Και η ανάγκη για την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος
«Αυτού του τύπου οι συνδικαλιστές δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εργαζομένων, αλλά τις προσωπικές τους επιδιώξεις και τους κομματικούς, παραταξιακούς μηχανισμούς που εκπροσωπούν».
Για υπεξαίρεση και ξέπλυμα μαύρου χρήματος ελέγχεται ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, με την υπόθεση να αφορά την υπεξαίρεση δύο εκατομμυρίων ευρώ, από εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους, που προορίζονταν για εκπαιδευτικά προγράμματα.
Δεν πρέπει ο κόσμος της εργασίας να επιτρέψει να αξιοποιηθεί η κατάπτυστη αυτή υπόθεση για να αμαυρώσει το συνδικαλιστικό κίνημα και την ανάγκη της συνδικαλιστικής οργάνωσης και δράσης των εργαζομένων.
Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ ελέγχεται για δύο κακουργηματικές πράξεις, για πιθανή υπεξαίρεση και ξέπλυμα μαύρου χρήματος, εθνικών και ευρωπαϊκών κονδυλίων σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας.
Σε νέα, διευρυμένη φάση περνά η έρευνα της Αρχής για την Καταπολέμηση του Ξεπλύματος Χρήματος, καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες που έγιναν γνωστές τη Δευτέρα 9/2, η αρχή έχει ολοκληρώσει το πρώτο στάδιο της έρευνας και πλέον η Οικονομική Εισαγγελία εξετάζει ακόμη πέντε φυσικά πρόσωπα και έξι εταιρείες σχετικά με τη διαχείριση χρημάτων που προορίζονταν για εκπαιδευτικές δράσεις.
Δεν αποκλείεται να τεθούν υπό έλεγχο και πρόσωπα με πολιτική ιδιότητα, τα οποία είχαν καθοριστικό ρόλο στις αποφάσεις σχετικά με το πού και με ποιον τρόπο θα κατευθύνονταν τα κονδύλια για τα εκπαιδευτικά προγράμματα.
Ο Γιάννης Παναγόπουλος, ηγετικό στέλεχος της ΠΑΣΚΕ, συμπληρώνει φέτος 20 χρόνια στο τιμόνι της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας, αποτελώντας τον μακροβιότερο πρόεδρο στην ιστορία του ανώτατου συνδικαλιστικού οργάνου της χώρας. Δύο δεκαετίες απόλυτης κυριαρχίας σε έναν θεσμό, που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα.
Την ίδια ώρα, ωστόσο, ο τρόπος ζωής και οι εξελίξεις γύρω από το πρόσωπό του φαίνεται να απέχουν αισθητά από την καθημερινότητα των εργαζομένων, που καλείται να υπερασπίζεται. Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι, που εκπροσωπεί, καλούνται να επιβιώσουν με μισθούς των 800 και 1.200 ευρώ.
Για ορισμένους η είδηση προκάλεσε έκπληξη. Για άλλους ήρθε να ενισχύσει τις χρόνιες αμφισβητήσεις γύρω από το τρόπο της δομής, οργάνωσης και λειτουργίας του συνδικαλιστικού κινήματος -ιδιαίτερα των δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων οργανώσεων. Υπάρχει χάσμα ανάμεσα στη συνδικαλιστική ηγεσία -γραφειοκρατία- του συνδικαλιστικού κινήματος (αρκετοί είναι οι επαγγελματίες γραφειοκράτες συνδικαλιστές) και τον κόσμο της εργασίας.
Οι επιχειρηματικές δραστηριότητες της ΓΣΣΕ δεν συνάδουν με το χαρακτήρα ενός ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος. Δεν έπρεπε να υπάρχουν και αυτό είχε διατυπωθεί από διάφορες πλευρές του εργατικού κινήματος.
H διαδρομή του
Η μακροχρόνια συνδικαλιστική δράση του Γιάννη Παναγόπουλου με καταγωγή από το Σέρβου Γορτυνίας Ν. Αρκαδίας, ξεκίνησε το 1974 με την εκλογή του στη διοίκηση του Συλλόγου Υπαλλήλων της Εθνικής Τράπεζας (ΣΥΕΤΕ) και της Ομοσπονδίας Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδας (ΟΤΟΕ) με την ΠΑΣΚΕ. Από το 1998 βρίσκεται στη Συνομοσπονδία σε θέσεις-κλειδιά, συμπεριλαμβανομένων της Γραμματείας Τύπου και της Γραμματείας Οργανωτικού. Επισημαίνουμε επίσης πως γύρω στο 1984 διαφοροποιείται από την πολιτική του ΠΑΣΟΚ και της ΠΑΣΚΕ και συνεχίζει την συνδικαλιστική του δράση. Σταδιακά ανεβαίνει τα σκαλοπάτια της συνδικαλιστικής ιεραρχίας και επιστρέφει σε ηγετική θέση στην ΠΑΣΚΕ.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Γιάννης Παναγόπουλος, ο οποίος έχει να εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα 30 και πλέον χρόνια λόγω της πλήρους ενασχόλησής του με τον συνδικαλισμό και της συνδικαλιστικής απαλλαγής από την εργασία, πληρώνεται από την τράπεζα -όπου δεν εργάζεται- με μισθό διευθυντή και απολαμβάνει και αντιμισθία από τη ΓΣΕΕ και τις επιτροπές, στις οποίες συμμετέχει ως πρόεδρος της συνομοσπονδίας εργατών Ελλάδας. Είναι προφανές ότι τα εισοδήματα του και ο τρόπος ζωής του δεν έχουν καμία σχέση με τα εισοδήματα των εργαζομένων που εκπροσωπεί.
Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι, που εκπροσωπεί, καλούνται να επιβιώσουν με μισθούς των 800 και 1200 ευρώ. Η εικόνα αυτή συμπληρώνεται από πληροφορίες για πολυτελή κατοικία, που ξεχωρίζει σαν την μύγα μες το γάλα, στο χωριό του στην Γορτυνία Αρκαδίας, εντείνοντας τα ερωτήματα για το πώς συνάδει το προφίλ του συνδικαλιστή προέδρου της ΓΣΕΕ με αυτό του ανθρώπου της εργασίας.
Το 2006 εκλέγεται πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Από εκείνο το σημείο και μετά, για πολλούς, η συνομοσπονδία αρχίζει να απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τη βάση της χάνοντας αξιοπιστία και κοινωνικό έρεισμα.
Είναι επίσης μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής και του Προεδρείου της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ).
Συμμετείχε ως εκπρόσωπος των εργαζομένων στο Διοικητικό Συμβούλιο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας, στην Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και στην ΟΚΕ της Ελλάδας ως εκπρόσωπος της ΓΣΕΕ.
Επίσης είναι πρόεδρος του ΙΝΕ ΓΣΕΕ
Την περίοδο που η χώρα εισέρχεται στη σκληρότερη φάση της μεταπολιτευτικής της ιστορίας: (μνημόνια, Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, περικοπές μισθών, κατάρρευση συλλογικών συμβάσεων, κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων και κατακρεούργηση μισθών και συντάξεων, αύξηση ορίων ηλικίας για σύνταξη, εκτόξευση της ανεργίας και γενικευμένη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας) και οι προσδοκίες των εργαζομένων από τη ΓΣΕΕ ήταν μεγάλες, η ηγεσία της κατηγορήθηκε ότι κράτησε χαμηλούς τόνους, προκαλώντας οργή σε μεγάλο μέρος των εργαζομένων.
Στις 5 Μαρτίου του 2010, στη μεγαλειώδη απεργιακή συγκέντρωση, ο Γιάννης Παναγόπουλος δέχεται επίθεση από διαδηλωτές και φυγαδεύεται.
Ο Γιάννης Παναγόπουλος κατηγορήθηκε πως λειτουργούσε περισσότερο ως «συνομιλητής» των κυβερνήσεων παρά ως μοχλός πίεσης από την πλευρά των εργαζομένων. Χαρακτηριστικά, τον Φεβρουάριο του 2025, όταν η χώρα «πλημμύρισε» από τα συλλαλητήρια για την τραγωδία των Τεμπών, η ΓΣΕΕ αρνήθηκε να κηρύξει απεργία.
Στο εσωτερικό της Συνομοσπονδίας, κυριάρχησε ένας κύκλος συσσωρευμένης γραφειοκρατικής εξουσίας, διάφορων αποχρώσεων και οφίτσιων ο οποίος κατέληγε στο μέσω των συμμαχιών και των αναλογικών προεδρείων στο ίδιο αποτέλεσμα. Την επανεκλογή του Παναγόπουλου στη θέση του προέδρου ξανά και ξανά.
Προβλήματα με τη διαχείριση πόρων και τις αμφιλεγόμενες αποφάσεις της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, είχαν καταγγελθεί και είχαν δει εδώ και χρόνια το φως της δημοσιότητας. Ενδεικτικά εδώ.
Το 2024 ο ίδιος και ο πρώην γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ παραπέμφθηκαν με κατηγορία απιστίας από κοινού κατ’ εξακολούθηση, για ζημία άνω των 120.000 ευρώ σε πόρους της Συνομοσπονδίας. Tο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων τους έκρινε αθώους, αλλά πριν καλά – καλά κοπάσει ο θόρυβος, έρχεται η βαριά σκιά των κατηγοριών από την Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος .
Τα τελευταία συνέδρια της ΓΣΕΕ πρωταγωνιστούσαν η ένταση και οι διαξιφισμοί εκτός ορίων. Η απαξίωση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας γίνεται όλο και πιο ορατή στους εργαζόμενους
Στα 72 του χρόνια, ο Παναγόπουλος έχει συμπληρώσει 40 χρόνια και βάλε ως επαγγελματίας γραφειοκράτης συνδικαλιστής (ίσως ο ίδιος να το θεωρεί «καθήκον» ή «προσφορά», που επέλεξε για τον εαυτό του στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του).
Ενώ θα έπρεπε να έχει συνταξιοδοτηθεί εδώ και αρκετά χρόνια, εντούτοις, κάνοντας τα πάντα, παραμένει στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, ξεπερνώντας σε “ισοβιότητα” και τους “αθάνατους” της ΔΟΕ, με την ανοχή και στήριξη και άλλων παρατάξεων, όχι μόνο της ΠΑΣΚΕ.
Διαγραφή από το ΠΑΣΟΚ
Άμεση ήταν η αντίδραση του ΠΑΣΟΚ, που διέγραψε τον Γιάννη Παναγόπουλο από κομματικό μέλος. O γραμματέας της Κ.Π.Ε. ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, Ανδρέας Σπυρόπουλος με επιστολή του ζητεί την αναστολή της ιδιότητας του κομματικού μέλους του Γιάννη Παναγόπουλου, έως την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης για την οποία ερευνάται από τις αρμόδιες Αρχές.
Και η αντίδραση του ΚΚΕ…
«Οι αποκαλύψεις για την πιθανή εμπλοκή του επί 20ετία προέδρου της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλου, σε σοβαρές εγκληματικές δραστηριότητες, έρχονται να αναδείξουν το ποιόν της συνδικαλιστικής μαφίας, που εδώ και χρόνια βρίσκεται στην ηγεσία της ΓΣΕΕ», αναφέρει το ΚΚΕ.
Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον την έρευνα της εισαγγελίας, να δούμε, αν ισχύουν όσα λέγονται ότι τον βαραίνουν για υπεξαίρεση χρημάτων.
Το φαινόμενο του συνδικαλιστή Παναγόπουλου φέρνει στην επιφάνεια παθογένειες, που υπάρχουν στη δομή και την λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα -ιδιαίτερα σε επίπεδο ομοσπονδιών και τριτοβάθμιων οργανώσεων (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ).
Αναδεικνύει τον κομματικό και κυβερνητικό εναγκαλισμό και τη στείρα παραταξιοποίηση, που είναι κυρίαρχο στοιχείο στο σ.κ.
Η κομματικοποίηση, οι παρατάξεις που λειτουργούν ως κομματικός βραχιώνας και ιμάντας μεταβίβασης της κομματικής γραμμής θέλουν να έχουν τον έλεγχο των συνδικάτων, δεν θέλουν οι εργαζόμενοι να έχουν τη δική ανεξάρτητη ταξική φωνή. Κυβερνητικός, εργοδοτικός και κομματικός συνδικαλισμός, δεν θέλουν την χειραφέτηση του εργαζόμενου, της εργατικής τάξης, ώστε μέσα από την κοινωνική συνδικαλιστική και πολιτική δράση στην σφαίρα της παραγωγής και το πεδίο των συλλογικών μεγάλων και μικρών ταξικών αγώνων να διαμορφώνει συνείδηση ο εργαζόμενος και συλλογικά η εργατική τάξη να χειραφετείται, ώστε να φτάσει να μπορεί να ζήσει χωρίς αφεντικά, να γίνει η ίδια η τάξη, τάξη για την κοινωνική απελευθέρωση της κοινωνίας.
Η δομή, οργάνωση, συγκρότηση και λειτουργία των συνδικάτων είναι τέτοια που γεννά γραφειοκρατία επαγγελματιών συνδικαλιστών, ξεκομμένους από τα καθημερινά προβλήματα των εργαζομένων στους χώρους εργασίας και τα προβλήματα της τάξης συνολικότερα. Κυρίως δίνουν λόγο στα κόμματα τους, στην κυβέρνηση τους, ενίοτε και στην εργοδοσία. Μεταφέρουν την γραμμή και αποσπούν την διαχρονική εκλογή τους στα όργανα του σ.κ. Έτσι φτάσαμε να δημιουργούνται συνδικαλιστές τύπου Παναγόπουλου.
Το γεγονός ότι δεν υπάρχει περιορισμένη θητεία στις διοικήσεις των συνδικάτων και εναλλαγή, σε συνδυασμό με την απαλλαγή από την εργασία, διαμορφώνει και αναπαράγει γραφειοκράτες συνδικαλιστές αποκομμένους από τους εργαζομένους. Ακόμη και τα “καλυτέρα παιδιά” χαλάνε και αλλοτριώνονται στην πορεία.
Διαμορφώνεται μετά από χρόνια μία κάστα επαγγελματιών συνδικαλιστών γραφειοκρατών.
Συνδικαλιστές, που ορισμένοι φτάνουν να ξεπερνούν και τα 20-25 χρόνια συνδικαλιστικής απαλλαγής, ξεκομμένοι από το χώρο εργασίας.
Συνδικαλιστές, που λειτουργούν στο συνδικαλιστικό κίνημα εξυπηρετώντας κομματικούς, κυβερνητικούς, εργοδοτικούς και προσωπικούς σκοπούς. Συνδικαλιστές, που είναι πρόθυμοι να παρέχουν στήριξη στα συμφέροντα της εργοδοσίας.
Συνδικαλιστές, που συμβιβάζονται με τη “κομματική γραμμή”, προκειμένου να διατηρούν τη θέση τους… μέχρι και την συνταξιοδότηση τους.
Συνδικαλιστές, που ενώ είναι απαλλαγμένοι από την εργασία (συνδικαλιστική άδεια) ταυτόχρονα διατηρούσαν και διατηρούν θέσεις προϊστάμενων και διευθυντών για τη διατήρηση των αποδοχών τους.
Συνδικαλιστές/τριες, που αξιοποιούν την απαλλαγή από την εργασία ακόμη για άλλους σκοπούς και όχι την συνδικαλιστική δράση και στήριξη των εργαζομένων.
Οι κυρίαρχες παρατάξεις (ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ-ΔΑΣ/ΠΑΜΕ – ΕΜΕΙΣ και οι παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ) όχι μόνο δεν είναι άμοιρες ευθυνών για την κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα και για αυτά τα φαινόμενα, αλλά στηρίζουν αυτή τη δομή, συγκρότηση και λειτουργία.
Στηρίζουν τον συνδικαλιστικό κατακερματισμό σε κλάδους, χώρους εργασίας, ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Γιατί π.χ. υπάρχουν 2- 3 κλαδικές οργανώσεις στους ΟΤΑ, στην εκπαίδευση, την υγεία, σε κλάδους της βιομηχανίας κ.λπ.; Γιατί δεν προχωρά η συνδικαλιστική ενότητα των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ώστε να υπάρχει μια συνομοσπονδία εργαζομένων στη χώρα;
Υπήρξαν όμως και υπάρχουν συνδικαλιστικές φωνές εκλεγμένες σε όλα τα όργανα του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, ή μη, που έχουν μία εντελώς διαφορετική πορεία και μεγάλη προσωπική και συλλογική συνεισφορά στην υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Αγωνιστικές, ριζοσπαστικές, ταξικές, πρωτοπόρες φωνές που εμπνέουν, τους εργαζομένους, κρατούν όρθιο το συνδικαλιστικό κίνημα, την συνδικαλιστική εργατική δράση και φθάνουν μέχρι την εργατική χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας.
Συνδικαλιστές/τριες, που με τη στάση και τη δράση τους τίμησαν και υπηρετήσαν και υπηρετούν με συνέπεια τους εργαζόμενους, που τους εξέλεξαν να τους εκπροσωπούν στα συνδικαλιστικά όργανα.
Δεν ενσωματώθηκαν στους μηχανισμούς και τίμησαν και τιμούν το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα με τη στάση και τη δράση τους. Δεν τους συνέτριψαν οι μυλόπετρες των μηχανισμών και στάθηκαν στο ύψος της ταξικής πάλης και του συνδικαλιστικού κινήματος της εποχής τους.
Δεν αποτελέσαν και δεν αποτελούν μέρος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και της κάστας των συνδικαλιστικών επαγγελματικών στελεχών, που απολαμβάνουν διαφορά προνόμια και αξιοποιούν την συνδικαλιστική ιδιότητα και θέση για προσωπικό όφελος -και όχι μόνο.
Τέτοιες ήταν και οι συνδικαλιστικές φωνές (για να αναφερθώ στην πρόσφατη εμπειρία) των συνδικαλιστών σε διάφορους κλάδους ιδιωτικό και δημόσιο όπως ΟΤΑ, εκπαίδευση, υγεία, τράπεζες, βιομηχανία, οικοδομή/κατασκευές, μέταλλο, λογιστές, και άλλους, που συγκροτήσαν την «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ για μια Ανεξάρτητη Εργατική Ταξική Κίνηση» στις αρχές του 2000 μέχρι πρόσφατα και ασφαλώς δεν ήταν ούτε είναι οι μόνες φωνές.
Υπάρχει ένα ταξικό ρεύμα, που δρα και διαχέεται σε χώρους εργασίας, σε πρωτοβάθμια σωματεία και σε επίπεδο ομοσπονδιών και εργατικών κέντρων μέχρι και την ΑΔΕΔΥ. Αυτές οι φωνές κινούνται στον αντίποδα των κυρίαρχων παρατάξεων και του συνδικαλισμού της συναίνεσης με κράτος και εργοδοσία και μπορούν και συμβάλουν σε αγώνες ρήξης και ανατροπής και να συμβάλουν στην ταξική ανασυγκρότηση και στην αναγέννηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Στη ιστορική διαδρομή του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος υπάρχουν ιστορικές στιγμές και πολλές ιστορικές προσωπικότητες. Την διαδρομή του δεν μπορούν να αμαυρώσουν συνδικαλιστικές προσωπικότητες τύπου Παναγόπουλου.
Ούτε μπορεί να σταματήσει η ανάγκη της συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων στους χώρους εργασίας και σε πανεργατική κλίμακα, ενάντια στις αντεργατικές πολιτικές των κυβερνήσεων και της εργοδοσίας.
Όσο υπάρχει εκμετάλλευση στο κόσμο της εργασίας ο συνδικαλισμός είναι βασικός και αναντικατάστατος πυλώνας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του κόσμου της μισθωτής εργασίας.
Η οργάνωση, η δομή, η λειτουργία, ο προσανατολισμός, που πρέπει να έχει ο συνδικαλισμός και το συνδικαλιστικό κίνημα, είναι υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων. Η συμμετοχή και η χειραφέτηση των εργαζομένων είναι προϋπόθεση για την αναγέννηση των σωματείων και του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, που έχει ανάγκη η εποχή μας.
Η εργατική τάξη, πρέπει να γίνει τάξη για τον εαυτό της. Πρέπει να φθάσει στο σημείο να απαλλαγεί από “μέντορες”, και φωτισμένους πρωτοπόρους εκπροσώπους της.
Για να καταφέρει να υπερασπίζεται όχι μόνο τα σύγχρονα δικαιώματα της, αλλά και την έφοδο στον ουρανό για την απελευθέρωση της κοινωνίας από την εκμετάλλευση και τους πολέμους.
Συνδικάτα ανεξάρτητα από κυβερνήσεις, κράτος, εργοδοσία, κόμματα. Όργανα ανειρήνευτης ταξικής πάλης των εργαζομένων. Συνδικάτα στα χέρια των εργατών και όχι των γραφειοκρατών χρειάζονται οι εργαζόμενοι και έχει ανάγκη η εποχή μας.
Χρειαζόμαστε πολιτοκοσυνδικαλιστικές κινήσεις, ανεξάρτητες συλλογικότητες ταξικής ενότητας των εργαζομένων στη βάση της κυρίαρχης αντίθεσης κεφαλαίου – εργασίας. Το εργατικό κίνημα πρέπει να πει όχι στις παρατάξεις, που μας οδήγησαν ως ΕΔΩ. Χρειάζεται να τις υπερβούμε συλλογικά σε ταξική αγωνιστική κατεύθυνση. Μέσα από διάλογο και αντιπαράθεση ιδεών πρέπει να διαμορφώνεται συλλογικά η λογική και η πραγματική δράση, βάζοντας μπροστά και πάνω από όλα τα συλλογικά συμφέροντα των εργαζομένων και της τάξης μας.
Υ.Γ. Οι πρόεδροι της ΓΣΕΕ από τη μεταπολίτευση έως σήμερα -τουλάχιστον- δεν καταγγέλθηκαν για «Παναγόπουλοι»:
Πρόεδρος Γενικός Γραμματέας
Από Μάρτιο 2023 έως σήμερα
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Από Μάρτιο 2011 έως Μάρτιο 2023
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΙΟΥΤΣΟΥΚΗΣ
Από Ιούλιο 2010 έως Μάρτιο 2011
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΠΟΥΖΟΥΛΑΣ
Από Μάρτιο 2010 έως Ιούλιο 2010
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΛΙΚΑΚΗΣ
Από Ιούλιο 2009 έως Μάρτιο 2010
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΛΙΚΑΚΗΣ
Από Μάρτιο 2007 έως Ιούλιο 2009
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΥΠΑΚΗΣ
Από 6/7/2006 έως Μάρτιο 2007
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΥΠΑΚΗΣ
Από 20/3/2004 έως 5/7/2006
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΟΛΥΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΥΠΑΚΗΣ
Από 18/3/2001 έως 19/3/2004
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΟΛΥΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ
Από 15/3/1998 έως 17/3/2001
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΟΛΥΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ
Από 28/8/1996 έως 14/3/1998
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΟΛΥΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΥΡΙΚΟΣ
Από 19/3/1995 έως 27/8/1996
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΥΡΙΚΟΣ
Από 8/9/1994 έως 27/8/1996
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΥΡΙΚΟΣ
Από 18/10/1993 έως 7/9/1994
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΕΩΝΑΣ
Από 21/4/1992 έως 17/10/1993
ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΕΩΝΑΣ
Από 25/4/1989 έως 28/4/1992
ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ ΜΗΤΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
Από 5/2/1989 έως 15/4/1989
ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Από 26/10/1988 έως 22/1/1989
ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Από 12/12/1985 έως 22/10/1988
ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΥΛΙΔΑΚΗΣ
Από 31/10/1985 έως 4/12/1985
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΜΗΤΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
Από 22/12/1983 έως 29/1/1985
ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ ΜΗΤΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
Από 8/7/1983 έως 10/12/1983
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ
Από 7/1/1982 έως 7/7/1983
ΟΡΕΣΤΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ
Από 4/4/1981 έως 28/12/1981
ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΡΑΚΙΤΣΟΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΣΑΙΤΗΣ
Από 28/9/1974 έως 3/4/1981
ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΡΑΚΙΤΣΟΣ
*Ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος διετέλεσε πρώην πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων δήμου Βύρωνα και πρώην μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ και της ΠΟΕ-ΟΤΑ
