Πηγή: Militaire.gr
Η προσωρινή προεδρεύουσα της Βενεζουέλας Ντέλσι Ροντρίγκες στο διάγγελμά της άφησε έναν υπαινιγμό που δημιουργεί απορίες. Είπε ότι η όλη επιχείρηση απαγωγής του Μαδούρο είχε και μια «σιωνιστική απόχρωση» (a Zionist tint). Τι να σημαίνει αυτό άραγε;
Ίσως σημαίνει πως το όλο εγχείρημα θυμίζει ως μοντέλο δράσης, κλασικές μεθόδους των σιωνιστικών μυστικών υπηρεσιών. Μικρά χτυπήματα ακριβείας (με παράπλευρες απώλειες βεβαίως) «εξουδετέρωσης» συγκεκριμένων προσώπων-ηγετών του εχθρού. Δοκιμάζεται συστηματικά χρόνια τώρα, με ιδιαίτερη εντατικοποίηση τα τελευταία δύο χρόνια, σε όλη την ακτίνα δράσης του Ισραήλ: Κατεχόμενα, Γάζα, Ιράν, Λίβανο, Συρία, Κατάρ. Έχουμε επισημάνει ότι η Αυτοκρατορία στην (μακρά και λίαν επικίνδυνη) πορεία παρακμής της, προτιμά υπό την ηγεσία του Τραμπ να μετέρχεται αυτές τις μεθόδους, καθώς οι απευθείας στρατιωτικές επεμβάσεις μεγάλης κλίμακας κοστίζουν ακριβά σε χρήμα και αμερικάνικες ζωές, τα δε αποτελέσματά τους ήταν από πενιχρά έως αρνητικά.
Αναφέρεται άραγε η Ροντρίγκες σε αυτήν την αναλογία μόνον;
Ή μήπως υπάρχουν και άλλες διαστάσεις σιωνιστικής εμπλοκής, άμεσης ή έμμεσης;
Ο Τραμπ, μιλώντας στην κοινή συνέντευξη με τον Νετανιάχου, για την επιθυμία επέκτασης των Συμφωνιών του Αβραάμ, μάλλον είχε κατά νου τις Συμφωνίες του Ισαάκ (Isaac Accords), που αφορούν τη δημιουργία μια ζώνης επιρροής του Ισραήλ στη Λατινική Αμερική. Αυτές εγκαινιάστηκαν πρόσφατα από τον Πρόεδρο της Αργεντινής Μιλέϊ. Περί τίνος πρόκειται;Το Ισραήλ δραστηριοποιείται έντονα στην Λατινική Αμερική, μέσω της ΜΚΟ AFOIA (American Friends of Isaac Accords), η οποία ιδρύθηκε το 2025 από The Genesis Prize Foundation (GPF). Η τελευταία έχει ως αποστολή, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην ιστοσελίδα της, «να προβάλει την εβραϊκή ταυτότητα, να εμπνεύσει την εβραϊκή υπερηφάνεια και να ενισχύσει τον δεσμό του Ισραήλ με την εβραϊκή Διασπορά. Το Βραβείο Genesis εξυμνεί το εβραϊκό ταλέντο και τα εβραϊκά κατορθώματα, τιμώντας άτομα για τις επιτυχίες τους και την αφοσίωσή τους στις εβραϊκές αξίες, εμπνέοντας τους Εβραίους τον σύνδεσμο με την κληρονομιά τους και το Ισραήλ».
Ο ίδιος θεσμός θέτει ως «όραμά» του, «έναν ισχυρό και σφριγηλό εβραϊκό λαό, με επίγνωση των καταβολών του και με τα μάτια στραμμένα στο μέλλον· μια εβραϊκή κοινότητα που ανθεί μέσα στην ποικιλία, αλλά ενωμένη στην αναγνώριση των εβραϊκών αξιών και την υποστήριξη προς το εβραϊκό κράτος». Η GPF προσφέρει κάθε χρόνο ένα βραβείο ενός εκατομμυρίου δολαρίων σε ένα άτομο με τις προδιαγραφές που περιγράφονται. Κάθε χρόνο, το βραβευόμενο πρόσωπο «επιλέγει» να παραιτηθεί του ποσού, το οποίο διατίθεται προς τιμήν του σε «φιλανθρωπικό» έργο. Από την ίδρυσή της, το 2013, η GPF «έχει διαθέσει το ετήσιο βραβείο του ενός εκατομμυρίου σε φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες συνολικής αξία 50 εκατομμυρίων δολαρίων, με δωρεές προς 250 μη κερδοσκοπικά προγράμματα σε 31 χώρες, επηρεάζοντας τις ζωές δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων», εδώ.
Πόσο πιο φανερά να δηλώσει πως πρόκειται για θεσμό του σιωνιστικού μηχανισμού προπαγάνδας; Η GPF αποτελεί το σημαντικότερο βραβείο στην παγκόσμια εβραϊκή κοινότητα και έχει χαρακτηριστεί ως «το εβραϊκό Νόμπελ».
Αυτή η GPF λοιπόν, ίδρυσε πέρσι την θυγατρική της AFOIA (βλ πιο πάνω). Η ιδέα ανήκει στον Πρόεδρο της Αργεντινής Χ. Μιλέι, στον οποίο απονεμήθηκε το Βραβείο Genesis για το 2025. Η αποστολή της τελευταίας, όπως ορίζεται από την ίδια: «είναι η προώθηση της οικονομικής, πολιτισμικής και διπλωματικής συνεργασίας μεταξύ του Ισραήλ και των χωρών της Λατινικής Αμερικής… και η καταπολέμηση του αντισημιτισμού στην περιοχή. Οι «Συμφωνίες του Ισαάκ» … αποσκοπούν να μιμηθούν την επιτυχία των «Συμφωνιών του Αβραάμ», οι οποίες εξομάλυναν τις σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και αραβικών χωρών όπως τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν και το Μαρόκο ».
Η ίδρυση της AFOIA θεωρήθηκε αναγκαία λόγω του αντισημιτισμού που αναπτύσσεται- κατά την ιστοσελίδα πάντα- σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής. Το τι σημαίνει «αντισημιτισμός» το δηλώνει έμμεσα η ιστοσελίδα καθώς παραθέτει κατάταξη των χωρών της Λατινικής Αμερικής, με κριτήριο τον τρόπο με τον οποίο ψηφίζουν στον ΟΗΕ υπέρ του Ισραήλ και ποιες από αυτές κηρύσσουν την Χαμάς και την Χεσμπολάχ τρομοκρατικές οργανώσεις. Οι χώρες που συμμετέχουν στις Συμφωνίες του Ισαάκ είναι Αργεντινή, η Ουρουγουάη, ο Παναμάς και οι Κόστα Ρίκα.
Δηλωμένοι σκοποί των Συμφωνιών είναι η ισχυροποίηση της πολιτικής, οικονομικής και πολιτισμικής συνεργασίας, ο τερματισμός της απομόνωσης του Ισραήλ και η οικοδόμηση φιλοισραηλινών συμμαχιών στην Λατινική Αμερική και αντιμετώπιση των αντιισραηλινών αισθημάτων στην περιοχή. Aνάμεσα στα πεδία δραστηριοποίησης (τεχνολογία, ανάπτυξη, υδάτινοι πόροι, υγεία, γεωργία, χρηματοδότηση) αναφέρεται και η ασφάλεια. Μεταξύ των δραστηριοτήτων είναι η επιρροή επί των νομοθετών, η ένταξη φοιτητών σε κοινά προγράμματα, η οικοδόμηση δεσμών με τους Ευαγγελικούς Χριστιανούς και ενθάρρυνση της μετακίνησης των πρεσβειών στην Ιερουσαλήμ.
Η Vanessa Beeley βλέπει την κίνηση αυτή ως έναν καταλύτη της προσπάθειας των Αμερικανών να περιορίσουν την έκταση της κινεζικής στρατηγικής επιρροής στην Λατινική Αμερική. Η επιρροή αυτή της Κίνας ενθαρρύνει πρωτοβουλίες που θα έθεταν σε κίνδυνο την μονοπωλιακή θέση των ΗΠΑ στην ήπειρο. Υπάρχουν σχέδια ανταγωνιστικά προς την λειτουργία του καναλιού του Παναμά που συνδέει τους δύο ωκεανούς. Το Nicaragua Grand Canal (προς ώρας παγωμένο), ο Brazil-Peru Bi-Oceanic Corridor (ένα σύστημα σιδηροδρόμων και λιμανιών που συνδέει την Ατλαντική ακτή της Βραζιλίας με την ακτή του Περού στον Ειρηνικό), το Colombia Dry Channel (σιδηρόδρομος που θα συνδέει το λιμάνι Buenaventura της Κολομβίας με τον Ατλαντικό. Όλα αυτά είναι προγράμματα χρηματοδοτούμενα από την Κίνα. Η υπονόμευση αυτών των προγραμμάτων προϋποθέτει την αποσταθεροποίηση της Κολομβίας, της Βραζιλίας, της Βενεζουέλας και της Κούβας. Στην εσωτερική διάβρωση των καθεστώτων στις χώρες αυτές, ενεργοποιείται η κίνηση των Isaac Accords της οποίας εμφανίζεται να ηγείται ο ακροδεξιός ηγέτης της Αργεντινής.
Βλ. επίσης Vanessa Beeley “Venezuela and the Zionist hand behind Trump’s criminal operation, vaccines and Substack censorship and much more” The UK Column News from yesterday 7th January.
Μια μικρή λεπτομέρεια. Η Αργεντινή ήταν μεταξύ των χωρών που ο πατέρας του Σιωνισμού Hertzl είχε ορίσει ως επιθυμητούς τόπους εγκατάστασης εβραϊκών πληθυσμών, παράλληλα με την Παλαιστίνη και πριν η τελευταία γίνει ο τελικός προορισμός. Να θυμίσουμε πως στην ίδια κατηγορία ήταν η Κύπρος και η ξεχασμένη μέχρι πριν λίγο Σομαλιλάνδη.
Από το 1889 άρχισε η εγκατάσταση εποίκων στην Αργεντινή, όπου μια ολόκληρη πόλη ιδρύθηκε, η Moiseville, γνωστή ως η Ιερουσαλήμ της Αργεντινής, 600 χλμ από την πρωτεύουσα Μπουένος Άϊρες. Το 1940, ήδη η κοινότητα των Εβραίων εποίκων αριθμούσε 5000 άτομα. Την ίδια χρονιά, στην Παλαιστίνη υπήρχαν κάτι λιγότερο από 500.000 Εβραίοι (30% του πληθυσμού).
Το σημερινό ενδιαφέρον του Ισραήλ για την περιοχή, πάντως, έχει άλλες αφετηρίες και άλλες βλέψεις. Και η επιχείρηση Μαδούρο έχει για αυτό σημαντικές ευεργετικές οικονομικές και στρατηγικές συνέπειες.
Τα λεφτά
Ενδιαφέρουσες συμπτώσεις
Τον Νοέμβριο του 2025, δύο μήνες πριν την απαγωγή Μαδούρο, η Elliot Investment Management αγόρασε την Citgo, θυγατρική της κρατικής εταιρείας πετρελαίων της Βενεζουέλας PDVSA, με έδρα στις ΗΠΑ, έναντι 5,9 δις δολαρίων (που η Βενεζουέλα είχε αποτιμήσει την αξία της σε 18 δις). Η Elliot Investment Management είναι ένα επιθετικό hedge fund που κερδοσκοπεί από την χρεοκοπία χωρών. Κέρδισε εκατομμύρια δολάρια από την κρίση χρέους της Αργεντινής την δεκαετία του 2000. O Paul Singer είναι ο ιδρυτής/ πρόεδρος και CEO της εταιρείας. Ο ρεπόρτερ της Wall Street Journal, Benoît Morenne σε συνέντευξή του στην δημοσιογράφο του NPR Michel Martin εκτιμά ότι η Citgo αποτελεί το «πετράδι του στέμματος» της βενεζουαλιάνικης πετρελαϊκής αυτοκρατορίας. Τα τρία της διυλιστήρια εγκατεστημένα στις ΗΠΑ έχουν πλεονέκτημα έναντι των άλλων αμερικανικών διυλιστηρίων, καθόσον ειδικεύονται στην επεξεργασία του heave crude πετρελαίου της Βενεζουέλας. H απαγωγή του Μαδούρο και ο εκβιασμός της κυβέρνησης της Βενεζουέλας ώστε να στραφεί η ροή του πετρελαίου προς τις ΗΠΑ και όχι την Κίνα, ήταν μια ιδιαιτέρως ευνοϊκή «σύμπτωση» για την «απροσδόκητη» επένδυση που πραγματοποίησε ο Singer, δύο μήνες νωρίτερα. Πολύ ενδιαφέρουσα η σύμπτωση πάντως, να γίνει αυτή η απρόσμενη επενδυτική κίνηση, λίγο πριν «ανοίξει» η Βενεζουέλα για «δουλειές». Μερικά πράγματα γίνονται σε εντυπωσιακά βολική για ορισμένους στιγμή. Αν έχεις «τύχη» διάβαινε, που λένε!
Ο Paul Singer βεβαίως δεν είναι τυχαίο πρόσωπο και ούτε είναι άσχετος με το περιβάλλον του Προέδρου. Δαπάνησε περίπου 8 εκ. $ για να βοηθήσει στην εκλογή του Τραμπ το 2024, εδώ.
O Singer είναι επίσης ο 6ος μεγαλύτερος χορηγός του AIPAC (American Israeli Public Affairs Committee), του ισχυρότερου σιωνιστικού λόμπι στις ΗΠΑ, με την γνωστή τεράστια επιρροή στο Κογκρέσο και τον Λευκό Οίκο. Επίσης είναι μεγάλος χορηγός συλλογικοτήτων όπως Friends of the IDF, υποστηρικτής της ισραηλινής εθελοντικής οργάνωσης υγειονομικών υπηρεσιών United Hatzalah, και υποστηρικτής προγραμμάτων οικονομικής αρωγής προς τους εβραϊκούς εποικισμούς στην Παλαιστίνη. Επίσης είναι δωρητής του Ιδρύματος για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών (FDD), στον ρόλο του οποίου ήδη αναφερθήκαμε. Βλ. το σχετικό ρεπορτάζ από τον Μπάμπη Μιχάλη στην ΕφΣυν (11-1-26).
Ο Singer επίσης πρωταγωνίστησε στην υπονόμευση του γερουσιαστή του Kentucky, Thomas Massie, ο οποίος είχε πρωταγωνιστήσει στην κριτική της συνεχούς στήριξης του Ισραήλ από τις ΗΠΑ. Ο Singer φέρεται να δαπάνησε 1 εκ $ για να σαμποτάρει την επανεκλογή του Massie.
Η δε πώληση της Citgo επιβλήθηκε από δικαστήριο του Ντέλαγουερ, μετά την αθέτηση πληρωμών ομολόγων της Βενεζουέλας. Ο ειδικός εκτελεστής τον οποίο όρισε το δικαστήριο για να πραγματοποιήσει την αναγκαστική αγορά ήταν ο Robert Pincus, μέλος της επιτροπής διευθυντών της διαβόητης AIPAC. Η ίδια η πράξη είναι προβληματική. Η κυβέρνηση Μαδούρο είχε καταγγείλει την αγορά αυτή ως προϊόν εξαπάτησης, την οποία επίσης απέρριψε μια επιτροπή διορισμένη από την αμερικανική κυβέρνηση για την επίβλεψη των εκτός συνόρων περιουσιακών στοιχείων της Βενεζουέλας. Η τελική τύχη της συναλλαγής θα κριθεί από το Υπουργείο Οικονομικών (Treasury Department ) των ΗΠΑ.
Η πολιτική
Στρατηγικές συγκλίσεις
Στη ρητορική των αξιωματούχων της διοίκησης Τραμπ σταθερή είναι και η κατηγορία προς την Βενεζουέλα ότι είναι σύμμαχος της Χεσμπολάχ και της Χαμάς. Ορισμένοι μάλιστα φιλο-ισραηλινοί σχολιαστές ισχυρίζονται ότι οι δύο αυτές οργανώσεις θα μπορούσαν να προετοιμάσουν επιθέσεις εναντίον των ΗΠΑ με βάση την Βενεζουέλα. Εννοείται ότι δεν προσκομίζεται το παραμικρό τεκμήριο για κάτι τέτοιο. Αλλά και από την αντικαθεστωτική αντιπολίτευση στην Βενεζουέλα, η οποία έχει οργανικούς δεσμούς με το κόμμα Λικούντ, γίνεται μεγάλη προσπάθεια να παρουσιαστούν οι εχθροί του Ισραήλ ως ευθεία απειλή κατά των ΗΠΑ. Πρόσφατα η Maria Corina Machado, σε συνέντευξή της στο Όσλο, όταν της τέθηκε το ερώτημα της αμερικανική επέμβασης στη χώρα της, δήλωσε ότι η χώρα της «έχει ήδη υποστεί εισβολή… Έχουμε Ιρανούς πράκτορες. Έχουμε τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η Χεσμπολάχ και η Χαμάς να δρουν ελεύθερα σε συνεργασία με το καθεστώς».
Το αμερικανικό φιλο-ισραηλινό think tank Foundation for Defense of Democracies (FDD) παράγει συνεχώς άρθρα, τα οποία υποστηρίζουν την ανάγκη ελέγχου των βενεζουελάνικων αποθεμάτων πετρελαίου, συνδυάζοντάς το αυτό με το όφελος ότι μια κυβέρνηση μαριονέττα θα διέκοπτε τις σχέσεις με το Ιράν και τους εχθρούς του Ισραήλ. Σε πρόσφατο άρθρο μάλιστα, ο ανώτερος σύμβουλος του FDD σε θέματα Ιράν και χρηματιστικά, Saeed Ghasseminejad τονίζει με έμφαση και βεβαιότητα: «ένα νέο καθεστώς στο Καράκας θα καταργούσε τους δεσμούς με το Ιράν. Η Τεχεράνη χρησιμοποιεί την Βενεζουέλα ως βάση για την επέκταση της επιρροής του τζιχάντ στην πίσω αυλή της Αμερικής. Ένα Καράκας σύμμαχο των ΗΠΑ θα πετούσε έξω τους Ιρανούς πράκτορες, καθιστώντας έτσι τα νότια σύνορα της χώρας [των ΗΠΑ] περισσότερο ασφαλή».
Ένα άλλο think tank, το Atlantic Council ισχυρίζεται πως η Λιβανέζικη Χεσμπολάχ «βοήθησε την Βενεζουέλα να μετατραπεί σε κόμβο όπου διασταυρώνονται το διεθνές οργανωμένο έγκλημα και η διεθνής τρομοκρατία». Από το 2020, το Atlantic Council χρησιμοποιεί στις κοινοποιήσεις του τον όρο «ναρκοτρομοκρατία». [βλ. 7-10-20 “The Maduro Hesbollah Nexus. How Iran-backed Networks Prop-up the Venezuelan Regime”, 7-10-2020]
Ρητά κατηγορεί τους εχθρούς του Ισραήλ ότι έχουν στήσει «μια ναρκοτρομοκρατική συνωμοσία» όπου συμμετέχουν μια φράξια αντιφρονούντων της οργάνωσης Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας (FARC), καρτέλ ναρκωτικών του Μεξικό, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, η Συρία και η Λιβανέζικη τρομοκρατική οργάνωση Χεσμπολάχ».
Στο ίδιο πνεύμα και το Fox News: “Maduro’s Terror Island. Hesbollah in Venezuela” Ο λόγος για το νησί Margarita βορειο-ανατολικά του Καράκας στην Καραϊβική. Στην Jerusalem Post της 4-1-26 δημοσιεύεται το άρθρο “Iran’s friends vanishing: Why Maduro’s arrest matters for Israel – analysis”. Εκεί εξηγείται με σαφήνεια το ισραηλινό ενδιαφέρον για την Βενεζουέλα. Η εφημερίδα επικαλούμενη τα δημοσιεύματα του think tank Atlantic Council, και αόριστες πληροφορίες από αστυνομικές πηγές των ΗΠΑ, υποστηρίζει πως η Χεσμπολάχ υπό την προστασία της κυβέρνησης, λειτουργούσε επί έτη, ως μια εγκληματική-τρομοκρατική οργάνωση με ενεργή ανάμειξη στην οικονομία της χώρας. Η Χεσμπολάχ- κατά το δημοσίευμα της ΙΡ πάντα- «διακινούσε κοκαΐνη από την Βενεζουέλα, έκανε ξέπλυμα χρήματος, εμπόριο όπλων και βοηθούσε την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν να παρακάμπτει τις αμερικανικές κυρώσεις». Αναφέρει επίσης ότι ήδη από το 2018, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Χεσμπολάχ ανταγωνιζόταν τα μεγάλα λατινο-αμερικάνικα καρτέλ, τόσο σε κλίματα όσο και σε επιτήδευση. Με την μόνη διαφορά, ότι στην περίπτωση αυτή τα χρήματα δεν έμεναν στην Λ. Αμερική αλλά κατέληγαν στον Λίβανο για τον εξοπλισμό της οργάνωσης. Εκτός αυτού, η Βενεζουέλα προσέφερε και άλλη υπηρεσία στο Ιράν. Χρησίμευε αεροπορική και ναυτική γέφυρα μεταξύ Τεχεράνης, Δαμασκού και Καράκας, για την μεταφορά προσωπικού, αγαθών διπλής, δηλ. νόμιμης και παράνομης χρήσης (dual use goods), καυσίμων και ρευστού.
Ανεξάρτητα από τον βαθμό ακρίβειας αυτών των ισχυρισμών, είναι φανερό ότι από ισραηλινής σκοπιάς, η Βενεζουέλα εντάσσεται στον κύκλο των περιφερειακών δυνάμεων που υποστηρίζουν το Ιράν και τις προστατευόμενες από αυτό οργανώσεις. Έχει κάθε λόγο το Ισραήλ να χαίρεται για το πλήγμα που δέχθηκε ένας σύμμαχος του μεγάλου εχθρού. Όπως ορθά διαπιστώνει η εφημερίδα, η προβολή ισχύος του Ιράν έχει εξασθενίσει σοβαρά και ο κύκλος της επιρροής του έχει συρρικνωθεί μετά την καταστροφή της Γάζας, τον αποκεφαλισμό της Χεσμπολάχ στον Λίβανο και κυρίως την διάλυση της Συρίας.
Η αναφορά προς το Ιράν ενέχει βεβαίως πάντα και την προοπτική της πολυπόθητης ανατροπής του καθεστώτος. Η Μοσάντ δεν έκρυψε ποτέ την ενεργή ανάμειξή της στην αναταραχή στο εσωτερικό του Ιράν. Δημόσια καλεί τους πολίτες της χώρας αυτής να εξεγερθούν. Ο δε Τραμπ απειλεί να επέμβει, για να προστατέψει τις ζωές των διαδηλωτών. Η αμερικανική διπλωματία πάντα είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη στον αυστηρό σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εξωτερικό. Στο εσωτερικό τα θέματα αυτά είναι της αρμοδιότητας του ICE του FBI και άλλων ανθρωπιστικών οργανώσεων. Ο Τραμπ είχε υποσχεθεί πως θα εγκατέλειπε αυτή την μέριμνα για τις ελευθερίες των άλλων. Αλλά και αν αλλάξει γνώμη, δεν μπορείς να του πεις τίποτα, καθώς έχει δηλώσει δημόσια πως μόνον η προσωπική του συνείδηση τον δεσμεύει. Οπότε δεν μας πέφτει λόγος. Η πειρατική επέμβαση στην Βενεζουέλα, ως φαίνεται, συνδυάζεται, τουλάχιστον στα σχέδια ορισμένων, με μια ευρύτερη επιχείρηση. Η επιχείρηση αυτή έχει μεγάλη στρατηγική σημασία, τόσο από γεωπολιτική όσο και από οικονομική άποψη.
Όπως βλέπουμε στον πίνακα, η Βενεζουέλα έχει το 17,8% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου. Το μεγαλύτερο ποσοστό. Στη δεύτερη θέση είναι η Σαουδική Αραβία με 17,2%, στην Τρίτη ο Καναδάς με 9,8% και ακολουθεί το Ιράν με 9,0%. Οι ΗΠΑ 4%. Αν πέσει το Ιράν, το Δυτικό Ημισφαίριο θα βρεθεί να ελέγχει (17,8+9,8+9+4=) 40,6% των παγκόσμιων αποθεμάτων. Και πάλι να τονίσουμε, πως το σημαντικό για την Αμερική είναι διασφάλιση του δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού. Τα αποθέματα πετρελαίου ενδιαφέρουν λιγότερο καθαυτά- εξάλλου χρειάζονται τεράστια επένδυση για να αξιοποιηθούν- και περισσότερο ως έλεγχος των ροών και της αγοραπωλησίας τους σε αμερικανικό νόμισμα.
Το ισραηλινό κανάλι 12 μετέδωσε, την προπερασμένη Τετάρτη, ότι οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις (IDF) έχουν διαταχθεί να ετοιμάζονται για έναν πιθανό πόλεμο σε όλα τα μέτωπα, ενόσω πραγματοποιούνται κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας στο εσωτερικό του Ιράν… Οι προετοιμασίες αποτελούν μέρος ενός τετραετούς πλάνου που ακολουθείται από τον επιτελάρχη του IDF Eyal Zamir. Περιλαμβάνονται, κατά πληροφορίες, και σχέδια για την ανάπτυξη δυναμικού επίθεσης εναντίον τόσο ιπτάμενων όσο και επίγειων στόχων από το διάστημα. Μια είδηση σαν αυτή δεν αποτελεί τεκμήριο ότι πράγματι θα γίνει επίθεση άμεσα ή με τον τρόπο που περιγράφεται. Δείχνει όμως ένα κλίμα, μια διάθεση. Ποια θα είναι η έκβαση της εσωτερικής αναταραχής στο Ιράν; Τι είδους επίθεση θα επιχειρηθεί και αν θα χρειαστεί καν; Ποια θα είναι η αντίδραση άλλων δυνάμεων, στα συμφέροντα των οποίων το Ιράν έχει θέση κλειδί; Δεν γνωρίζουμε. Όπως επίσης δεν γνωρίζουμε, κατά πόσον η Κίνα θα δεχθεί παθητικά την ταπείνωση που υπέστη στην Βενεζουέλα και πως θα χειριστεί τα μεγάλα συμφέροντα που έχει επενδύσει στην Λατινική Αμερική. Ίσως δεν χρειαστεί η Ταϊβάν ως αφορμή μιας πολεμικής αναμέτρησης, καθώς έχει ανοίξει μια σοβαρή εστία πολύ πιο κοντά στην καρδιά της Αμερικής.
Ξεκινήσαμε από την «σιωνιστική απόχρωση»· μέρα με τη μέρα όμως συμπληρώνουμε και με νέες αποχρώσεις την μεγάλη εικόνα του Σιωνισμού και των διακλαδώσεών του σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν είναι πάντως, όπως ίσως νομίζαμε, ένα οριοθετημένο, τοπικό πρόβλημα και δεν αφορά μόνον μια στενή λωρίδα γης στην Δυτική Ασία. Στην παρούσα στροφή, νικητής είναι η Αμερικανοσιωνιστική αυτοκρατορία. Η συνολική εικόνα όμως δεν ξεκαθαρίζει παρά μόνον μετά την ολοκλήρωση της ιστορικής διεργασίας την οποία περιγράφει. Και ακόμα βρισκόμαστε στις προκαταρκτικές αψιμαχίες και καταλήψεις θέσεων. Ο πραγματικός πόλεμος είναι μπροστά μας.
Ο Διονύσης Δρόσος είναι Ομότιμος Καθηγητής Ηθικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
