Ένωση Ενοικιαστών Θεσσαλονίκης
Στην παρουσίαση του Ενοποιημένου Σχεδίου Κυβερνητικής Πολιτικής για το 2026 η κυβέρνηση σύστησε «υπομονή» για το στεγαστικό, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά ότι δεν έχει ούτε τη βούληση ούτε το σχέδιο να αντιμετωπίσει την κρίση. Όταν τα ενοίκια αυξάνονται με ρυθμό 7% έως 10% ετησίως εδώ και μια δεκαετία, η προτροπή για «υπομονή» δεν είναι απλώς ανεπαρκής, είναι προκλητική. Για τα νοικοκυριά που ήδη δαπανούν το μισό ή και παραπάνω εισόδημά τους για στέγαση, η «υπομονή» μεταφράζεται σε φτωχοποίηση, επισφάλεια και τελικά σε ένα εκβιαστικό δίλημμα ανάμεσα στην αστεγία και τη μετανάστευση. Όταν διασφαλίζει τα έσοδα των εκμισθωτών, των μεσιτών και των επενδυτών αλλά ζητά από εμάς να κάνουμε «υπομονή», η κυβέρνηση παίρνει ξεκάθαρα θέση ενάντια στο γενικό συμφέρον.
Η κυβέρνηση νομοθετεί συστηματικά υπέρ των κερδοσκόπων στην κτηματαγορά αλλά σηκώνει τα χέρια ψηλά όταν έρχεται αντιμέτωπη με το αποτέλεσμα των πολιτικών της: τη δριμύτερη στεγαστική κρίση στην Ευρώπη.
Οι fast track εξώσεις, ο «Τειρεσίας» ενοικιαστών και συνολικά η ενίσχυση των εργαλείων πίεσης υπέρ των εκμισθωτών δεν είναι ουδέτερες τεχνικές παρεμβάσεις. Είναι πολιτικές επιλογές που μετακυλίουν το ρίσκο και το κόστος της στεγαστικής κρίσης αποκλειστικά στους ενοικιαστές.
Προσχηματική είναι και η επίκληση στην «αύξηση της προσφοράς». Η έλλειψη προσφοράς κατοικίας είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων κυβερνητικών πολιτικών που προωθούν μαζικά την αλλαγή χρήσης κατοικιών, ενισχύουν την κερδοσκοπία, πριμοδοτούν τη Golden Visa και τις βραχυχρόνιες μισθώσεις που απορροφούν το ήδη περιορισμένο απόθεμα, και μεταβιβάζουν μαζικά τα σπίτια των νοικοκυριών στα χέρια διεθνών κερδοσκοπικών funds μέσα από κατασχέσεις και πλειστηριασμούς. Τα ημίμετρα «αύξησης της προσφοράς», λοιπόν, δεν είναι τίποτα άλλο από στάχτη στα μάτια, και δεν είναι τυχαίο ότι παίρνουν την μορφή φοροελαφρύνσεων και άλλων προεκλογικών δώρων στην ΠΟΜΙΔΑ.
Ούτε φυσικά η αύξηση της κατασκευής θα λύσει το πρόβλημα, αφου το 90% των παραγόμενων κατοικιών δεν απευθύνεται στα νοικοκυριά που έχουν ανάγκη προσιτής στέγης, αλλά σε διεθνείς επενδυτές που μπορουν να πληρώσουν τις εξωφρενικές τιμές άνω των 4000 ευρώ ανά τετραγωνικό!
Την ίδια στιγμή, το πλαφόν στα ενοίκια – ένα μέτρο που εφαρμόζεται αποτελεσματικά απο τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης – παρουσιάζεται ως αναποτελεσματικό, παρότι πλέον προτείνεται ευρέως ως καλή πρακτική. Το ίδιο και ο φόρος αδράνειας στα κενά σπίτια, που στη Γαλλία άυξησε την προσφορά κατοικίας κατά 13% σε 4 χρόνια. Η άρνηση της κυβέρνησης να εφαρμόσει δοκιμασμένες και αποτελεσματικές πολιτικές δεν οφείλεται σε έλλειψη γνώσης, αλλά στην επιλογή της να διασφαλίσει τα εισοδήματα της ΠΟΜΙΔΑ και των επενδυτών αντί να προστατεύσει την κοινωνική πλειοψηφία.
Εμείς λέμε καθαρά ότι δεν θα κάνουμε καμία «υπομονή» όσο η στεγαστική πολιτική συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο. Οι ίδιες πολιτικές που δημιούργησαν την καταστροφή δεν μπορούν να τη διορθώσουν. Χρειαζόμαστε αλλαγή πορείας τώρα: πλαφόν στα ενοίκια, φόρο αδράνειας για τα κλειστά ακίνητα, γενναία δημόσια επένδυση στην κοινωνική κατοικία, φρένο στις μπίζνες της κτηματαγοράς, ουσιαστικό περιορισμό των Airbnb και κατάργηση της Golden Visa. Διαφορετικά, η κυβέρνηση συνειδητά μας ωθεί προς ένα νέο κύμα μαζικής μετανάστευσης και κοινωνικής διάλυσης, και μας ζητάει να κάνουμε «υπομονή» όσο αυτό συμβαίνει.
