Την σπάνια ευκαιρία να μάθει τα βασικά από την γλώσσα των ναυτικών είχε το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό την Τρίτη 14 Ιουλίου το πρωί. Το περιστατικό το περιέγραψε η Wall Street Journal. Ξεκίνησε με ένα ηχητικό μήνυμα στην ραδιοσυχνότητα που χρησιμοποιούν τα πλοία στα Στενά του Ορμούζ το οποίο έλεγε τα εξής: «Οι δυνάμεις των ΗΠΑ είναι έτοιμες να εξασφαλίσουν την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και να εξασφαλίσουν το νόμιμο εμπόριο σε συμφωνία με το διεθνές δίκαιο. Η νότια διαδρομή των Στενών παραμένει ανοικτή».
Εκείνη την ημέρα από τα 21 πλοία που διέσχισαν τα Στενά, κανένα δεν ακολούθησε την διαδρομή που υποδεικνύουν οι Αμερικάνοι στα ανοικτά του Ομάν ενώ τα 16 χρησιμοποίησαν την διαδρομή που υποδεικνύουν οι Ιρανοί Φρουροί της Επανάστασης. Τα 5 εναπομείναντα πλοία μάλλον ακολούθησαν την ιρανική πορεία, αλλά με κλειστούς τους πομπούς τους για να μην γίνουν στόχος από τους Αμερικάνους.
Ότι δεν θα πήγαινε καλά εκείνη η μέρα το κατάλαβε πολύ έγκαιρα το Αμερικανικό Ναυτικό όταν η απάντηση που έλαβε για το μήνυμα του στην ραδιοσυχνότητα ήταν ένα καραβίσιο «άντε γαμηθείτε»…
Αμερικανική απογοήτευση
Το χειρότερο είναι ότι την ίδια αποστροφή και απογοήτευση για τους Αμερικάνους με τον ανώνυμο ναυτικό του Περσικού εκφράζουν όλο και περισσότεροι αξιωματούχοι και εμπειρογνώμονες, βλέποντας τον Τραμπ κάθε μέρα να αναθεωρεί την ανακοίνωση της προηγούμενης. Κορυφαία όλων η ανακοίνωση για επιβολή τέλους ύψους 20% επί του κόστους σε κάθε εμπορικό που εξέρχεται των Στενών. Τυχόν εφαρμογή του θα τίναζε τις τιμές της ενέργειας στον αέρα. Για παράδειγμα σε ένα βαρέλι πετρελαίου αξίας 80 δολ. το τέλος θα ανέρχονταν σε 16 δολ., όταν τα μεταφορικά για την Ευρώπη ανέρχονται μόνο σε 10 δολ. ανά βαρέλι, ενώ στα Στενά της Μάλακας η χρέωση είναι 0,10%. Την επόμενη μέρα ο Τραμπ ανακάλεσε, για να συμπληρώσει όμως ότι τα ίδια λεφτά θα τα πάρει από τις αραβικές χώρες του Κόλπου μέσω επενδύσεων και αμερικανικών εξαγωγών. Άμεσα ωστόσο η ανακοίνωση του νομιμοποίησε το Ιράν που ζητάει ναύλα διέλευσης και μάλιστα πολύ πιο φθηνά, ενώ μετέτρεψε σε μαρουλόφυλλα αλλεπάλληλες ομιλίες και συνεντεύξεις του αντιπρόεδρου Βανς και του υπουργού Εξωτερικών του Τραμπ, Ρούμπιο, που κατακεραύνωναν τα τέλη του Ιράν στο όνομα της ελεύθερης ναυσιπλοΐας.
Η εγκατάλειψη της μίας πολεμικής τακτικής μετά την άλλη και η καταφυγή στα πειρατικά διόδια ήλθε μετά την ακύρωση του αμερικανικού σχεδίου.
Η συνέντευξη που μας παραχώρησε στο Ιράν ο Εμπραχίμ Αζιζί, πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής του Ιρανικού Κοινοβουλίου, ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστική σε πολλά επίπεδα. Αποσπάσματά της έχουν αναρτηθεί εδώ. Η ερώτησή μου αφορούσε τον κίνδυνο (για την Ισλαμική Δημοκρατία) ΗΠΑ και Ισραήλ να καταφύγουν σε έναν ιδιαίτερα οικείο τους, παρατεταμένο κι εξαντλητικό για το Ιράν πόλεμο διαρκείας. Η απάντηση του προέδρου ήταν απλή: Το Ιράν εξαφανίζει αργά και σταθερά τις βάσεις υλοποίησης αυτού του πολέμου. Κατά λέξη απάντησε:
«Σήμερα έχουμε ήδη πίσω μας δύο πολύ καλές και πολύτιμες εμπειρίες από τους δύο προηγούμενους πολέμους και μπορείτε να δείτε πολύ ξεκάθαρα τόσο αυτές τις δύο επιχειρήσεις δηλαδή τον δωδεκαήμερο και τον σαρανταήμερο πόλεμο όσο και τις συνέπειές τους και όσα συνέβησαν, λαμβάνοντας τις σχετικές πληροφορίες από τους δικούς μας ανθρώπους.
Δεν είχαν πει οι Αμερικανοί και οι Σιωνιστές στον δωδεκαήμερο πόλεμο ότι ήρθαν για να επιβάλουν την παράδοση, τη διάλυση και την ανατροπή του κυβερνητικού συστήματος του Ιράν; Δεν είχαν ανακοινώσει στην αρχή του σαρανταήμερου πολέμου ότι μέσα σε τρεις ημέρες θα εξανάγκαζαν το Ιράν σε παράδοση, θα ανέτρεπαν το καθεστώς του Ιράν και θα διαμέλιζαν τη χώρα;
Η ερώτησή μου είναι η εξής: πέτυχαν; Ποιο από αυτά πραγματοποιήθηκε; Κανένα.
Αντίθετα, οι Αμερικανοί εγκατέλειψαν την περιοχή. Εκκένωσαν τις βάσεις τους, τα πολεμικά τους πλοία αποχώρησαν και υπήρξαν αμέτρητοι νεκροί, τους οποίους αποκρύπτουν μέσω λογοκρισίας. Όποια άλλη ενέργεια κι αν κάνουν, θα έχουν ακόμη χειρότερη κατάληξη. Σας το εγγυώμαι»!
Στόχος οι υποδομές
Το πιο πρόσφατο κρούσμα των χαοτικών Τραμπικών εξαγγελιών ήταν η δήλωσή του ότι θα αρχίσει να βομβαρδίζει πολιτικές υποδομές, όπως γέφυρες και εργοστάσια ενέργειας. Η χρήση βίας ή απειλή χρήση βίας εναντίον πολιτών και πολιτικών υποδομών για επίτευξη πολιτικών στόχων είναι ο πιο θεμελιώδης ορισμός της τρομοκρατίας. Οι ΗΠΑ ασκούν κατ’ επανάληψη κρατική τρομοκρατία. Έχει αποδειχθεί σε έρευνα ιρανικών οργανώσεων που απέδειξαν ότι μόνο τον πρώτο μήνα της επίσης δολοφονήθηκαν 1.413 άμαχοι πολίτες. Το απέδειξαν βομβαρδίζοντας το σχολείο στην πόλη Μινάμπ όταν σκότωσαν 168 μαθήτριες με την έναρξη του πολέμου, το απέδειξαν στη συνέχεια όταν βομβάρδισαν το Ινστιτούτο Παστέρ στην Τεχεράνη και το Πανεπιστήμιο Σερίφ, το απέδειξαν πρόσφατα όταν βομβάρδισαν Ιρανούς ψαράδες στον κόλπο του Ορμούζ, το απέδειξαν και πάλι στις 15 Ιουλίου, όταν βομβάρδισαν δίπλα από ένα παιδικό ογκολογικό νοσοκομείο στην πόλη Αχβάζ αναγκάζοντας το προσωπικό να διακόψει θεραπείες και επεμβάσεις και να βγάλει τους ασθενείς από την δομή.
Ωστόσο, οι Ιρανοί έχουν δηλώσει ότι δεν θα μείνει χωρίς απάντηση ο βομβαρδισμός των Ιρανικών ενεργειακών υποδομών. Έχουν προειδοποιήσει ότι θα πλήξουν τις ενεργειακές υποδομές των γειτονικών κρατών – αμερικανικών προτεκτοράτων: Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Σαουδική Αραβία, Κουβέιτ, Ιορδανία κ.λπ.
Η απάντηση των Ιρανών θα μεγαλώσει το χάσμα μεταξύ ΗΠΑ και Αράβων, καθώς όλο και περισσότερο οι τελευταίοι συνειδητοποιούν και εκφράζουν δημόσια ότι αν οι ΗΠΑ δεν είναι σε θέση να προστατεύσουν τον εαυτό τους από το Ιράν πώς θα προστατεύσουν τους συμμάχους τους…
Επίσης, οι Ιρανοί έχουν καλέσει του Χούθι να κλείσουν τα Στενά του Μπαμπ αλ Μαντάμπ που συνδέουν την Ερυθρά Θάλασσα και την Διώρυγα του Σουέζ με τον Κόλπο του Άντεν, σε περίπτωση πλήγματος σε πολιτικές υποδομές. Μέχρι στιγμής οι μόνοι περιορισμοί που έχουν επιβάλει οι Υεμενίτες αντάρτες αφορούσαν την διέλευση πλοίων ισραηλινών συμφερόντων. Ποτέ δεν έχουν κλείσει πλήρως τα Στενά. Πιθανό κλείσιμο τους, από κοινού με ολοσχερές κλείσιμο του Ορμούζ, θα προκαλέσει στις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες το πιο δυνατό έμφραγμα που έχουν ποτέ υποστεί. Το οικονομικό σοκ θα είναι απαράμιλλο.
Η προσφυγή του Τραμπ στην τρομοκρατία και, πολύ περισσότερο, οι αλληλοαναιρούμενες εξαγγελίες του (με κορυφαίο παράδειγμα την στάση του απέναντι στην ιρανική πολιτική ηγεσία που την μια την αποκαλεί «αποβράσματα» και την άλλη «αξιαγάπητους ανθρώπους») δεν αποτελούν έκφραση του οξύθυμου και κυκλοθυμικού χαρακτήρα του, μόνο. Τέτοιου τύπου προσωποκεντρικές ερμηνείες παραμένουν στην επιφάνεια και χάνουν από την οπτική τους ένα σχέδιο επίθεσης και καθυπόταξης του Ιράν, που οι ΗΠΑ κατέστρωναν επί πολλές δεκαετίες. Οι κυβιστήσεις του Τραμπ εκφράζουν το στρατηγικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν βρεθεί οι ΗΠΑ! Ο Αμερικανός πρόεδρος βρίζει την Τεχεράνη όταν προκρίνει επίθεση και κατάκτηση και την κολακεύει όταν προκρίνει διαπραγματεύσεις και συμβιβασμό. Πίσω από τις συνεχείς αναθεωρήσεις τακτικών κρύβεται μια ωμή πραγματικότητα: Ο Τραμπ και το αμερικανικό πεντάγωνο βυθίζονται στα Στενά του Ορμούζ αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν το Ιράν με μια στρατηγική νίκης σε έναν απρόκλητο πόλεμο που οι ίδιοι ξεκίνησαν.
Αδιέξοδο για τις ΗΠΑ
Το στρατηγικό αδιέξοδο εκφράζεται δημόσια ακόμη και στον αμερικανικό Τύπο. Δήλωνε στην εφημερίδα του μεγαλύτερου αμερικανικού χρηματιστηρίου, μια εμπειρογνώμονας για την Μέση Ανατολή του Bloomberg Economics: «Το Ιράν δεν πρόκειται να υποχωρήσει όσον αφορά την επιβολή του ελέγχου του επί των Στενών και πιστεύω ότι ο Τραμπ νιώθει όλο και μεγαλύτερη απογοήτευση. Δεν βλέπω καμία διέξοδο από αυτή την κατάσταση».
Το ίδιο κλίμα μετέφερε και στην Washington Post την Πέμπτη 16 Ιουλίου ο επικεφαλής της ομάδας για το Ιράν στο Υπουργείο Άμυνας κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Ομπάμα, Ίλαν Γκόλντενμπεργκ: «Ασχολούμαι με την πολιτική για το Ιράν εδώ και 20 χρόνια και είναι πάντα δύσκολη υπόθεση. Όμως, αυτή τη φορά βρισκόμαστε σε μεγαλύτερο αδιέξοδο από ποτέ. Οι Ιρανοί, διαθέτουν τεράστια διαπραγματευτική δύναμη. Είναι αποφασισμένοι να προσπαθήσουν να ταπεινώσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες και να επιτύχουν την καλύτερη δυνατή συμφωνία, προκειμένου να στείλουν ένα μήνυμα».
Η αποτυχία των αμερικανικών σχεδιασμών οφείλεται κατά ένα μέρος στην άγνοια των Δυτικών για τον τρόπο σκέψης των Ιρανών. Τώρα(!) αρχίζουν να αντιλαμβάνονται οι Αμερικάνοι ότι απέναντι τους έχουν ανθρώπους όχι μόνο με υψηλό φρόνημα αλλά και με βαθιά, πλούσια μόρφωση. Στο παραπάνω άρθρο εμπειρογνώμονας από το Ινστιτούτο Μέσης Ανατολής δήλωνε ότι «αυτοί που διαπραγματεύονται εκ μέρους της κυβέρνησης Τραμπ φαίνονται να μην έχουν πλήρως καταλάβει την ιστορία ή την στρατηγική του Ιράν»… Υποθέτω, χωρίς μεγάλο κίνδυνο, ότι ακόμη κι όσοι διάβασαν το παραπάνω απόσπασμα, από τα κέντρα λήψης αποφάσεων των ΗΠΑ, δεν κατάλαβαν τι εννοούσε ο εμπειρογνώμονας ούτε έστειλαν ένα mail ή σήκωσαν ένα τηλέφωνο να τον ρωτήσουν τι εννοεί ακριβώς ή στο περίπου, μέχρι του σημείου που μπορούν οι ίδιοι να αντιληφθούν. Όταν θα μάθουν μάλλον θα είναι αργά για τους ίδιους…
Το στρατηγικό αδιέξοδο των ΗΠΑ υπογραμμίζεται από την έλλειψη επιλογών που να συγκεντρώνουν έστω και αμυδρές πιθανότητες νίκης. Συνεχίζουμε περιγράφοντας το υπέροχο χάος που έχουν προκαλέσει οι Ιρανοί στην αμερικανική ελίτ.
Ο πρώην υπουργός Άμυνας του Τραμπ, Μαρκ Έσπερ, σύμφωνα με τους Financial Times δήλωσε ότι οι εναέριοι βομβαρδισμοί δεν πρόκειται να φέρουν τη νίκη στους Αμερικανούς και πρότεινε αλλαγή τακτικής. Εισηγήθηκε συγκεκριμένα δύο επιλογές. Η πρώτη είναι ολοκληρωτική στρατιωτική επίθεση. Η δεύτερη επιλογή είναι να προκαλέσουν στο Ιράν οικονομική ασφυξία για να το αναγκάσουν να διαπραγματευτεί και να αποδεχθεί τους αμερικανικούς αμερικανικούς όρους.
Ο Σιωνισμός προκρίνει χερσαία επέμβαση
Την πρώτη επιλογή (της χερσαίας επέμβασης) προκρίνει και ο Σιωνισμός. «Το δίλημμα είναι εντελώς απλό», δήλωνε στην Wall Street Journal ο πρώην επικεφαλής του τμήματος Ιράν στις υπηρεσίες στρατιωτικών πληροφοριών, Ντάνυ Κιτρίνοβιτς. «Στο τέλος της ημέρας, αν θέλουν να πάρουν τον έλεγχο στα Στενά θα πρέπει να τα καταλάβουν. Δεν είναι σε θέση να υλοποιήσουν τους στρατιωτικούς ή στρατηγικούς στόχους με την δύναμη που έχουν τώρα». Ωστόσο, οι Ιρανοί έχουν κατ’ επανάληψη δηλώσει ότι το πεδίο στο οποίο έχουν ασύγκριτο πλεονέκτημα είναι στο έδαφος. Επαναστατική Φρουρά, λαϊκή πολιτοφυλακή (Μπασίτζ), εκατομμύρια όπλα διασκορπισμένα στον κόσμο, ακραία υψηλές θερμοκρασίες, μοναδικό ανάγλυφο, έτοιμα εδώ και δεκαετίες σχέδια άμυνας και πάνω απ’ όλα η ενότητα των Ιρανών εγγυώνται στους Αμερικανούς και τους Άραβες που θα σπεύσουν να τους συνδράμουν ότι το Βιετνάμ θα μοιάζει με βόλτα στο πάρκο.
«Οι Ιρανοί έχουν την δυνατότητα να μετατρέψουν την περιοχή σε παγίδα θανάτου (kill box) για τις αμερικανικές δυνάμεις» έγραφε η εφημερίδα της αμερικανικής χρηματιστηριακής ολιγαρχίας.
Η δεύτερη επιλογή, της οικονομικής ασφυξίας, είναι τόσο παλιά όσο και η ομηρία στην πρεσβεία των Αμερικανών στην Τεχεράνη. Οι Ιρανοί (με θυσίες, στερήσεις και φτώχεια) έχουν χτίσει την πιο ανθεκτική οικονομία του κόσμου απέναντι σε κυρώσεις και εμπάργκο. Η «οικονομία της αντίστασης» εξυπηρετεί ακριβώς αυτό το στόχο: Να παραμείνει αλώβητη η χώρα ακόμη και υπό καθεστώς πολιορκίας. Αν αυτό το μέσο απέτυχε να οδηγήσει την ιρανική ηγεσία σε παράδοση τα προηγούμενα 45 χρόνια γιατί να το καταφέρει τώρα;
Ενδεικτικό στοιχείο της μακροχρόνιας ήττας των Αμερικανών είναι η υπενθύμιση του Έσπερ πώς η μεγαλύτερη ανησυχία παραμένει η Κίνα. Κι εννοούσε ότι όσο ο Τραμπ ξοδεύει δισεκατομμύρια δολάρια, εξαντλεί πανάκριβα πυρομαχικά πολλών ετών κι εκθέτει τις αδυναμίες του αμερικανικού στρατού σε κοινή θέα στον Περσικό και στην Αραβική Θάλασσα, τόσο δυσχεραίνει την θέση τους έναντι της Κίνας που είναι ο στρατηγικός αντίπαλος.
Ανακεφαλαιώνοντας, από τις πέντε επιλογές των ΗΠΑ η μια αποδείχθηκε ήδη ή θα αποδειχθεί χειρότερη από την άλλη. Και οι πέντε εμφανίζονται παγιδευμένες κι αναποτελεσματικές.
Επιλογή ΗΠΑ Αντίδραση Ιράν
| Κατάρρευση κυβέρνησης Ιράν σε 3 μέρες, με μαζικό βομβαρδισμό | Ενδυνάμωση κεντρικής διοίκησης, κλιμακούμενες αντεπιθέσεις |
| Παρατεταμένος, εξαντλητικός πόλεμος | Εξαφάνιση βάσεων υλοποίησής του |
| Πλήγματα σε πολιτικές υποδομές Ιράν (γέφυρες, κέντρα ενέργειας) | Πλήγματα σε υποδομές Αράβων, κλείσιμο Στενών Μπαμπ αλ Μαντάμπ |
| Γενίκευση του πολέμου με χερσαία στρατιωτική επέμβαση | Προετοιμασμένο Ιράν, συγκριτικό πλεονέκτημα, τεράστιος στρατός |
| Οικονομική ασφυξία, νέες κυρώσεις | Οικονομία της αντίστασης |
Αντίθετα με τις ΗΠΑ, το Ιράν δεν έχει δείξει ακόμη όλα τα χαρτιά που έχει στα χέρια του για να επηρεάσει την πορεία του πολέμου τόσο στο πεδίο των μαχών όσο και στο πεδίο της οικονομίας.
Στο θέατρο του πολέμου 20.000 βομβαρδισμοί εκ μέρους των ΗΠΑ δεν κατάφεραν να μειώσουν, σε ανησυχητικό βαθμό, το ιρανικό οπλοστάσιο. Οι Ιρανοί μάλιστα δηλώνουν πώς ακόμη δεν έχουν ρίξει στην μάχη στρατηγικά όπλα που έχουν στην διάθεσή τους. Σύντομα θα καταλάβουμε τι εννοούν…
Ευάλωτος ο Τραμπ και η παγκόσμια οικονομία
Στο πεδίο της οικονομίας ο Τραμπ έχει μία τεράστια αχίλλεια πτέρνα, ορατή δια γυμνού οφθαλμού, τις ενδιάμεσες εκλογές στις 3 Νοεμβρίου. Εκλογές που θα διεξαχθούν με την τιμή του πετρελαίου στα 85 δολ. το βαρέλι και στις αμερικανικές αντλίες της βενζίνης στα 4 δολάρια (3,94 δολ. την Πέμπτη 16 Ιουλίου ή 32% πάνω από την τιμή στην έναρξη του πολέμου) και του πετρελαίου κίνησης στα 5 δολ. δεν αφήνουν σημαντικά περιθώρια νίκης στον Τραμπ. Τα περιθώρια στενεύουν ακόμη περισσότερο όσο θα τροφοδοτείται ο πληθωρισμός παγιώνοντας τις ανατιμητικές προσδοκίες και εδραιώνοντας υψηλές τιμές, που θα κατατρώνε το λαϊκό εισόδημα των φτωχών Αμερικανών.
Η οικονομική ευαλωτότητα του Τραμπ είναι διπλή. Αν ο πληθωρισμός τον αφορά λόγω προεκλογικής περιόδου και μόνο (ενώ ουδόλως νοιάζεται για την θέση των φτωχών Αμερικανών), η δεύτερη ευαλωτότητα σχετίζεται με την ανθεκτικότητα του αμερικανικού καπιταλισμού και αφορά τα ενεργειακά αποθέματα. Η σημασία τους στην χάραξη πολιτικής φάνηκε όταν ο ίδιος ο Τραμπ αιτιολόγησε την υπογραφή εκ μέρους των ΗΠΑ του ταπεινωτικού μνημονίου με το Ιράν στις 17 Ιουνίου, που σκόρπισε αυτοπεποίθηση στους Ιρανούς, λόγω της ανησυχητικής μείωσης των στρατηγικών αποθεμάτων. Ακόμη και σύμφωνα με ανακοινώσεις διεθνών οργανισμών η περιορισμένη άνοδος τιμών στα ενεργειακά αγαθά στην κορύφωση της επίθεσης, προς διάψευση όσων περίμεναν θεαματικές αυξήσεις ακόμη και στα 200 δολ. το βαρέλι, συνέβη επειδή οι Δυτικές χώρες διοχέτευσαν στην αγορά σημαντικό μέρος των στρατηγικών αποθεμάτων τους για να βοηθήσουν τις ΗΠΑ. Μόνο τον Μάιο ο Τραμπ ανακοίνωσε την απελευθέρωση 172 εκατ. βαρελιών από τα αμερικανικά στρατηγικά αποθέματα, που ξεκίνησαν να συσσωρεύονται την δεκαετία του 1970 μετά τα δύο πετρελαϊκά σοκ σαν ένα μέσο εξασφάλισης της ενεργειακής ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Μετά, οι Αμερικάνοι έκαναν ένα διάλλειμα στις 17 Ιουνίου, άναψαν το πράσινο φως ακόμη και στο Ιράν να πραγματοποιήσει εξαγωγές παγώνοντας προσωρινά τις κυρώσεις λόγω ανάγκης και ως ένδειξη καλής θέλησης, για να γεμίσουν τις μισοάδειες δεξαμενές. Επανήλθαν εδώ και μέρες στον πόλεμο, επειδή το Ιράν απέρριψε τα αμερικανικά τετελεσμένα στο Ορμούζ, ενώ αυξάνονται οι προειδοποιήσεις ότι τα στρατηγικά αποθέματα παραμένουν στο ανησυχητικά χαμηλό επίπεδο του 1984.
Κάθε επιπλέον ημέρα πολέμου ή θα μειώνει τα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου (μια εποχή που για λόγους ουσιαστικούς και προφανείς οι δεξαμενές γεμίζουν) για να παραμείνουν οι τιμές σε σχετικά ελεγχόμενα επίπεδα ή θα αυξάνει την τιμή των ενεργειακών αγαθών, με δραματικές επιπτώσεις στην παραγωγή και την κατανάλωση, για να μην μειωθούν περαιτέρω τα αποθέματα. Το Ιράν έχει πλήρη γνώση αυτής της διελκυστίνδας.
Το αμερικανικό φιάσκο μπορεί επομένως να περιγραφεί από την εξής οπτική γωνία: Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τον πόλεμο για να πάρουν υπό τον έλεγχό τους το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο του Ιράν και 5 μήνες μετά έχουν χάσει το δικό τους και βρίσκονται με ελάχιστα αποθέματα! Παρόλα αυτά επιλέγουν να συνεχίσουν τον πόλεμο…
Η δεινή θέση των ΗΠΑ περιεγράφηκε από τα δύο κριτήρια που έθεσε ο πρώην Αμερικάνος υπουργός Άμυνας για να αξιολογήσει τα αποτελέσματα της προσπάθειας του Τραμπ.
- Το καθεστώς διέλευσης από τα Στενά του Ορμούζ να επιστραφεί στο σημείο που ήταν πριν την έναρξη του πολέμου, να μην επιβάλει τέλη το Ιράν με άλλα λόγια, είναι το πρώτο κριτήριο. Δηλαδή, εύχονται να μην είχε ξεκινήσει αυτός ο πόλεμος…
- Η συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν να είναι τουλάχιστον καλύτερη από εκείνη του Ομπάμα του 2015 (Joint Comprehensive Plan of Action – JCPOA), είναι το δεύτερο κριτήριο. Δηλαδή, εύχονται να μην είναι χειρότερη και να μην την είχε καταργήσει ποτέ, όπως έκανε ο Τραμπ τον Μάιο του 2018…
Η υποχώρηση των ΗΠΑ δεν είναι αποτέλεσμα κακών υπολογισμών, προχειρότητας ή αυτοκρατορικής αλαζονείας παρότι υπήρχαν και τέτοιοι. Είναι αποτέλεσμα της νίκης του Ιράν. Μόνο που σε αυτές τις περιπτώσεις το ρολόι δεν γυρίζει πίσω κι ο νικητής τα παίρνει όλα, ξεκινώντας από τα Στενά του Ορμούζ!
