Στα ζητήματα που συνδέονται με το θέμα «το τραίνο στην Ελλάδα» διασταυρώνονται ισχυρότατα αμοιβαία αλλά και αντιτιθέμενα οικονομικά συμφέροντα που άπτονται των συγκοινωνιών της χώρας.
Τραίνο: κομβικό οικονομικό και πολιτικό ζήτημα
Ο συνεργασίες, οι αντιθέσεις αλλά και η δίψα κυρίως για το μέγιστο δυνατό κέρδος ανάμεσα στα κεφάλαια που επενδύουν στις αεροπορικές, οδικές και σιδηροδρομικές συγκοινωνίες, μπορούν να ερμηνεύσουν την «ποιότητα» των μέσων μεταφοράς, την ανισομετρία ανάμεσα στις οδικές, σιδηροδρομικές και αεροπορικές γραμμές, το γιατί, κυρίως αλλά όχι αποκλειστικά, η Νότια Ελλάδα στερείται σιδηροδρομικών συγκοινωνιών, να ερμηνεύσουν το γιατί στη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου δεν προβλέπεται σιδηροδρομική σύνδεση Πελοποννήσου και Στερεάς κ.α.
Η όλη κατάσταση με τα τραίνα στην Ελλάδα είναι επομένως σοβαρό πολιτικό ζήτημα.
Στο έγκλημα των Τεμπών χάθηκαν τουλάχιστον 57 άνθρωποι, κυρίως νέοι.
Στην πολιτική δολοφονία των Τεμπών, εκεί ακριβώς, έπεσαν και πέφτουν επάνω κατά …πάνω με όλα τα μέσα, όλα τα οικονομικά συμφέροντα και αυτοί οι άλλου είδους άνθρωποι, που επιχειρούν να συγκαλύψουν τα αίτια και τους υπευθύνους
Αλλά εδώ πρόκειται για τη ζωή ανθρώπων, τη ζωή παιδιών και γονιών, τη ζωή φίλων και διπλανών.
Λογική συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι η ανάπτυξη του μεγαλειώδους, αυθόρμητου κινήματος οργής και στόχων που ζήσαμε.
Υποβόσκουσα αμφισβήτηση της αστικής πολιτικής παντοδυναμίας
Πίσω από αυτό το αυθόρμητο ξέσπασμα υπάρχει η υποβόσκουσα αμφισβήτηση της αστικής πολιτικής παντοδυναμίας από ένα πολυδαίδαλο ρεύμα πολιτικής διεκδίκησης που σημαδεύει τη σημερινή εποχή των νέων επαναστατικών προκλήσεων.
Αμφισβήτηση που εκδηλώνεται κατά καιρούς από διαφιλονικούμενες ριζοσπαστικές διαφοροποιήσεις απέναντι στη μέχρι πρότινος συντριπτική αστική πολιτική – πολιτιστική υπεροχή σε βάρος του εργατικού κινήματος.
Το ρεύμα αυτό διαμορφώνεται στη βάση της επιδείνωσης της κατάστασης της εργατικής τάξης, των μεσαίων πληττόμενων στρωμάτων, της εργαζόμενης και σπουδάζουσας νεολαίας, τις γενικότερες πολιτικές εμπειρίες και αντιφάσεις τους.
Πρόκειται για ένα εν δυνάμει ανατρεπτικό ρεύμα που αδυνατεί ακόμη να αναχαιτίσει την ικανότητα του καπιταλισμού να ανασυγκροτείται σε αντιδραστική κατεύθυνση.
Είναι ένα ρεύμα που τείνει να διαχωρίζεται αλλά και να επανασυνδέεται πολύπλευρα με την κυρίαρχη αστική πολιτική.
Πρόκειται για ένα ρεύμα που στο κίνημα εμφανίζεται με συνέχειες και κυρίως ασυνέχειες ακριβώς γιατί λείπει η εργατική επαναστατική πρωτοπορία που θα δίνει συνέχεια, αποφασιστικότητα και βάθος στο εμφανιζόμενο κίνημα.
Σε αυτό το αυθόρμητο εργατικό ρεύμα κρύβεται όμως η ελπίδα συγκρότησης ενός ανατρεπτικού εργατικού κινήματος ακόμη και στις πιο αντίξοες συνθήκες, υπογραμμίζει ο Ένγκελς. Βρίσκεται η θετική ευήκοη στάση στην κριτική του καπιταλισμού, η ευήκοη στάση απέναντι στη σύγχρονη «ξύλινη» γλώσσα των μαρξιστικών όρων και της επαναστατικής πολιτικής.
Αυτό λοιπόν το αυθόρμητο «κίνημα των Τεμπών», ανέδειξε και τους ηγέτες του, ανέδειξε και την Μαρία Καρυστιανού.
Το κίνημα των Τεμπών ανέδειξε την Καρυστιανού όχι λιγότερο από ό,τι η ίδια η Καρυστιανού, αλλά και το διοικητικό συμβούλιο των συγγενών των θυμάτων, βοήθησαν στην έως τώρα ανάπτυξη του κινήματος για την απόδοση δικαιοσύνης για τη μη συγκάλυψη των ευθυνών της δολοφονίας των 57 συνανθρώπων μας.
Τέτοια αυθόρμητα ξεσπάσματα δεν έχουν την ανάγκη κομμουνιστικών ή άλλων πρωτοπόρων κομμάτων για να εκδηλωθούν, εκδηλώνονται. Έχουν όμως άμεση, κρίσιμη και καθοριστική την ανάγκη των πρωτοπόρων κομμάτων στη χάραξη του προσανατολισμού τους, στην εξασφάλιση της σταθερότητας και ανάπτυξης τους ως την τελική αναμέτρηση, ως την επιδιωκόμενη νίκη.
Τέτοια ανάγκη είχε και έχει και το κίνημα των Τεμπών. Διαφορετικά θα αποκαλύψει έγκαιρα τα όρια του, θα γίνει έρμαιο πολλαπλών έξωθεν αλλά και έσωθεν παρεμβάσεων.
Θα μπορούσε λοιπόν να εξασφαλιστεί η σταθερότητα και διεύρυνση των στόχων για τη δικαιοσύνη, που αφορούν, εκτός των της συγκάλυψης, τα ζητήματα του αυτοδιοίκητου και της διαφάνειας. Ζητήματα βαθιά πολιτικά με έντονο κοινωνικό περιεχόμενο. «Οι ανθρώπινες σχέσεις για ένα διάστημα θα περιορίζονται ακούσια από τον στενό ορίζοντα του αστικού δικαίου» υπογραμμίζει Εβγκένι Πασουκάνις στη Γενική Θεωρία του Δικαίου για να τονίσει τη βαρύτητα των νομικών ζητημάτων.
Η αποτροπή λοιπόν της συγκάλυψης των γεγονότων στα Τέμπη σε συνδυασμό μάλιστα με ζητήματα απαλλαγής της δικαιοσύνης από τον κυβερνητικό έλεγχο δεν είναι ένα επιμέρους θέμα ανάμεσα στα άλλα. Το κίνημα γι’ αυτά τα ζητήματα δεν είναι ένα μονοθεματικό κίνημα.
Η κοινωνική διάσταση του είναι προφανής, για να το υπηρετήσεις χρειάζεται αγώνας σταθερός και ως το τέλος, ως τη δίκη και με άλλους όρους και μετά από αυτή.
Αντ’ αυτού η Καρυστιανού αποσύρεται από το σύλλογο για να αναγγείλει την ίδρυση πολιτικού κόμματος πριν ολοκληρωθεί η δίκη.
Γιατί πριν; Ποιος ο λόγος;
Τα πρώτα σημάδια μετά από αυτή την πρώιμη μετακίνηση είναι άκρως ανησυχητικά.
«Δεν επιθυμούμε ανθρώπους με εμπλοκή σε πολιτικούς χώρους» δήλωνε η ίδια στην τελευταία συνέντευξη της στο Kontra News.
Αλλά την ίδια στιγμή, αναφερόμενη στο πρόσωπο του ευρωβουλευτή κ. Φαραντούρη, υπογραμμίζει: «Γνώρισα από κοντά τον κ. Φαραντούρη, έχω μόνο θετικά να πω. Είναι γνώστης, ήταν θετικός στο να μας βοηθήσει να οργανώσουμε την εκδήλωση για το άρθρο 86. Χαίρομαι που υπάρχουν πολιτικοί που αγκαλιάζουν κινήσεις σαν και αυτή που έχει ως βασικό αίτημα την κάθαρση».
Στην Πάτρα επίσης, σύμφωνα με τον Μιχαήλ Πατσίκα, που βρίσκεται στο στενό επιτελείο της Μ. Καρυστιανού εκτελώντας ενίοτε χρέη άτυπου εκπροσώπου Τύπου, εκτός του κ. Πατσίκα πλαισιώνουν το κίνημα ο καθηγητής βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, Κωνσταντίνος Πουλάς.
Π. Πουλάς και ο Πατσίκας κατά τη διάρκεια της πανδημίας τοποθετήθηκαν κατά των εμβολίων στο πλευρό του καθηγητή φαρμακολογίας Δημήτρη Κούβελα, παλιότερα επικεφαλή της κίνησης ΕΠΟΣ στη διοργάνωση συλλαλητηρίων από εθνικιστική σκοπιά κατά της συμφωνίας των Πρεσπών.
Αλλά και το αντιεμβολιαστικό κίνημα, ως γνωστό, με όχημα το εμβόλιο, επένδυσε στη δημιουργία ακροδεξιών και ανορθολογικών κομμάτων με διεθνείς διασυνδέσεις. Αυτό το στόχο είχε η δημιουργία τότε του φορέα «Πνοή Ολοκρατίας» με κατάθεση του τίτλου στον Άρειο Πάγο πάλι από τον Δ. Κούβελα.
Φαραντούρης, Πουλάς και Πατσίκας από τα παλιά και κάθαρση ως πρώτος βασικός άξονας.
Αλλά τη δεκαετία του 90 στην Ιταλία έλαβε χώρα η επιχείρηση καθαρά χέρια (Operazione Mani pulite), μια εθνική δικαστική έρευνα για την πολιτική διαφθορά. Στις έρευνες, 5.000 δημόσια πρόσωπα κρίθηκαν ύποπτα. Ορισμένοι πολιτικοί, βιομήχανοι και επιχειρηματίες αυτοκτόνησαν μετά το πόρισμα των εγκληματικών ενεργειών τους. Περισσότερα από τα μισά μέλη του ιταλικού κοινοβουλίου κατηγορήθηκαν, ενώ περισσότερα από 400 δημοτικά συμβούλια διαλύθηκαν λόγω κατηγοριών διαφθοράς, με αποτέλεσμα την κατάρρευση της λεγόμενης «Πρώτης Δημοκρατίας» και την εξαφάνιση πολλών πολιτικών κομμάτων.
Στο τέλος της επιχείρησης όλο το ιταλικό σύστημα μετακινήθηκε δεξιότερα, ο Μπερλουσκονισμός ηγεμόνευσε για χρόνια.
Η Μ. Καρυστιανού μετακινείται πρόωρα από ένα κίνημα βαθιά πολιτικό. Και μάλιστα από ένα κίνημα που επικαθορίζεται από τη πιο μεγάλη συγκάλυψη, τη συγκάλυψη των ευθυνών της ιδιωτικοποίησης και του κατακερματισμού των σιδηροδρόμων. Από ένα κίνημα που είναι έτοιμο να φωτίσει έτι περαιτέρω τις ευθύνες της ιδιωτικοποίησης και να αναδείξει το αίτημα του περάσματος και των σιδηροδρόμων στο δημόσιο με εργατικό, κοινωνικό και δημοκρατικό έλεγχο.
Η Μ. Καρυστιανού μετακινείται, και μάλιστα ενάμισι μήνα πριν τα τρίχρονα αυτής της πολιτικής δολοφονίας του νεοφιλελευθερισμού στα Τέμπη. Αλλά τα τρίχρονα απαιτούν ιδιαίτερη ανάδειξη και πλουτισμό των στόχων του «κινήματος».
Όλοι μας, και η Μ. Καρυστιανού, κρινόμαστε από αυτές τις αναγκαιότητες. Αντ’ αυτού η Μ. Καρυστιανού επιλέγει την μετακίνηση για την ίδρυση πολιτικού κόμματος.
Η μετακίνηση από το επιμέρους, το κίνημα, στο γενικότερο και δυσκολότερο, την πολιτική, είναι εν πρώτοις θετικό βήμα. Αλλά μπορεί να είναι θετικό βήμα είτε για την εργατική είτε για την αστική πολιτική.
Από τη σκοπιά της η Μ. Καρυστιανού μετακινείται από ένα κίνημα με άμεσα σοβαρές και με εν δυνάμει ευρύτερες κοινωνικές επιδράσεις και αναγκαιότητες προς ένα πολιτικό εγχείρημα με πυλώνες, όπως η ίδια τους προσδιόρισε: «κοινωνικό εγχείρημα πάνω από δεξιά και αριστερά», με ιδεολογία του «κινήματος»: «αγαπάμε τους πάντες», «θέλουμε να πηγαίνουν όλοι καλά, την κάθαρση της χώρας, την αξιοκρατία, την ισονομία».
Πρόκειται για αρνητική εξέλιξη για το ίδιο το κίνημα των Τεμπών αλλά και την προοπτική του.
Καθώς με την «αγάπη», την «κάθαρση, το «ούτε Δεξιά ούτε Αριστερά», δεν πας πουθενά ή μάλλον πας σε δοκιμασμένες πολιτικές διευθύνσεις.
