ΠΗΓΗ: facebook
Πάντα υπήρχαν δυο Ελλάδες. Σήμερα η μια Ελλάδα βλέπει με συγκίνηση και περηφάνια τις φωτογραφίες από την Καισαριανή, ενώ η άλλη χοροπηδά και χαίρεται που το «Φέρτο» του Ακύλα θα εκπροσωπήσει τη χώρα στη Eurovision. Δυο Ελλάδες υπήρχαν και στα χρόνια της Κατοχής, όπως μας θυμίζει μια αξιοπρεπής αστή, η Λητώ Κατακουζηνού.
Στο βιβλίο που έγραψε για τον άντρα της, έναν πρωτοπόρο ψυχίατρο-νευρολόγο («Άγγελος Κατακουζηνός, ο Βαλής μου», 1994) και στενό φίλο των πρωτοκλασάτων της γενιάς του ΄30, περιγράφει την οδυνηρή έκπληξη που ένιωσαν και οι δυο τους όταν οι Κολωνακιώτες φίλοι τους, όχι μόνο δεν λυπήθηκαν για την εκτέλεση των 200 πατριωτών στην Καισαριανή, αλλά δήλωναν ότι «οι κομμουνισταί» είναι οι πραγματικοί εχθροί τους. Ακολουθεί το σχετικό απόσπασμα:
4 του Μάη, 1944. Ο Βαλής φόρεσε τη μαύρη γραβάτα του, ντύθηκα κι εγώ στα μαύρα και βγήκαμε όξω να συναντήσουμε κάνα φίλο να μοιραστούμε τον πόνο μας. Στην πλατεία Κολωνακίου πέσαμε πάνω σε κάτι γνωστούς. «Γιατί μαυροντυμένοι; Τι σας συμβαίνει;» ρώτησαν ανήσυχοι.
«Διακόσιοι Έλληνες τουφεκίστηκαν σήμερα και μας ρωτάτε τι μας συμβαίνει; Σήμερα όλοι οι Έλληνες έπρεπε να μαυροντυθούμε».
«Άγγελε, δεν είσαι με τα καλά σου. Δεν ξέρετε, λοιπόν, ότι όλοι αυτοί ήτανε κομμουνισταί;»
Παγώσαμε. «Δεν ξέρω κι ούτε μ’ ενδιαφέρει. Έλληνες ήταν και πολεμούσαν τον εχθρό. Και σαν Έλληνες έχουμε το χρέος να τους πενθούμε!»
