ΜΙΑ (ΣΧΕΔΟΝ) ΣΥΝΟΛΙΚΗ (ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΜΗ) ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ
Με την ευρεία πλειοψηφία του 75% εγκρίθηκε η εισήγηση του Φάμελου στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ για εκλογική στήριξη του Τσίπρα στις επικείμενες εκλογές, πράγμα που σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ –όχι τυπικά αλλά ουσιαστικά– βάζει λουκέτο. Η Νέα Αριστερά το έχει βάλει ήδη, το κόμμα Κασσελάκη είναι ανύπαρκτο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι διάφορες εκδοχές του διαλύονται στα εξ ων συνετέθησαν. Από την άλλη, το κόμμα ΕΛΑΣ σπρώχνεται από το σύστημα προκειμένου να αποτελέσει την εναλλακτική που θα δώσει λύση στα μελλοντικά αδιέξοδα. Και σε αυτό το σημείο τίθεται το ερώτημα: η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν νομοτελειακή; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά καταφατική και ας δούμε το γιατί.
- Ο ΣΥΡΙΖΑ γιγαντώθηκε εκλογικά και κέρδισε τις εκλογές με αντιμνημονιακή ρητορική. Η ρητορική αυτή δεν έφτανε μέχρι τέλους. Για παράδειγμα δεν υπήρχε αίτημα για έξοδο από την ΕΕ, ούτε καν από το ευρώ.
- Σύντομα αυτή η έστω λειψή αντιμνημονιακή ρητορική μετατράπηκε σε υποταγή στους δανειστές και στην ελληνική ολιγαρχία. Η έννοια της Αριστεράς δέχτηκε ένα διαλυτικό χτύπημα. Το τρίτο μνημόνιο και η αντιστροφή του μηνύματος του δημοψηφίσματος του 2015 ήταν καταστροφικά για τον λαό και εγκληματικά για το λαϊκό κίνημα.
- Οι δύο κυβερνητικές θητείες του ΣΥΡΙΖΑ έστρωσαν το χαλί στη ΝΔ και οδήγησαν στη συντηρητικοποίηση, στην απογοήτευση και στην αποπολιτικοποίηση. Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ κατόπιν της ήττας του έσπασε σε αναρίθμητα κομμάτια και ακολούθησαν εκφυλιστικά φαινόμενα.
- Ο εκφυλισμός του ΣΥΡΙΖΑ φτάνει σήμερα στο απόγειό του με την απόφαση για εκλογική στήριξη του Τσίπρα, του ανθρώπου δηλαδή που παρίστανε τα τελευταία χρόνια τον Βούδα ενώ απεργαζόταν τη δημιουργία του νέου κόμματος.
- Η ερμηνεία για την πορεία του εν λόγω κόμματος βρίσκεται στην ίδια του τη φύση: εξέφραζε κατά κύριο λόγο μικροαστικά στρώματα (αν και στις εκλογές κέρδισε τμήματα της εργατικής τάξης), είναι απόγονος του ΚΚΕ Εσωτερικού και του Συνασπισμού που εξωράιζαν πάντα την ΕΟΚ/ΕΕ, οι λέξεις σοσιαλισμός, ιμπεριαλισμός, ολιγαρχία ακολούθησαν μια πορεία εξαφάνισης. Οι αναλύσεις όλο και λιγότερο γίνονταν στη βάση των ταξικών αντιθέσεων ενώ η συνδικαλιστική επιρροή στα συνδικάτα και τη νεολαία ήταν πάντα ισχνή. Με βάση όλα αυτά τα δεδομένα η πορεία ήταν προδιαγεγραμμένη. Αυτό που δεν μπορούσε να προβλέψει κάποιος ήταν η μορφή του εκφυλισμού και οι χρόνοι εκδήλωσής του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αν δεν υπήρχε έπρεπε να εφευρεθεί: έκανε τη βρόμικη δουλειά που δεν θα μπορούσε να κάνει ένα κλασικό αστικό δεξιό κόμμα. Όπως χαρακτηριστικά είχε πει ο μεγιστάνας Ανιέλι: «Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από τη Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε ποτέ να κάνει η Δεξιά».
Είναι πιθανό, για να μην πω βέβαιο, ότι κάποιοι υποστηρικτές του Τσίπρα και του πρόσφατου εγχειρήματός του καθώς και του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ, να θυμώσουν με τις παραπάνω διαπιστώσεις ή να σκεφτούν ότι όλα αυτά αποτελούν προϊόντα κολλημένων και δογματικών μυαλών. Αν, λοιπόν, δεν πείθονται από τον Ανιέλι αλλά ούτε από την ίδια την πραγματικότητα, ας αφήσουμε τότε να μιλήσει έναν κλασικό εκπρόσωπο της ελληνικής συστημικής δημοσιογραφίας που ξέρει πολύ καλά τι λέει.
Το 2017 ο γνωστός και μη εξαιρετέος Αλέξης Παπαχελάς σε άρθρο του στην «Καθημερινή» υπό τον τίτλο «Οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ», έγραφε: «Χρωστάμε νομίζω όλοι μαζί ένα μεγάλο ευχαριστώ στον ΣΥΡΙΖΑ και στη σημερινή κυβέρνηση. Στα χρόνια της μεταπολίτευσης το εκκρεμές πήγε πάρα πολύ αριστερά. Το τσουνάμι του λαϊκισμού και της ριζοσπαστικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορούσε να συγκρατηθεί μετά τη δικτατορία.
»Χρειάστηκε μια “αριστερή” κυβέρνηση για να σπρώξει το εκκρεμές προς το Κέντρο, εκεί όπου έπρεπε να είναι εξαρχής. Κανείς μας, όσο και αν προσπάθησε, δεν μπόρεσε να το πετύχει αυτό τα τελευταία σαράντα και κάτι χρόνια. Όποιος το δοκίμασε γεύθηκε την πικρία εκείνου που παλεύει μόνος του απέναντι στις μυλόπετρες της Ιστορίας. Μπορεί η Αριστερά να ήλθε στην εξουσία το 2015, αλλά στην ουσία παρα-διοικούσε τη χώρα από το 1974 και μετά, με το “πεζοδρόμιο” και με την απόλυτη ιδεολογική της ηγεμονία».
Και αν υπάρχουν ακόμη αμφιβολίες για τον ρόλο που έπαιξε ο ΣΥΡΙΖΑ αρκεί να θυμηθούμε τα ταξίδια του Τσίπρα στις ΗΠΑ και την επίσκεψή του στη δεξαμενή σκέψης Brookings, το ευχαριστώ του Λάτση για το Ελληνικό, το αφορολόγητο των εφοπλιστών, τον «διαβολικά καλό Τραμπ», τα εγκώμια για τη Μέρκελ, την προετοιμασία για τη νέα συμφωνία που αφορούσε την παραμονή των αμερικανικών βάσεων, τη μη κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, τον νόμο Αχτσιόγλου για τις απεργίες, τον νόμο Κατρούγκαλου για τις συντάξεις, τα καλά λόγια του ΣΕΒ για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, τα ΜΑΤ της Γεροβασίλη καθώς και την τωρινή υποστηρικτική γραμμή των ΜΜΕ που ελέγχονται σήμερα από Μαρινάκη και Μελισσανίδη για το νεοπαγές κόμμα ΕΛΑΣ, κάτι που σημαίνει ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ μπαίνει κάτω από αυτή την υποστηρικτική ομπρέλα. Και όπως λέει ο λαός «όλα τα άλλα είναι να ’χαμε να λέγαμε».
