Τεράστιες και απρόβλεπτες σε έκταση συνέπειες θα έχει η δολοφονία του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη του Ιράν Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Με όρους άσκησης εξουσίας η δολοφονία του, μαζί με μέλη της οικογένειάς του, δεν θα έχει καμία συνέπεια, δεν θα επηρεάσει ούτε την λειτουργία, ούτε τη συνοχή του κράτους. Θα αυξήσει ωστόσο την επιρροή της θρησκευτικής ηγεσίας στο Ιράν, μιας και αποδεικνύεται ότι λόγω της αδιαλλαξίας και ακεραιότητάς της αποτελεί τον νούμερο ένα εχθρό του ιμπεριαλισμού. Ταυτόχρονα όμως δείχνει ότι Ισραήλ, ΗΠΑ και οι συνεργάτες τους στην περιοχή, προεξάρχουσας της Ελλάδας, δεν έχουν κανέναν ηθικό δισταγμό να προχωρήσουν σε δολοφονίες μαφιόζικου χαρακτήρα ακόμη και απέναντι σε καθόλα σεβαστούς και αναγνωρισμένους θρησκευτικούς ηγέτες, παραβιάζοντας αλλεπάλληλες κόκκινες γραμμές στις διεθνείς σχέσεις και το διεθνές δίκαιο. Η επίθεση των Αμερικανο-ισραηλινών γίνεται ακόμη πιο αποτρόπαια αν πάρουμε υπόψη μας ότι ο Χαμενεΐ παρά τις οδηγίες αρνήθηκε να φύγει από την επίσημη κατοικία του, ενώ ο Νετανιάχου φυγαδεύτηκε στην Γερμανία – ιδανικός τόπος ασυλίας κάθε φασίστα και υπαίτιου γενοκτονίας…
Αλήθεια, από το συγκεκριμένο χτύπημα στην Τεχεράνη συνάγεται ότι Μητσοτάκης, Γεραπετρίτης και Δένδιας, που στήριξαν με υλικό τρόπο την εκτέλεση του Χαμενεΐ, συμφωνούν και προκρίνουν την δολοφονία θρησκευτικών ηγετών και αρχηγών κρατών ως μέσο επίλυσης διεθνών διαφορών; Θεωρούν νόμιμες και αποδεκτές ανάλογες πρακτικές ή πάλι δεν είναι ώρα να συζητήσουμε την νομιμότητα των πολεμικών επιχειρήσεων που ξεκινούν από την αμερικανική βάση της Σούδας;
Η βάρβαρη επίθεση στο Ιράν, το πρωί του Σαββάτου 28 Φεβρουαρίου, είχε προαναγγελθεί ημέρες πριν. Όχι από τις διαταγές εκκένωσης των πρεσβειών στο Ισραήλ αρχικά και στο Ιράν στη συνέχεια, αλλά από τις απαιτήσεις που έθεσαν οι Αμερικάνοι στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων στους 3 γύρους συνομιλιών που είχαν προηγηθεί.
Διαπραγματεύσεις – κοροϊδία
Οι όροι του προέδρου Τραμπ ήταν εξ αρχής επιλεγμένοι έτσι ώστε το Ιράν να μην συμφωνήσει, όσο διαλλακτικό και υποχωρητικό κι αν εμφανιζόταν. Οι σημαντικότερες αξιώσεις των Αμερικανών στην Γενεύη ήταν: Πρώτο, ολοσχερής καταστροφή και των 3 πυρηνικών εγκαταστάσεων της Ισλαμικής Δημοκρατίας στο Φάρντοου, τη Ναντάνζ και το Ισφαχάν. Δεύτερο, μεταφορά όλου του αποθέματος εμπλουτισμένου ουρανίου στις ΗΠΑ. Τρίτο, απαγόρευση στο διηνεκές για το Ιράν οποιασδήποτε δραστηριότητας εμπλουτισμού ουρανίου. Και τέλος, ακόμη και αν το Ιράν αποδεχόταν αναντίρρητα και τους τέσσερις αυτούς όρους, οι ΗΠΑ δεν θα είχαν καμία υποχρέωση να άρουν τις οικονομικές κυρώσεις. Η μοναδική υποχρέωση που θα αναλάμβανε η Ουάσιγκτον θα ήταν κάποια στιγμή στο απώτερο μέλλον, χωρίς δεσμευτική ημερομηνία, να αρχίσει σταδιακά την άρση των οικονομικών κυρώσεων.
Το Ιράν παρόλα αυτά δεν αποχώρησε από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων και προέβη σε τόσο σοβαρές κι απρόσμενες υποχωρήσεις που οδήγησαν τον διαμεσολαβητή υπουργό Εξωτερικών του Ομάν να κάνει λόγο για σημαντική αλλαγή δεδομένου ότι η Ισλαμική Δημοκρατία υποχώρησε από τις κόκκινες γραμμές της. Συγκεκριμένα, αποδέχτηκε να παραδώσει το εμπλουτισμένο ουράνιο που διαθέτει και να μετατραπεί σε καύσιμο, να μην αποκτήσει ξανά εμπλουτισμένο ουράνιο κι επίσης πλήρη και αξιόπιστο έλεγχο των εγκαταστάσεών της από την Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, που είναι άβουλο όργανο των Αμερικανών. Η υποχώρηση των Ιρανών εξέπληξε και διέψευσε τις προβλέψεις όσων παρακολουθούν τις θέσεις του Ιράν στο πλαίσιο διαπραγματεύσεων. Καθόλου τυχαίος δεν ήταν ο ενθουσιασμός του υπουργού του Ομάν στη διάρκεια συνέντευξης του στο αμερικανικό δίκτυο CBS λίγο πριν συναντήσει τον αμερικανό αντιπρόεδρο Βανς, για να προετοιμάσουν τον επόμενο γύρο συνομιλιών στην Βιέννη.
Οι ΗΠΑ συστηματικά χρησιμοποιούν τις διαπραγματεύσεις ως μέσο παραπλάνησης και σαν προπέτασμα καπνού. Τον Ιούνιο του 2025, στη διάρκεια της επίθεσης των 12 ημερών, οι ΗΠΑ βομβάρδισαν το Ιράν ενώ οι διαπραγματεύσεις ήταν σε εξέλιξη, λίγο πριν αρχίσει ο έκτος γύρος. Η τακτική τους σημαίνει ότι δεν τους ενδιαφέρουν οι διαπραγματεύσεις, ούτε καν το πυρηνικό πρόγραμμα, για το οποίο η Τεχεράνη έχει κατ’ επανάληψη δηλώσει ότι αποσκοπεί στην παραγωγή ατομικής ενέργειας κι όχι πυρηνικών όπλων. Ενώ ακόμη κι η επικεφαλής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών Τούλσι Γαμπάρτντ είχε δηλώσει τον Μάρτιο του 2025 σε δημόσια ακρόασή της ότι η πυρηνική δραστηριότητα του Ιράν απέχει από εκείνη την κρίσιμη ποσότητα που θα επέτρεπε την απόκτηση βόμβας, όπως επίσης και ότι ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης Χαμενεΐ δεν είχε εγκρίνει το σχέδιο απόκτησης όπλων.
Στόχος η «αλλαγή καθεστώτος»
Αυτό που ενδιαφέρει τους Αμερικανούς είναι η ανατροπή του αντιιμπεριαλιστικού ιρανικού καθεστώτος και η επαναφορά του φιλοαμερικανού Σάχη – ένας στόχος που απαιτεί ηρωικές προσπάθειες για να βαφτιστεί αποκατάσταση της δημοκρατίας. Το στόχο της «αλλαγής καθεστώτος» επανέλαβε ο Τραμπ στην ανάρτησή του το πρωί του Σαββάτου 28 Φεβρουαρίου, όπως είχε κάνει και τον Ιούνιο του 2025. Πάνω από 20 χρόνια μετά τις εξαγγελίες του Μπους και την εισβολή στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να υλοποιούν την ίδια ατζέντα.
Η επιχείρηση των 12 ημερών τον Ιούνιο του 2025 στέφθηκε από πολλαπλή αποτυχία καθώς οι Αμερικανοϊσραηλινοί ούτε τα πυρηνικά του Ιράν κατάφεραν να εξαλείψουν, όπως επιχείρησαν βομβαρδίζοντας τις εγκαταστάσεις, ούτε το καθεστώς να ανατρέψουν. Κι έτσι, οκτώ μήνες μετά, Τραμπ και Νετανιάχου επανέρχονται στο Ιράν εφαρμόζοντας την ίδια τακτική: ανηλεείς βομβαρδισμοί με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος με πρόσχημα τα πυρηνικά.
Μόνο που αυτή την φορά τίποτε δεν είναι ίδιο ούτε στην μια, ούτε στην άλλη πλευρά της ιστορίας.
Στις ΗΠΑ η οργή εναντίον του Τραμπ φουντώνει. Ο Τραμπ έχτισε την πολιτική του καριέρα καταδικάζοντας τους «πολέμους των Δημοκρατικών» στην Μέση Ανατολή κι έχει καταφέρει μέσα σε 1 χρόνο να βομβαρδίσει 8 χώρες – ορισμένες εκ των οποίων μάλιστα αλλεπάλληλες φορές, Συρία, Ιράν, Ιράκ, Υεμένη, Λίβανο, Σομαλία, Νιγηρία και Βενεζουέλα! Στο εσωτερικό των ΗΠΑ ο Τραμπ πιέζεται ασφυκτικά από δύο κατευθύνσεις. Πρώτο, από τις κακές επιδόσεις της οικονομίας καθώς η άνοδος των τιμών που (αναμενόμενα) επέφεραν οι δασμοί αντί να συνοδευτεί από δημιουργία νέων θέσεων εργασίας στην βιομηχανία συνοδεύτηκε από την μείωσή τους κατά 108.000 το 2025. Δεύτερο, ο Τραμπ πιέζεται από το σκάνδαλο των παιδοβιασμών με τα αρχεία Έπστιν που έχουν εξελιχθεί σε μαρτύριο της σταγόνας, διαβρώνοντας καθημερινά την πολιτική του επιρροή κι αποδεικνύοντας πόσο βαθιά διεφθαρμένη είναι η αμερικανική δικαιοσύνη, καθώς δεν έχει ανακοινώσει ούτε μια έρευνα, ούτε μια κλήση σε απολογία! Η πίεση στον Τραμπ κορυφώνεται με αφορμή επίσης την παράκαμψη κάθε ενδεδειγμένης δημοκρατικής διαδικασίας. Και αυτή η εισβολή στο Ιράν έγινε χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου! Πραγματοποιήθηκε κατόπιν εντολής του προέδρου, σε μια επίδειξη αυτοκρατορικής αλαζονείας που θα ζήλευαν ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι.
Φυγή προς τον πόλεμο – σωτηρία για τον Τραμπ και την πετρελαϊκή βιομηχανία
Ως αποτέλεσμα τα ποσοστά δημοτικότητας του Τραμπ καταρρέουν, επιτρέποντας στους Δημοκρατικούς να ευελπιστούν σε μια σαρωτική νίκη στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου – αν φυσικά διεξαχθούν κανονικά. Σε αυτό το περιβάλλον η φυγή προς τον πόλεμο είναι η πιο πετυχημένη συνταγή πολιτικής επιβίωσης.
Η φυγή προς τον πόλεμο επιβλήθηκε επίσης από μια σειρά ακόμη λόγους, πέραν της ανατροπής ενός βαθιά αντιιμπεριαλιστικού καθεστώτος και της ανάγκης πολιτικής επιβίωσης του Τραμπ: Η επίθεση στο Ιράν επιβλήθηκε για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών του πόρων. Tα βεβαιωμένα αποθέματα φυσικού αερίου του Ιράν ισοδυναμούν με το 18% των παγκόσμιων αποθεμάτων και ανέρχονται σε 34 τρις. κυβ. μέτρα, ανεβάζοντας την Ισλαμική Δημοκρατία στην δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης μετά την Ρωσία. Τα πετρελαϊκά του αποθέματα ισοδυναμούν με το 10% των παγκόσμιων αποθεμάτων και κατατάσσονται στην τέταρτη θέση παγκοσμίως. Επιβλήθηκε επίσης για να μπουν εμπόδια στην οικονομική ανάπτυξη της Κίνας, καθώς το 2025 αγόρασε το 80% του ιρανικού πετρελαίου, ενώ το ιρανικό πετρέλαιο που φτάνει στην Κίνα αντιπροσώπευε το 13% της ποσότητας που εισήγαγε διά θαλάσσης. Το κλείσιμο της στρόφιγγας από την Βενεζουέλα μετά την απαγωγή του Μαδούρο έκανε το ιρανικό πετρέλαιο ακόμη πιο πολύτιμο για την Κίνα. Η επίθεση στο Ιράν από τον Νετανιάχου επιβλήθηκε, πέραν των στρατηγικών στόχων δημιουργίας του μεγάλου Ισραήλ, για να εξασφαλίσει συμμαχίες ενόψει των εκλογών του Οκτωβρίου στο Ισραήλ. Και πράγματι, οι πολιτικοί του αντίπαλοι υποστήριξαν δημόσια την επίθεση, ανεβάζοντας τις πολιτικές μετοχές του καταζητούμενου από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο απατεώνα Νετανιάχου.
Μόνο που η έκβαση της επίθεσης στο Ιράν δεν είναι εύκολα προβλέψιμη, όση ασύμμετρη βία κι αν ασκήσουν οι Αμερικανοί βομβαρδίζοντας αδιακρίτως στρατιωτικές εγκαταστάσεις ακόμη και σχολεία την ώρα του μαθήματος, όπως έκαναν στην πόλη Μινάμπ στο νότιο Ιράν δολοφονώντας 108 μαθήτριες. Επί εβδομάδες κορυφαίοι αμερικανοί στρατιωτικοί όπως ο στρατηγός Νταν Κέιν προειδοποιούσαν για τις σημαντικά αυξημένες και κυρίως άγνωστες στρατιωτικές ικανότητες του Ιράν, σε βαθμό οι Αμερικάνοι να κινδυνεύουν να βρεθούν προ εκπλήξεων ακόμη και συντριπτικών πληγμάτων, όπως η βύθιση αεροπλανοφόρου, που δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία.
Οι φόβοι των Αμερικανών επιτελών επιβεβαιώθηκαν λίγα μόλις λεπτά μετά την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση όταν το Ιράν απάντησε με συντριπτικά πλήγματα, που είχαν στόχο τις αμερικανικές βάσεις στα γειτονικά προτεκτοράτα της Ουάσιγκτον. Τουλάχιστον 27 αμερικανικές βάσεις και ποικίλες αμερικανικές εγκαταστάσεις σε Κουβέιτ, Κατάρ, Μπαχρέιν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ιορδανία κ.α. μεταξύ των οποίων και υπερπολυτελή ξενοδοχεία που φιλοξενούν κέντρα ελέγχου και διοίκησης, δέχθηκαν βαριά πλήγματα. Στρατηγικής σημασίας ραντάρ στο βόρειο Κατάρ και βάσεις στο Κουβέιτ έγιναν σκόνη. Επίσης, η αναγνώριση ως νόμιμων στόχων από τους Φρουρούς της Επανάστασης των εγκαταστάσεων της Chevron στο Ιράκ και της ExxonMobil στο Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ανεβάζει τα ρίσκα για την αμερικανική πετρελαϊκή βιομηχανία σε πρωτοφανή επίπεδα, κινδυνεύει δηλαδή αντί για νέα κέρδη να υποστεί ζημιές δισεκατομμυρίων. Η αναβολή της ομιλίας του Τραμπ μισή μέρα μετά την έναρξη της επίθεσης δεν ήταν τυχαία, αλλά ένδειξη φόβου και πιθανής αποτυχίας των Αμερικανών.
Αποδεικνύεται έτσι ότι το Ιράν προετοιμαζόταν για χρόνια, αν όχι για δεκαετίες γι’ αυτή την ημέρα. Φάνηκε επίσης ότι το Ιράν δεν είναι μόνο του. Κι ο λόγος εδώ δεν γίνεται για την αθρόα υλική υποστήριξη που παρείχαν Ρωσία και Κίνα. Η Ισλαμική Δημοκρατία αναδείχθηκε σημείο αναφοράς ενάντια στην επελαύνουσα αμερικανοκρατία και τον σιωνισμό για εκατομμύρια Μουσουλμάνων, Αράβων και όχι μόνο, σε τέτοιο σημείο ώστε οι πετρομοναρχίες που συνεργάζονται με τους Αμερικάνους να εκτίθενται κατά πρωτοφανή τρόπο στα μάτια των λαών τους. Μέχρι τώρα αιτία ριζοσπαστισμού των λαών της Μέσης Ανατολής ήταν το Παλαιστινιακό. Πλέον, έγινε και η στάση απέναντι στο Ιράν. Όταν η Ιορδανία αναχαιτίζοντας ιρανικούς πυραύλους για να προστατεύσει το Ισραήλ επιλέγει να τους ρίξει σε κατοικημένες περιοχές του Αμάν είναι πασιφανές ότι ο βασιλιάς Αμπντάλα δεν είναι μόνο όργανο του Ισραήλ αλλά και εχθρός του λαού του. Κι όταν Μητσοτάκης – Δένδιας – Γεραπετρίτης δίνουν το πράσινο φως στους Αμερικανούς να μετατρέψουν τη Σούδα σε ορμητήριο, αγνοώντας τον κίνδυνο που διατρέχουν οι κάτοικοι της Κρήτης από πιθανά και δικαιολογημένα αντίποινα του Ιράν, τότε και η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι απλώς και μόνο όργανα του Ισραήλ και των ΗΠΑ αλλά και εχθρός του λαού της.
