Ποιος θα το περίμενε ότι και οι προσωπικές σχέσεις, για όσους παρατηρούν, μέρα με τη μέρα μετατρέπονται με τρόπο φανερό ή ανεπαίσθητο σε δεδομένα αλγορίθμων. Που με τη σειρά τους, αυτά τα δεδομένα, παράγουν τη γνώση που θέλουν για τον κόσμο αλλά και τις νέες διαπροσωπικές σχέσεις.
Φτάσαμε στο σημείο πολλοί να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μέσω αυτών και μόνο των δεδομένων. Ψηφιακά υποκατάστατα αντί της πραγματικής καθημερινής ζωής.
Ψηφιακά δεδομένα που καταγράφονται και αποθηκεύονται συνεχώς από το ‘’μεγάλο αδελφό’’ που μας κατηγοριοποιεί και μας κατατάσσει σύμφωνα με αυτά.
Η θεοποίηση της ‘’προσωπικής ικανοποίησης ‘’ από έναν αλγόριθμο! Η απομόνωση που βαφτίζεται προσωπική ικανοποίηση.
Μια ικανοποίηση ερμαφρόδιτη αυτοερωτική και ναρκισσιστική. Ας παρατηρήσουμε το πιο απλό, αυτό που κάνουν και αναπαράγουν διαδικτυακά χιλιάδες νέοι άνθρωποι. Τις πόζες κατά τη λήψη της σέλφι. Ένα και μόνο: αρκεί να αρέσει ο εαυτός, όχι ο άλλος.
Ένα φαινόμενο του μεταμοντέρνου αρμαγεδώνα, του ‘’μετά-πολιτισμού’’ ή κάτι βαθύτερο;
Ένα πράγμα αξίζει – λένε – να είσαι κτητικός χωρίς όρια, να ζεις μονίμως σε μια κατάσταση ανικανοποίητης επιθυμίας. Κι ας είναι μονάχα η σέλφι του αυτοερωτισμού.
Μια τεχνητή συνθήκη που καμιά πραγματική έλξη δεν παράγει μεταξύ των ανθρώπων παρά μονάχα διάθεση αλαζονείας και ανταγωνισμού.
Έχομε γεμίσει από ‘’ανδροειδή’’ και ‘’γυναικοειδή’’. Είμαστε φίσκα από ‘’διαδικτυακή σεξουαλικότητα’’ από ψηφιακή ‘’σεξουαλική ταυτότητα’’ μέσω εφαρμογών που αφορούν γνωριμίες και συνευρέσεις.
Και δίκαια πολλοί αναρωτιούνται: ‘’Μα που χάνονται οι γυναίκες; Που λουφάζουν οι άντρες!’’
Όλοι όσοι αναπτύσσουν τέτοιες ‘’γνωριμίες’’ έχουν πράγματι ελευθερία βούλησης και επιλογών; Διαθέτουν συναισθηματικό και ψυχικό κόσμο ή τυγχάνουν χέρσα χωράφια;
Υπερπροσφορά γνωριμιών και σελίδες αναζήτησης ερωτικών συντρόφων, συνοδών και συνδαιτυμόνων με παντελώς απόντα και τον έρωτα και το πάθος.
Συνεύρεση ερωτική, σεξουαλική, φιλική, κοινωνική, ακόμα και πολιτική, αποκλειστικά ψηφιακή. Ψηφιακές περσόνες και άβαταρ που καμιά σχέση με τους χυμούς της πραγματικής ζωής και με τη ζωντανή ιστορία δεν έχουν. Που στην καλύτερη περίπτωση οδηγούν στη μόνωση του ναρκισσισμού.
Εκεί να κατάντησε ο κόσμος; Να σχετίζεται, να ερωτεύεται, να αναπτύσσεται μονάχα με το πληκτρολόγιο. Με τα ανθρώπινα κεντρικά κεκτημένα ολοένα να απωθούνται, να απορρίπτονται. Όλα όσα ανάλογα έχουν κερδηθεί με κόπους αγώνες και θυσίες.
Και στη θέση τους; Μια καρικατούρα μίμησης, ένα πιθηκίζον περιβάλλον για το ποιος θα μιμηθεί πιο καλά τον προβεβλημένο. Από τον άσχετο σχολιαστή της οθόνης, την πλαστική influencer μέχρι τον αρκουδιάρη της εισαγόμενης ποπ κουλτούρας. Με τα σώματα απόντα με τα πνεύματα αμέτοχα απ’ αυτή τη φενάκη.
Να κρύβεσαι πίσω από το πληκτρολόγιο να δειλιάζεις να εκτεθείς ολόκληρος, όπως είσαι με τα καλά και τα κακά σου και αυτό να το αποκαλείς επικοινωνία και ερωτική δημιουργία!
Οι θιασώτες του ψηφιακού έρωτα υποστηρίζουν πως ‘’η ενσωμάτωση του φυσικού σώματος στο ψηφιακό σώμα αποτελεί πρωτόγνωρη εμπειρία’’. Και ότι θα έχουμε ένα σώμα αλγοριθμικό, το μόνο αληθινό!
Αν αυτό δεν είναι η φάουσα επί της γης τότε τι είναι; Μια έρημος όπου η μηχανή θα έχει απορροφήσει ολόκληρη τη νοητική λειτουργία, τη διαπροσωπική σχέση, την πολιτική και την ιδεολογική ταυτότητα.
Αυτό θα καταφέρει η 4η βιομηχανική επανάσταση του 21ου αιώνα; Να εγκαθιδρύσει ένα σύστημα που το άτομο από σύνολο κοινωνικών σχέσεων θα μετατρέπεται σε ψηφιακό δεδομένο και σε αντικείμενο τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ);
Ποιος είναι αυτός που ορίζει τους κανόνες σ’ αυτό το παιχνίδι; Πάντως όχι εμείς, όχι εκείνοι που θέλουν την αλλαγή του κόσμου από πραγματικούς ανθρώπους.
Σίγουρα υπάρχουν και θα υπάρξουν πολλοί περισσότεροι αύριο που θα αποκτήσουν την αλγοριθμική τους ταυτότητα που θα μετατραπούν σε φτηνές και ανταλλάξιμες ψηφιακές περσόνες.
Ο παγκόσμιος καπιταλισμός με αιχμή την ΤΝ φαίνεται πως αλλάζει δραματικά την ανθρώπινη πραγματικότητα προς μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Μια βαρβαρότητα που την συνθέτουν ο πόλεμος από τη μια και η ψηφιακή ενσωμάτωση απ’ την άλλη. Μια ενσωμάτωση που πόρρω απέχει από την κλασική ενσωμάτωση της προηγούμενης εποχής.
Μια πρόκληση και συνάμα πρόσκληση για συστράτευση και αντίσταση πριν είναι αργά. Γιατί εξακολουθούμε να διαθέτουμε νου και ψυχοσωματική λειτουργία που παράγουν συναισθήματα.
Δεν μας αξίζει η προσομοίωση που μετατρέπει το νόημα, τη σκέψη και το συναίσθημα σε πληροφορία και δεδομένο. Γιατί επιμένουμε στο ρομαντισμό της ουτοπίας, μιας ουτοπίας εφικτής ενδεδυμένης με αγώνα ποίηση και έρωτα.
Στο κατώφλι της ΤΝ καλούμαστε να διαλέξουμε το κοινωνικό και το πολιτιστικό μας πεπρωμένο. Αυτό που εμπεριέχει την ανθρώπινη κατάσταση και φύση. Αυτό που επιβιώνει χάρις στους ομαδικούς δεσμούς, τα συλλογικά οράματα και τους συλλογικούς αγώνες.
Γι’ αυτό τα τεχνολογικά μονοπώλια πρέπει να ηττηθούν και να παραδώσουν τα κλειδιά της ΤΝ και της ρομποτικής στους πραγματικούς κατόχους, στους πραγματικούς παραγωγούς.
Μόνο έτσι προασπίζονται οι προσωπικοί και οι συλλογικοί δεσμοί από την καταστροφική διάλυση μέσα σ’ ένα μετα – ανθρώπινο σύμπαν.
Γιατί ακόμα αναπνέουν όσοι αγαπούν τις ιστορίες και το παρελθόν, την ποίηση με κέντρο τον εργάτη μα και το αποδιωγμένο πριγκιπόπουλο. Γιατί θα υπάρξουν και οι επερχόμενοι της νέας εποχής που δεν τους αξίζει η μοίρα του δεδομένου. Του σωστού ή του λάθους δεδομένου στον πίνακα της ΤΝ.
Γιατί υπάρχουν όλοι όσοι γνωρίζουν, όλοι όσοι πονούν και θυμούνται όλοι όσοι σωπαίνουν ανάμεσα στις λέξεις γιατί τότε μονάχα θεριεύει το νόημα και το συναίσθημα. Όλοι αυτοί που θα ανταμώσουν την ΤΝ, την πλήρη γνώσεων αλλά ορφανή από μνήμη.
Μια εικόνα γνώριμη καθημερινή ανάμεσα σε χιλιάδες. Το νεαρό κορίτσι με το κινητό. Πως είναι τι νιώθει αυτό το νεαρό κορίτσι που φροντίζει το λαβωμένο από έρωτα κινητό του;
Που διαβάζει και ανταλλάσσει μηνύματα αντί για πραγματικά φιλιά; Που μέσα από τις σπασμένες χορδές του κινητού προσπαθεί να φανταστεί τα χέρια, τα μάτια και τη θολή εικόνα του ψηφιακού Ρωμαίου;
Αυτό θα είναι το μέλλον; Ένα παγκόσμιο χωριό επίπλαστης επικοινωνίας όπου τα πάντα ρευστοποιούνται και συρρικνώνονται; Με την ιστορία και το χρόνο σε διαρκή βιασμό, με τη ζωή να καταντά στιγμιαία εικόνα μέσα σε μιαν εικονική πραγματικότητα;
«Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμμένα»
γράφει ο μεγάλος Αλεξανδρινός.
Είναι τα κεριά της ρομποτικής και της ΤΝ; Είτε το θέλουμε είτε όχι αυτά είναι τα φώτα του μέλλοντος. Και κρίσιμη σημασία έχει το ποιος διαφεντεύει τους διακόπτες τους.
Τεχνητά φώτα που ακούνε, βλέπουν, μαθαίνουν, γενικεύουν, μεταφράζουν, συμπεραίνουν, αποφασίζουν, που όλα τα προσομοιώνουν.
Είναι αυτό ανθρώπινη κατάσταση; Όχι! Γιατί αυτά τα λαμπρά φώτα δεν αναπτύσσουν συνείδηση!
