Οι ληστές του κόσμου έδωσαν ένα δείγμα της νέας εποχής με την πολεμική επιχείρηση στο Καράκας. Είναι προφανείς όλες οι εξηγήσεις που δόθηκαν. Παραβίαση του διεθνούς δικαίου και της διεθνούς νομιμότητας, επίθεση ληστοσυμμοριτών σε μια χώρα και απαγωγή δυο ανθρώπων, απαίτηση να κυβερνήσουν τη χώρα, αλλιώς θα επιτεθούν ξανά κ.ο.κ. Και ακολουθεί ο κατάλογος των επόμενων στόχων. Από επίσημα και ημιεπίσημα χείλη. Η Κούβα, το Μεξικό, η Κολομβία, η Νικαράγουα, η Γροιλανδία. Είναι όλα, όπως υποστηρίζει ο Τραμπ ζητήματα εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ. Και συνεπώς «νόμιμοι στόχοι».
Κανείς δεν μπορεί να τα βάλει μαζί μας, λέει ο πρόεδρος της χώρας των διεθνών και εσωτερικών εγκλημάτων.
Ο Μητσοτάκης τρέχει να συνδράμει, μαζί και η νεοφασιστική κουστωδία του, τόσο στην κυβέρνηση όσο και σε χρηματοδοτούμενα Μέσα Ενημέρωσης. Η συνταγή είναι γνωστή. Ονομάζουμε ένα καθεστώς δικτατορία, ακόμη κι αν προέρχεται από νόμιμες εκλογές (τις οποίες εμείς, η λεγόμενη διεθνής κοινότητα που κηδεμονεύεται από τις θελήσεις των ΗΠΑ, δεν αναγνωρίζουμε, γιατί έτσι θέλουμε) και εν συνεχεία θεωρούμε κάθε ενέργεια επιβεβλημένη.
Η ουσία όμως βρίσκεται λίγο πιο πίσω από αυτά.
Ας κάνουμε μια επιστροφή στο παρελθόν. Όταν ο Χίτλερ εισέβαλε στην Τσεχοσλοβακία, τον Μάρτιο του 1939, οι δικαιολογίες που εφηύρε αφορούσαν την ασφάλεια των Γερμανών κατοίκων της χώρας και την εθνική ασφάλεια της Γερμανίας. Είναι προφανές πως επρόκειτο για μια δικαιολογία αυθαίρετη. Τότε η Γαλλία, η Αγγλία και οι ΗΠΑ ακολούθησαν την τακτική του κατευνασμού. Με τα αποτελέσματα που ξέρουμε δηλ. η Γερμανία να εισβάλλει και στην Πολωνία, που σήμανε την έναρξη του παγκοσμίου πολέμου.
Το ιστορικό συμβάν καλό είναι να το θυμόμαστε για να βλέπουμε κάποιες αναλογίες. Αλλά σήμερα τα πράγματα πάνε ακόμη πιο πέρα.
Οι δυτικές κυβερνήσεις στην πλειοψηφία τους, μαζί και η ΕΕ φυσικά, υποστηρίζουν Τραμπ κατά έναν αξιοθρήνητο τρόπο. Το 1983, όταν έγινε η αμερικανική εισβολή στη Γρενάδα, ακόμη και η Μάργκαρετ Θάτσερ έκανε καταδικαστική δήλωση.
Αυτή η επίθεση συνιστά την κήρυξη πολέμου, με απρόβλεπτα αποτελέσματα, τα οποία μπορούν να γίνουν δραματικά. Η παντοδυναμία της ιμπεριαλιστικής Αμερικής απειλείται από τις ανερχόμενες δυνάμεις, κυρίως την Κίνα, πρωτίστως σε οικονομικό επίπεδο και ακολούθως σε πολιτική δύναμη και επιρροή. Η απάντηση της υπερδύναμης που χάνει έδαφος είναι σπασμωδική και επικίνδυνη. Ένας πόλεμος είναι η πιθανότερη εκδοχή. Νάτος λοιπόν ο πόλεμος.
Το πως θα εξελιχθεί, έχει να κάνει με το πως θα αντιδράσει ο κόσμος.
Αυτή η νέα εποχή εγκαινιάζεται με αυτή την πράξη.
Ο Τραμπ είναι η άμεση απειλή αλλά όχι η μόνη. Δεν είναι ένας τρελός που κάνει του κεφαλιού του (με τον Χίτλερ οι δυτικοί ξέμπλεξαν εύκολα ονομάζοντάς τον τρελό, εκ των υστέρων). Τώρα γίνεται πιο φανερό (και απαντάει σε εκείνους τους δραματικά ανιστόρητους οι οποίοι, από «αριστερά», εκτιμούσαν ως θετική εξέλιξη την εκλογή Τραμπ, πριν σχεδόν ενάμιση χρόνο) γιατί ο Τραμπ έγινε ο εκλεκτός των μεγάλων αμερικάνικων πολυεθνικών στις εκλογές του 2024. Πρωτίστως των επιχειρήσεων του πετρελαίου και των εξορύξεων, των νέων τεχνολογιών και της στρατιωτικής βιομηχανίας.
Η πράξη της επίθεσης και η αιχμαλώτιση του Μαδούρο και της γυναίκας του Σίλια Φλόρες, η ανεξέλεγκτη πειρατεία των ΗΠΑ, δημιουργεί αισθήματα αγανάχτησης στον κόσμο, αλλά και αισθήματα ανημπόριας. Σε πρώτη τουλάχιστον φάση, προκαλεί μούδιασμα.
Αλλά η κατάσταση στη Βενεζουέλα έχει πολλά ακόμη κεφάλαια. Τίποτα δεν έχει κλείσει. Ο δε υπόλοιπος κόσμος, εκτός από τους ακροδεξιούς, και τους κάθε φορά «πρόθυμους», πολιτικούς, δημοσιογράφους, «αναλυτές», βρίσκεται σε κατάσταση αγανάχτησης. Πρώτα απ’ όλους οι άνθρωποι στις ΗΠΑ. Η Λεονάρντο ντι Κάπριο αρνήθηκε να παραστεί στην τελετή βράβευσής του διαμαρτυρόμενος. Είναι ένα συμβολικό δείγμα. Το άρθρο των New York Times, είναι ενδεικτικό επίσης. Και οι ευρύτερες αντιδράσεις είναι πολλές, τόσο εντός των ΗΠΑ όσο και σε παγκόσμια κλίμακα.
Οι ΗΠΑ και ο Τραμπ άνοιξαν το νέο κεφάλαιο του πολέμου. Οι λαοί του κόσμου ανοίγουν το νέο κεφάλαιο της αντίστασης. Εδώ χρειάζεται να γίνει κατανοητό από όλους πως η συγκρότηση ενός μεγάλου και ενιαίου μετώπου ενάντια στον πόλεμο είναι πρωταρχική ανάγκη.
Γίνεται φανερό όσο ποτέ άλλοτε, πως ο καπιταλισμός γεννάει τον πόλεμο. Οπότε ο καλύτερος τρόπος να αποτραπούν οι πόλεμοι είναι να ανατραπεί η αιτία τους, ο καπιταλισμός. Αλλά ισχύει επίσης και το ανάστροφο. Αν «ανατραπεί» ο πόλεμος θα στριμωχτεί άσχημα ο καπιταλισμός. Κι αυτό δεν είναι ένα αίτημα πιο άμεσο, πιο προσιτό και με μεγαλύτερη αποδοχή, σήμερα;
