Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ορίζει την υγεία ως πλήρη σωματική, ψυχική και κοινωνική ευεξία. Όχι απλώς την απουσία ασθένειας. Άρα η υγεία δεν αφορά μόνο τα νοσοκομεία, αλλά τον τρόπο που οργανώνεται μια κοινωνία.
Στην Ελλάδα, το ΕΣΥ αποδυναμώνεται, τα νοσοκομεία υποστελεχώνονται και η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας παραμένει ανεπαρκής. Η πρόληψη παραμένει περισσότερο εξαγγελία παρά πραγματικότητα. Η περίπτωση αδυναμίας στην περιοχή μας, μιας γυναίκας που είναι ανασφαλιστη να πραγματοποιήσει μαστογραφία είναι ενδεικτική αυτής της γύμνιας.
Την ίδια ώρα, πάνω από μισό εκατομμύριο νέοι άνθρωποι έχουν φύγει στο εξωτερικό. Ανάμεσα τους χιλιάδες γιατροί και υγειονομικοί υψηλής κατάρτισης που σήμερα στηρίζουν άλλα συστήματα υγείας — όχι το ελληνικό, παρότι σπούδασαν με έξοδα του Ελληνικού δημοσίου και των οικογενειών τους.
Και ενώ οι επιστήμονες μεταναστεύουν, θέσεις ευθύνης καταλαμβάνονται συχνά χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια, με τον κομματισμό και το ρουσφέτι να επιστρέφουν ως «κανονικότητα». Η αριστεία δίνει και παίρνει στα λόγια από το γκουβερνο, αλλά στη πράξη θριαμβεύει το αντίθετο της.
Η τελευταία περίπτωση του Μακάριου Λαζαρίδη είναι προκλητική και προσβλητική απέναντι σε τόσους νέους ανθρώπους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το τόπο τους.
Πώς μπορεί λοιπόν να υπάρξει σοβαρή πολιτική υγείας και όχι μόνο όταν διώχνεις τους ικανούς και επιβραβεύεις τους πρόθυμους;
Η υγεία, η παιδεία, η προστασία του περιβάλλοντος, η κοινωνική ασφάλεια, η εργασία και οι όροι που αυτή πραγματοποιείται, είναι πολιτικές επιλογές. Και οι επιλογές που γίνονται σήμερα από τους κυβερνώντες καθορίζουν το μέλλον της κοινωνικής πλειοψηφίας το οποίο διαγράφεται με πολύ μελανά χρώματα.
