Δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομακτικό από μια κοινωνία που θεωρεί κανονικότητα, θεωρεί σωστό και αναγκαίο τη μαζική δολοφονία παιδιών και ενός ολόκληρου λαού. Ακριβώς αυτό αποτυπώνει στις οθόνες μας το «ΝΑΖΑ», το ντοκιμαντέρ των Ισραηλινών Γιουβάλ Αβραχάμ και Ρέιτσελ Σορ για τη Γάζα.
Κατά το μεγαλύτερο μέρος της διάρκειας του ντοκιμαντέρ κυριαρχούν βραδινά πλάνα που αποτυπώνουν την κανονικότητα με την οποία κυλά η ζωή στο Τελ Αβίβ. Άνθρωποι στα σπίτια τους βλέπουν ειδήσεις, ξεκουράζονται, βγαίνουν για βόλτα, για φαγητό. Αυτά τα πλάνα δημιουργούν αναπόφευκτα μια αίσθηση γαλήνης στο θεατή… Άλλωστε τι πιο φυσιολογικό από το να ηρεμεί την ανθρώπινη ψυχή μια όμορφη ζωή.
Στο ίδιο ακριβώς φόντο, οι δημιουργοί συναντούν 24 Ισραηλινούς στρατιωτικούς και στελέχη των υπηρεσιών πληροφοριών, από τους οποίους παίρνουν κρυφά συνέντευξη σε ταράτσες. Η αντίθεση που συγκροτείται πάνω στην εικόνα και τον λόγο είναι τόσο αριστουργηματική μα δυστυχώς, ταυτόχρονα, είναι απόλυτα πραγματική. Τα μέλη του ισραηλινού στρατού αφηγούνται με λεπτομέρεια πως σχεδιάζουν μαζικές εξ’ αποστάσεως δολοφονίες Παλαιστινίων στη Γάζα, σαν να «παίζουν κάποιο βιντεοπαιχνίδι» όπως λένε οι ίδιοι.
«NAZA» είναι ένας στρατιωτικός όρος που χρησιμοποιείται από τις ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών για να αποτυπώσει τον αριθμό των αμάχων που αναμένεται να σκοτωθούν σε μια επίθεση.
Όπως περιγράφεται στις συνεντεύξεις, όταν εντοπίζεται ένας στόχος από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες πρέπει να εξοντωθεί, ανεξαρτήτως του πόσες απώλειες αμάχων θα υπάρξουν, ακόμη και αν πρόκειται για μωρά και παιδιά.
Το σύστημα παρακολούθησης, εντοπισμού αλλά και απόφασης για την επιλογή των στόχων βασίζεται πλέον κυρίως σε αλγόριθμους Τεχνητής Νοημοσύνης. Έτσι λοιπόν, σχεδόν κάθε τηλέφωνο Παλαιστινίου παρακολουθείται, κάθε κτίριο στη Γάζα είναι χαρτογραφημένο και φυσικά, κάθε παλαιστίνια ζωή είναι ένας αριθμός που απαρτίζει ένα σύνολο. Σκοπός του Ισραήλ είναι το σύνολο να μηδενιστεί.
Οι 24 συνεντευξιαζόμενοι αναλύουν βήμα προς βήμα πώς συμμετέχουν σε μια γενοκτονία, με κάποιους από αυτούς να παραδέχονται ότι έχουν συμβάλει στο θάνατο χιλιάδων ανθρώπων. Ό,τι κάνουν το κάνουν από μακριά, αποστασιοποιούνται από την πράξη τους και άρα από τη συνειδητοποίησή της. Καταλήγουν λοιπόν να την απενεχοποιούν πλήρως. Ακόμη και όταν ακούν μέσω της παρακολούθησης οικογένειες που καίγονται ζωντανές, από ένα (ή παραπάνω) κουμπί που οι ίδιοι πάτησαν. Γι’ αυτούς, «είναι απλά μια δουλειά» που «αν δεν την έκαναν αυτοί θα την έκανε κάποιος άλλος». Ή ακόμα χειρότερα «μια αποστολή που όταν ολοκληρωθεί αντλούν ικανοποίηση»
Η πλήρης απάθεια του λόγου τους φανερώνει την απανθρωποποίησή τους. Μια απανθρωποποίηση που καλλιεργεί το κράτος του Ισραήλ στο λαό του ανατρέφοντας δολοφόνους μωρών παιδιών, χωρίς κανένα ηθικό φραγμό, χωρίς έστω το προνόμιο να αισθανθούν τύψεις.
Άλλωστε αυτές οι ομάδες δολοφόνων είναι η ελίτ της ισραηλινής κοινωνίας, οι επίλεκτοι, αυτοί που όλοι θα ήθελαν να είναι στη θέση τους.
Το ντοκιμαντέρ αυτό είναι συγκλονιστικό διότι αποτυπώνει το απόλυτα μεθοδικό σχέδιο εξαφάνισης της Παλαιστίνης από το γενοκτόνο κράτος του Ισραήλ. Ταυτόχρονα, είναι και φοβερά θαρραλέο ως ενέργεια. Ο ίδιος ο Νετανιάχου ζήτησε την αφαίρεση της υπηκοότητας των ισραηλινών δημιουργών του κατηγορώντας τους για προδοσία του κράτους, ενώ παράλληλα οι Γιουβάλ Αβραχάμ και Ρέιτσελ Σορ έχουν δεχθεί προσωπικές επιθέσεις κι έχουν στοχοποιηθεί μέχρι και οι οικογένειες τους.
Κάθε άνθρωπος που «θέλει να λέγεται άνθρωπος», οφείλει να παρακολουθήσει το «ΝΑΖΑ». Πρώτα και κύρια για τη στήριξη του παλαιστινιακού λαού μα φυσικά και για τη στήριξη των δημιουργών του. Αν μη τι άλλο για τη στήριξη της αλήθειας και της ιστορικής πραγματικότητας, κόντρα στα ψέματα και την προπαγάνδα του Ισραήλ, των ΗΠΑ και της Δύσης.
Η παραγωγή του ντοκιμαντέρ αποτελεί μια γενναία κίνηση, η οποία θα πρέπει να γίνεται αντιληπτή ως μέρος του ευρύτερου κινήματος για την ελευθερία της Παλαιστίνης και το σταματημό της γενοκτονίας. Καθένας και καθεμία από εμάς έχει καθήκον να είναι μέρος αυτού του κινήματος κάθε μέρα, με κάθε μέσο που διαθέτουμε, με κάθε τρόπο που μπορούμε.
