τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της Κίνας.
Πάνω από όλα οφείλουμε να λάβουμε υπόψη ότι οι ΗΠΑ, μαζί με το σιωνιστικό Ισραήλ αποτελούν τον υπ΄ αριθμόν ένα σύμμαχο της ελληνικής αστικής τάξης, στήριγμα στην καταπίεση και εκμετάλλευση της εργατικής τάξης στην Ελλάδα.
Με βάση όλα τα παραπάνω, δεν είναι σωστό και αποτελεσματικό στην αντιπολεμική μας πάλη, να κρατούμε ίσες αποστάσεις από τις καπιταλιστικές ή και ιμπεριαλιστικές αντιμαχόμενες δυνάμεις. Από την άποψη της τακτικής μας στο αντιπολεμικό κίνημα, απαιτείται να ιεραρχήσουμε πολιτικά την ήττα των ΗΠΑ, του ευρωατλαντισμού και του σιωνισμού.
- Στις ΗΠΑ, αλλά και στην Ευρώπη, γεννιέται ξανά το τέρας, ο σύγχρονος φασισμόςκαι ρατσισμός με τη μορφή ισχυρών τάσεων εντός του τραμπισμού που εμφανίστηκαν με τα σύγχρονα τάγματα ασφαλείας, την περίφημη ICEκ.α. Παρά τις ήττες τους και τη μη ολοκλήρωσή τους, οι φασιστικές τάσεις είναι εδώ και θα παραμείνουν.
Τι είναι άραγε η γενοκτονία της Γάζας, αν δεν είναι μια φασιστική Γκερνίκα και ένα ρατσιστικό Ολοκαύτωμα της εποχής μας;
Τι είναι, αν δεν είναι ένας εφαρμοσμένος φασισμός;
Από αυτή τη σκοπιά, θα λέγαμε ότι υπάρχουν στοιχεία αλήθειας στη διαπίστωση ότι η εποχή μας έχει χαρακτηριστικά και της περιόδου πριν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως σωστά υποστηρίζουν ορισμένα αντιιμπεριαλιστικά ρεύματα, η Αντι-ΝΑΤΟ Δράση κ.α.
Με έναν πρωτότυπο τρόπο και με τη σχετική αυτοτέλειά τους, στην εποχή μας, τα αντιιμπεριαλιστικά και αντικαπιταλιστικά καθήκοντα που έθεσε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος συμπλέκονται με τα αντιφασιστικά καθήκοντα που έθεσε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.
Για όλους αυτούς τους λόγους, μέσα στο αντιπολεμικό κίνημα και με τέχνη, οφείλουμε να συνδυάζουμε δημιουργικά τον αντικαπιταλιστικό και αντιιμπεριαλιστικό αγώνα με τον αντιαμερικανικό και αντιφασιστικό αγώνα και το αντίστροφο. Όχι να αποκόβουμε και, πολύ περισσότερο, να φέρνουμε σε αντίθεση τον έναν απέναντι στον άλλον.
- Με βάση αυτή τη στρατηγική και τακτική, οφείλουμε να είμαστε εύστοχοι και αποτελεσματικοί στα άμεσα αιτήματα και στα συνθήματά μας.
Μια μαχόμενη Αριστερά οφείλει να υπερβεί θετικά τη «δημιουργική ασάφεια» για την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, όπως δυστυχώς ακόμη διατηρεί σε σημαντικό βαθμό ο Γιάνης Βαρουφάκης και το ΜεΡΑ25, παρά θετικές θέσεις τους, όπως αντι-ΕΕ αιτήματα, η στάση τους κατά του Ισραήλ κ.α.
Και αν, στην Αριστερά, για το ΝΑΤΟ είναι γενικά κατανοητό ότι αποτελεί τον παγκόσμιο τρομοκράτη, για την ΕΕ είναι φανερό ότι απαιτείται να ξεπεραστούν οι αυταπάτες ότι μπορεί να αλλάξουν δημοκρατικά οι συσχετισμοί εντός της, τη στιγμή που μετασχηματίζεται από πολιτική και οικονομική ένωση σε στρατιωτική μηχανή πολέμων.
Για αυτό, σε κάθε συνεπή αριστερή πολιτική, η κατεύθυνση για σύγκρουση, ρήξη και έξοδο από την ΕΕ, από εργατική και λαϊκή σκοπιά, είναι απολύτως απαραίτητη. Όχι ως αίτημα δράσης, αλλά ως προϋπόθεση προετοιμασίας του κινήματος για να μην επαναληφθεί το πολιτικό «έγκλημα» του 2015.
Ταυτόχρονα, με βάση τους σημερινούς συσχετισμούς στις συνειδήσεις του κόσμου της εργασίας, δεν είναι «αντικαπιταλιστικό» να χρησιμοποιείται το αίτημα της εξόδου από την ΕΕ ως εργαλείο διαχωρισμού, ακόμη και διάσπασης στο μαζικό κίνημα, όπως μέχρι τώρα έκανε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ιδιαίτερα η Κομμουνιστική Απελευθέρωση, παρά το γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα δείχνουν σημάδια ότι απομακρύνονται από αυτή την αδιέξοδη πρακτική, που έφερε μια αδικαιολόγητη διάσπαση στο συνέδριο του ΕΚΑ ή στον αγώνα για δημόσιο σιδηρόδρομο.
Αντίθετα, οφείλουμε και μπορούμε να συγκεντρώσουμε ευρύτερες δυνάμεις από τις αριστερές πρωτοπορίες, πάνω σε πολιτικά και κινηματικά αιτήματα που είναι λαϊκά κατανοητά, δημιουργώντας ένα ρωμαλέο και ενωτικό αντιπολεμικό κίνημα που θα πιέζει ασφυκτικά κάθε κυβέρνηση, όπως το κλείσιμο των βάσεων, κοινωνικές και όχι πολεμικές δαπάνες, κατάργηση του επανεξοπλισμού της ΕΕ (rearmEurope) κ.λπ. Έτσι το ίδιο το κίνημα θα μπορεί να προσεγγίζει και ανώτερα, αντικαπιταλιστικά καθήκοντα και αιτήματα.
Από αυτή τη σκοπιά, αποτελούν ιδιαίτερα θετικό παράδειγμα το περιεχόμενο και τα αιτήματα του March to Gaza, όπως και ο υποδειγματικός τρόπος οργάνωσης της καμπάνιας της πρωτοβουλίας Close Suda Base, παρά τον τελικά, μερικό χαρακτήρα της.
Αυτό, βέβαια, που πρέπει επειγόντως να ξεπεραστεί για μια κοινή δράση στο αντιπολεμικό κίνημα και παντού, είναι η χρήση ή η απειλή χρήσης της βίας μέσα στο μαζικό κίνημα και την Αριστερά.
- Ο κίνδυνος του πολέμου και του φασισμού μπορεί να παραλύσει και να οδηγήσει σε στρατηγικές ήττες, ακόμη και σε διάλυσητης Αριστεράς και των οργανώσεων του εργατικού και λαϊκού κινήματος, όπως έδειξε η Ιστορία, στη Γερμανία, την Ιταλία, τη Χιλή κ.α.
Ταυτόχρονα, όμως, αναγκάζει την Αριστερά και το εργατικό κίνημα να ριζοσπαστικοποιήσουν τη σκέψη, τη θεωρία και τη δράση τους, να ενώσουν δυνάμεις, όπως έγινε με τη Παρισινή Κομμούνα, με τη θεωρία και τη δράση των μπολσεβίκων, με το ενιαίο εργατικό μέτωπο, με τα αντιφασιστικά και λαϊκά μέτωπα στο παρελθόν, παρά τις αντιφάσεις και τον ανολοκλήρωτο χαρακτήρα τους.
Δυστυχώς, εδώ και τέσσερα χρόνια, από την έναρξη του ρωσοουκρανικού πολέμου, το ζήτημα του πολέμου έχει διαιρέσει βαθιά την ελληνική Αριστερά – και όχι μόνον. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Όμως, έχουν εμφανιστεί καθαρά και τα πρώτα σημάδια των προϋποθέσεων για την αντιστροφή του ιστορικού βέλους της διαρκούς ήττας και της διαρκούς διάσπασης.
Είναι ο συγκλονιστικός αγώνας του παλαιστινιακού λαού. Αυτός μας ένωσε στο March to Gaza.
Είναι η γενική αντιπολεμική πολιτική απεργία των ιταλών εργατών και εργατριών που ανάγκασαν τη Μελόνι να βγάζει γλώσσα στον Τραμπ για να σώσει το εκλογικό τομάρι της.
Είναι ο αγώνας του Ιράν, της ηγεσίας και του λαού του, που δεν δίστασε να περιφρουρήσει τις γέφυρες που ο ίδιος έχτισε, αψηφώντας τις βόμβες των αμερικανοσιωνιστών.
Είναι ο αντισιωνιστικός, αντιφασιστικός και αντιπολεμικός αγώνας του αμερικανικού φοιτητικού και εργατικού κινήματος που βρέθηκε στην πρωτοπορία του αντιπολεμικού και αντισιωνιστικού αγώνα.
Μαζί με τις ελληνικές αντιστάσεις, όλα αυτά μας οδήγησαν στο πολύ ελπιδοφόρο βήμα της δημιουργίας της ενωτικής Αντιπολεμικής Δράσης. Απαιτείται να σταθούμε εδώ.
Γιατί αυτό το βήμα ανοίγει δρόμους.
Ανοίγει δρόμους για μια κοινή δράση όλων των αντιπολεμικών κινήσεων ειρήνης, όπως της Αντιπολεμικής Δράσης, του March to Gaza, της πρωτοβουλίας Close Suda Base, της αντι-ΝΑΤΟ Δράσης, μαζί με την ΕΕΔΥΕ και άλλες κινήσεις. Με επιμονή και υπομονή, μπορεί να επιτευχθεί.
Αλλά ακόμη βαθύτερα, το βήμα αυτό ανοίγει δρόμους και για μια νέα ελπιδοφόρα ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μπροστά στις κρίσιμες κοινωνικές, πολιτικές, αλλά και στις εκλογικές μάχες που βρίσκονται μπροστά μας –αν μας δοθεί ο απαραίτητος χρόνος.
Σε αυτό το δρόμο επιδιώκει να βαδίσει η Πρωτοβουλία για μια Ενωτική και Ανατρεπτική Αριστερά, που ετοιμάζεται προγραμματικά και οργανωτικά να μετασχηματιστεί σε μια συνεκτική Πολιτική Κίνηση. Για έναν πόλο της αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς που θα βοηθήσει να βγούμε από τον φαύλο κύκλο του οπορτουνισμού – σεχταρισμού. Που θα δυναμώσει την αντικαπιταλιστική και ανατρεπτική προοπτική ενώ ταυτόχρονα θα αγωνίζεται να δημιουργηθεί ένα ενιαίο αγωνιστικό κίνημα με κοινή πάλη επαναστατών και μαχόμενων μεταρρυθμιστών και ανοιχτή την πάλη για την ηγεμονία.
Για να φύγει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και να μην ενσωματωθούν λαϊκά τμήματα στα διάφορα αναπαλαιωμένα κόμματα που δημιουργούνται. Κανένα εξάλλου, ούτε η ΕΛΑΣ του Τσίπρα, ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε η ψευδεπίγραφη Ελπίδα της Καρυστιανού, ούτε το εκκολαπτόμενο εθνικιστικό κόμμα Σαμαρά, δεν αμφισβητούν την συμμετοχή της χώρας μας στο σφαγείο του ΝΑΤΟ, στον επανεξοπλισμό και το rearmEurope της ΕΕ, στις πολεμικές εκστρατείες, στα δαπανηρά εξοπλιστικά προγράμματα, στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό. Που τώρα, εκτός από το νατοϊκό πλαίσιο, αναβαθμίζεται με τη στρατηγική συμμαχία της ελληνικής αστικής τάξης με το σιωνιστικό και γενοκτονικό Ισραήλ και γίνεται μέρος του επικίνδυνου ανταγωνισμού των σιωνιστών με την Τουρκία.
- Για να δώσουμε με επιτυχία τον τιτάνιο αγώνα εναντίον των πολέμων στην εποχή μας, χρειάζεται κάτι ακόμη, πολύ πιο αναγκαίο: να ανοίξουμε ξανά νέους ορίζοντες για το μέλλον μας.
Για να αγωνιστεί ο ανήσυχος και ευαίσθητος άνθρωπος με αυτοπεποίθηση και επιμονή στο αντιπολεμικό και σε όλα τα κινήματα, στη σημερινή σκοτεινή περίοδο, για να αντέξει στον καθημερινό ατομικό αγώνα της επιβίωσης και της καταπίεσης και να μπει στο συλλογικό αγώνα, χρειάζεται να πειστεί ξανά ότι ο καπιταλισμός δεν είναι ένα αιώνιο σύστημα. Ότι, όπως είχε αρχή, έχει και δυνητικό τέλος. Αλλά ότι ποτέ δεν θα καταρρεύσει μόνος του χωρίς την ταξική πάλη.
Το αντιφατικό ή λειψό σύνθημα του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης, «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», έδωσε κάποιο βάθος και όραμα στον τότε αντιπολεμικό αγώνα της περιόδου 2001 – 2005 και έθεσε σε κίνηση εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο και πρώτα από όλα μέσα στην εργατική τάξη και τη νεολαία.
Τώρα απαιτείται να κάνουμε ένα ακόμη πιο μεγάλο βήμα μπροστά.
Να αναζητήσουμε, να θεμελιώσουμε και να φωνάξουμε:
Ένας άλλος κόσμος χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους και καταπίεση είναι εφικτός – ένας κόσμος επαναστατικός, σοσιαλιστικός και κομμουνιστικός.
Ένας κόσμος που θα εμπνέει την ποίησή του από το μέλλον και όχι από το παρελθόν.
