Γράφω αυτές τις λίγες γραμμές υπό τη συγκινησιακή φόρτιση της είδησης του θανάτου του. Έτσι θέλησα, μια αυτόματη γραφή, αφτιασίδωτη, όπως ήταν ο ίδιος.
Γνώρισα τον Γιώργο Ρούση πρώτα από το έργο του. Το πρώτο του βιβλίο που διάβασα, όντας φοιτητής της Νομικής, ήταν “Ο Λένιν για τη γραφειοκρατία”, που με μάγεψε. Και από τότε μέχρι τώρα δεν άφησα ούτε ένα βιβλίο του, ούτε ένα άρθρο του που να μην το διαβάσω.
Η επίδραση του Γιώργου Ρούση στην επιστημονική μου σκέψη ήταν καθοριστική. Εξαιτίας του έργου του αποφάσισα να παντρέψω τη θεωρία του κράτους με την κοινωνιολογία του δικαίου. Υπήρξε μέντοράς μου ήδη από τότε και ήμουν, μέχρι που τον γνώρισα από κοντά μια δεκαετία αργότερα, ο άγνωστος σε αυτόν μαθητής του.
Όταν εκλέχτηκα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο το 2006 ήταν πρόεδρος της τριμελούς εισηγητικής επιτροπής. Με στήριξε με σθένος ενάντια στις γνωστές – άγνωστες παρεμβάσεις της εξουσίας στα πανεπιστήμια. Και αυτή την αμέριστη, χωρίς όρους στήριξη την είχα και στα κατοπινά πέντε πρώτα χρόνια της πανεπιστημιακής μου καριέρας, όταν έγιναν προσπάθειες να ακυρωθεί η εκλογή μου στο πανεπιστήμιο.Το πρώτο μου μάθημα στο πανεπιστήμιο το διδάσκαμε από κοινού: θεωρίες του κράτους. Είχα την τιμή να είμαι ο διάδοχός του στο επιστημονικό αντικείμενο.
Ο Γιώργος Ρούσης ήταν επαναστάτης, μαρξιστής επιστήμονας, όλα με κεφαλαίο. Ήταν συνεπής, ανιδιοτελής, με πάθος και ευαισθησία. Δεν δίσταζε να λέει πάντα θαρρετά την άποψή του και να συγκρούεται, όποτε χρειαζόταν, με κατεστημένες αντιλήψεις και πρακτικές. Ήταν πάντοτε άψογος, δημοκρατικός στη συμπεριφορά του ακόμη και όταν διαφωνούσαμε, φιλικός, ευφυής, με ένα ιδιαίτερο, ξεχωριστό χιούμορ. Αυτόν τον Ρούση όχι μόνο θαύμαζα αλλά και αγάπησα.
Το επιστημονικό του έργο θα μείνει στο διηνεκές να ανοίγει δρόμους, να φωτίζει, να εμπνέει, να μας συντροφεύει και να μας καλεί να συνεχίσουμε στην ίδια κατεύθυνση: με το φως της γνώσης για την αλλαγή της κοινωνίας, την απαλλαγή από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
