Πηγή: Militaire.gr
Ο πατέρας μου, ο οποίος πολέμησε στο Ελ Αλαμέιν, στο μέτωπο της Βόρειας Αφρικής το 1942-3 έλεγε πως οι άνεμοι στην έρημο (τα «χαμπούμπια») άλλαζαν συχνά το τοπίο. Ξυπνούσαν το πρωί και οι αμμόλοφοι είχαν μετακινηθεί και είχαν την ψευδαίσθηση πως οι ίδιοι βρίσκονταν σε άλλο σημείο, χωρίς να έχουν μετακινηθεί. Το ίδιο ρευστό και απατηλό στον προσανατολισμό φαίνεται πως είναι και το γεωπολιτικό πεδίο στην ευρύτερη περιοχή. Κλείνουμε έναν χρόνο από την απροσδόκητα ταχύτατη αλλαγή στην Συρία. Υπό τα συνδυασμένα πλήγματα των δύο αναθεωρητικών δυνάμεων της Δυτικής Ασίας (όπως λέγεται σήμερα η περιοχή που οι αποικιοκράτες μας είχαν μάθει να αποκαλούμε Μέση Ανατολή), το καθεστώς Άσαντ κατέρρευσε «εν μια νυκτί». Την παγκόσμια κατάπληξη από την ταχύτητα και την ευκολία της πτώσης επικάλυψε δεύτερο «θαυμαστό» και «παράδοξο». Την θέση του ανεπιθύμητου «προστάτη της διεθνούς τρομοκρατίας» προέδρου του παλαιού καθεστώτος κατέλαβε ένας πατεντραρισμένος και διάσημος τρομοκράτης, επικηρυγμένος για 10,000,000 $, ο Αμπού Μοχάμεντ αλ Τζολάνι. Πρόκειται για το επαναστατικό ψευδώνυμο του Σύρου Αχμέντ Χουσείν αλ Σαράα. Υπήρξε από το 2003 στέλεχος σε εξτρεμιστικές ομάδες στο Ιράκ. Εκεί δημιουργήθηκε το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) από το δίκτυο της Αλ Κάιντα. Αφού συνελήφθη από τους Αμερικάνους και πέρασε πέντε χρόνια το ξέσπασμα του εμφυλίου στη Συρία το 2011, ο αλ Τζολάνι, αποφυλακίζεται- περιέργως- επιστρέφει στην Συρία με εντολή του ηγέτη του ΙΚ, Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, για να ηγηθεί του Μετώπου ΑΛ Νούσρα. Το 2014 έρχεται σε ρήξη με το ΙΚ, εγκαταλείπει τις υπερεθνικές πανισλαμιστικές προοπτικές και προσανατολίζεται αποκλειστικά στην Συρία. Το αλ Νούσρα μετεξελίχθηκε στο σημερινό Hayat Tahrir al-Sham (HTS), την Οργάνωση για την Απελευθέρωση του Λεβάντε (της (Μεγάλης Συρίας).
Όλοι οι ηγέτες της Δύσης, όλοι οι «Κέρβεροι» των «φιλελεύθερων αξιών» και της «εννόμου τάξεως», έσφιξαν το χέρι του επικηρυγμένου τρομοκράτη, ο οποίος στο μεταξύ είχε αποποιηθεί το επαναστατικό του ψευδώνυμο και είχε ντυθεί όπως ντύνονται οι νέοι του προστάτες.
Βεβαίως η νέα κατάσταση παρήγε νέες διαιρέσεις και συγκρούσεις. Μαζί με το τέλος του καθεστώτος Άσαντ επήλθε και το τέλος της συμμαχίας των δύο δυνάμεων που το ανέτρεψαν. Το Ισραήλ και η Τουρκία ενεπλάκησαν αμέσως σε έναν ανταγωνισμό, σε έναν πόλεμο θέσεων για τον έλεγχο της διάδοχης κατάστασης. Ο ένας πέτυχε την διάλυση του ενδιάμεσου κρίκου που συνέδεε το Ιράν με τις δυνάμεις της αντίστασης στον Λίβανο και τη Γάζα. Ο άλλος πέτυχε την υπαγωγή της Συρίας στη δική του σφαίρα επιρροής, την οποία επεκτείνει πλέον μέχρι τα σύνορα του Ισραήλ. Το δε Ισραήλ, το οποίο δεν θέλει καμία ισχυρή δύναμη γύρω του, πολλώ δε μάλλον όταν η δύναμη αυτή είναι μουσουλμανική και επικοινωνεί μέσω των Αδελφών Μουσουλμάνων με την Χαμάς, έχει κάθε λόγο να εργαλειοποιήσει τα ανοιχτά προβλήματα που έχει η Τουρκία με τρίτους: το κίνημα των Κούρδων κατά κύριο λόγο και την Κύπρο και Ελλάδα κατά δεύτερο.
Πίσω από την αυτήν την επιφάνεια της νέας περιπλοκής, υπάρχει και μια λιγότερο θεατή αντιπαράθεση. Είναι γνωστό σε όσους παρακολουθούν το θέμα, πως ο καταλύτης για την ανατροπή του Άσαντ ήταν η Μ. Βρετανία και οι μυστικές της υπηρεσίες. Γενικά έχουμε την τάση να υποτιμάμε την υπόγεια ένταση μεταξύ του City ως παγκόσμιας έδρας των γκλομπαλιστών με τις ΗΠΑ του Τραμπ. Η Μ. Βρετανία εμπλέκεται ενεργά στην υπονόμευση καθεστώτων στην περιοχή αυτή και όχι μόνο. Η πρόκληση αστάθειας και αναταραχής της δίνει την ευχέρεια να παρεμβαίνει ως «μεσολαβητής» και «ειρηνοποιός», να αποκαθιστά δηλαδή το παλαιό δίκτυο επιρροών της, για λογαριασμό του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και παρά το γεγονός της ανύπαρκτης στρατιωτικής της ισχύος. Πολιτική η οποία για χρόνια στηρίχθηκε στην ικανότητά της να χειραγωγεί την στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ. Ως προς τούτο, παρουσιάζει αναλογίες με την πολιτική του Ισραήλ, με τη διαφορά βεβαίως ότι το τελευταίο είναι άμεσα εμπλεκόμενο σε μια διαρκή πολεμική κινητοποίηση. Έχουν πάντως κοινό συμφέρον στη διάλυση ή τον κατακερματισμό όλων των άλλων κρατικών οντοτήτων της περιοχής. Με τον ίδιο τρόπο ενεργεί η Μ. Βρετανία και στην περίπτωση της Ρωσίας. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Ό,τι εμφανίστηκε, λοιπό, στο ευρύ κοινό ως αιφνίδια ανατροπή, υπήρξε στην πραγματικότητα καρπός μιας 14ετούς δαιδαλώδους, αδίστακτης, αιματηρής και βρώμικης επιχείρησης των μυστικών υπηρεσιών CIA και ΜΙ6. Η ανεξάρτητη Βρετανίδα δημοσιογράφος Vanessa Beeley στο άρθρο της «The Blair-Bush Project in Syria That Brought Al Qaeda to Power» (https://beeley.substack.com/p/the-blair-bush-project-in-syria-that) παρουσιάζει αναλυτικά και τεκμηριωμένα τον σχεδιασμό και την εφαρμογή της επιχείρησης, την οποία θα ζήλευε το καλύτερο κατασκοπικό θρίλερ. Η ιδέα ήταν η αποκατάσταση των γραμμών Sykes-Picot που χαράχτηκαν το 1916 και χώρισαν τον αραβικό κόσμο αυθαίρετα και προκρούστεια σε σφαίρες επιρροής των αποικιοκρατικών δυνάμεων. Πρόκειται για μια συνταγή οργανωμένου χάους με σκοπό την αποτροπή της παναραβικής ενότητας και την διασφάλιση της αποικιοκρατικής κυριαρχίας της Δύσης πάνω σε μια κατακερματισμένη και διαιρεμένη περιοχή μεγάλης γεωστρατηγικής και οικονομικής σημασίας. Η ίδια η ενεργοποίηση του σιωνιστικού project, έργο του βρετανικού imperium, δένει με το όλο σχήμα, καθώς ένα εβραϊκό κράτος τοποθετημένο ως σφήνα μεταξύ της Αιγύπτου και της Συρίας αποτελεί ισχυρό αποτρεπτικό φραγμό σε μια ενδεχόμενη κίνηση παναραβικής ενότητας. Ωστόσο, η αντίσταση του παλαιστινιακού λαού λειτουργεί καταλυτικά και ενεργοποιεί έναν άξονα αντίστασης από Λίβανο και Συρία μέχρι Ιράκ, Ιράν (παρά την φυλετική και θρησκευτική ομολογιακή διαφοροποίηση) και Υεμένη. Το γεγονός αυτό ξεθωριάζει και παραβιάζει τις γραμμές Sykes-Picot. Η διατήρηση της διαίρεσης και του ελέγχου χρειάζεται δύο πράγματα: α) τη δημιουργία μιας αλυσίδας «άδειων», απονευρωμένων, υποταγμένων κρατών, τύπου Ιορδανίας, β) την αποτροπή δημιουργίας όποιου ισχυρού, ανεξάρτητου κράτους στην περιοχή. Σε αυτή την αναγκαία αποικιοκρατική επιταγή χτίστηκε η στρατηγική της διάλυσης των 7 κρατών, την οποία ακολούθησε ο Ισραήλ, με την στήριξη των ΗΠΑ. Η τελευταία εκκρεμότητα, το Ιράν παρουσιάζει ιδιαίτερες δυσκολίες και μέχρι στιγμής οι ΗΠΑ δεν έχουν δεχθεί να κάνουν την καταστροφή του δική τους υπόθεση. Πολλώ δε μάλλον που κατά τον πρόσφατο πόλεμο των 12 ημερών, οι ΗΠΑ χρειάστηκε να επέμβουν εσπευσμένα για να σώσουν το Ισραήλ από έναν αντίπαλο που αποδείχθηκε πολύ ισχυρότερος και επικίνδυνος από όσο ήθελαν να πιστεύουν αρχικά.
Οι βρετανοί είδαν στα απόνερα των δυτικών επεμβάσεων, δηλαδή στην δημιουργία ακραίων ισλαμιστικών τρομοκρατικών οργανώσεων, έναν ιδεώδη χώρο διείσδυσης και προσεταιρισμού μέρους αυτών των δυνάμεων για την υπηρέτηση των σκοπών της πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας τους.
Από το 2011, η MI6 άρχισε, με την βοήθεια και της CIA, την επιχείρηση «επένδυσης» στον Αμπού Μοχάμαντ Τζολάνι. Η δουλειά έγινε μέσω μιας βρετανικής ΜΚΟ. Ο Robert Ford, Αμερικανός πρέσβης στην Δαμασκό 2011-2014, αποκάλυψε πρόσφατα, στις 12 Μαΐου 2025, σε ομιλία του στο Baltimore Council on Foreign Affairs, ότι το 2011 μια βρετανική ΜΚΟ ειδικευμένη στην «επίλυση συγκρούσεων» του είχε ζητήσει το 2011 να βοηθήσει στην επιχείρηση μετασχηματισμού της Hayat Tahrir al-Sham από τρομοκρατική οργάνωση σε ειρηνική πολιτική κίνηση. Δέκα μόλις μέρες μετά την αποκάλυψη του τ. πρέσβη των ΗΠΑ, μάθαμε από την Independent Arabia (22 May 2025) και το όνομα της ΜΚΟ. Πρόκειται για την ΜΚΟ Inter Midiate, την οποία είχε δημιουργήσει ακριβώς τότε, κατά …σύμπτωση, ο Jonathan Powell. Ο J. Powell υπήρξε επιτελάρχης του Toni Blair (1997-2007) και θεωρείται αρχιτέκτων του πολέμου στο Ιράκ. Αφού χάθηκε από το προσκήνιο για πολλά χρόνια, αφοσιωμένος στις πολύ προσοδοφόρες επιχειρήσεις του, επιστρέφει επί του σημερινού πρωθυπουργού Keir Starmer. Τον Νοέμβριο του 2024, λίγες μέρες πριν την κατάληψη της εξουσίας από το HTS στην Συρία, κατά σύμπτωση πάντα, ο Jonathan Powell ορίζεται Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας (National Security Advisor) παρά τω πρωθυπουργώ, όπου συντονίζει όλη της εξωτερική πολιτική του ΗΒ, ασφάλεια, άμυνα, Ευρώπη και διεθνή οικονομικά ζητήματα. Θεωρείται μάλιστα πρωτοφανές για τα βρετανικά δεδομένα που δίδεται αυτή η εξουσία σε έναν προσωπικό σύμβουλο, καθώς συνήθως η Εθνική Ασφάλεια ανατίθεται σε δημόσιο λειτουργό, υπόλογο στο Κοινοβούλιο.
Λεπτομέρειες για την χρηματοδότηση της εν λόγω ΜΚΟ από το Foreign Office, τη σταθερή διασύνδεσή της με την ΜΙ6, της οποίας λειτούργησε ως σύνδεσμος με τους τρομοκράτες της HTS και τη συνεργασία της άλλες «ανθρωπιστικές» και «φιλανθρωπικές» οργανώσεις, ουσιαστικά εταιρείες εργολαβικές του ΝΑΤΟ όπως η White Helmets, η ARK και η Tsamota βρίσκουμε επίσης στις έρευνες του ανεξάρτητου βρετανού δημοσιογράφου Kit Klarenberg: «How MI6 Helped HTS Seize Syria», https://www.kitklarenberg.com/p/how-mi6-helped-hts-seize-syria
«Exposing CIA/MI6 ‘Justice’ Operations in Syria» https://www.kitklarenberg.com/p/exposing-ciami6-justice-operations
«Syrian Dirty War’s Secret Origins» https://www.kitklarenberg.com/p/syrian-dirty-wars-secret-origins
Η ουσία είναι ότι οι Βρετανοί ενήργησαν σε δύο επίπεδα:
1.Μέσω των ΜΚΟ και των εργολαβικών «ανθρωπιστικών» εταιρειών, με τις οποίες συνεργάστηκαν και εταιρείες της συριακής διασποράς όπως η Saïd Foundation, ίδρυσαν την Commission for International Justice and Accountability (CIJA). Μέσω της επιτροπής αυτής προσπάθησαν να επαναλάβουν το σενάριο κατά του Σαντάμ Χουσεΐν: «αποδείξεις» για τη χρήση χημικών όπλων και όπλων μαζικής καταστροφής, και έτσι να παρασύρουν τις ΗΠΑ σε στρατιωτική επέμβαση.
- Κατάφεραν να μετατρέψουν μια τρομοκρατική οργάνωση και τον ηγέτη της σε δικό τους asset και να υποσκάψουν το ανεπιθύμητο καθεστώς Άσαντ εκ των έσω, σενάριο το οποίο και πέτυχε τελικά.
Δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει αυτό το τυπικά βρετανικό κατόρθωμα. Πώς ένας επικηρυγμένος πραγματικός τρομοκράτης με δράση γίνεται αποδεκτός ως εγγυητής της ασφάλειας και της σταθερότητας! Την ίδια στιγμή, όπου οι ίδιες δυνάμεις οι οποίες τον αναγνωρίζουν ως νόμιμο αρχηγό κράτους, εν προκειμένω το Ηνωμένο Βασίλειο, διώκουν ή και εξουδετερώνουν ως τρομοκράτες ανθρώπους οι οποίοι απλώς προέφεραν μια «μη καθαρή» λέξη ή φόρεσαν ένα «μη καθαρό» ένδυμα με συμβολικό βάρος ή μοίρασαν μια προκήρυξη. Εκατοντάδες πολίτες συλλαμβάνονται και οδηγούνται στις βρετανικές φυλακές ως «τρομοκράτες», με βάση τέτοιες κατηγορίες. Όσον αφορά δε τις σφαγές που κάνει ο αληθινός τρομοκράτης και πράκτοράς τους, οι Βρετανοί εμπιστεύονται τα πορίσματα των «ερευνών» που κάνει το ίδιο το καθεστώς για τον εαυτό του!
Η τουρκική, λοιπόν, επιτυχία στη Συρία έγινε με βρετανική υποστήριξη και αμερικανικές και ισραηλινές πλάτες. Η Συρία έπαψε πλέον να είναι κόμβος διασύνδεσης του «άξονα της αντίστασης» ή της «ισλαμικής τρομοκρατίας», αναλόγως των προτιμήσεων του κατονομάζοντος. Αποτέλεσμα επιθυμητό και από την Τουρκία και από το Ισραήλ, για διαφορετικούς λόγους. Από την επόμενη μέρα όμως αρχίζει η διελκυστίνδα μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας για τον έλεγχο της νέας κατάστασης. Οι στενοί δεσμοί του νέου καθεστώτος με την Άγκυρα, φέρνει τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις πολύ κοντά στα σύνορα του Ισραήλ (σύνορα, διηνεκώς «προσωρινά» και μη προσδιορισμένα κατά το-ανύπαρκτο άλλωστε- σύνταγμα και το διεθνές δίκαιο, μην ξεχνάμε). Χωρίς να έχει υπάρξει επιθετική ενέργεια της Τουρκίας και παρόλο που το HTS και η μητρική του Αλ Κάιντα ουδέποτε έδρασαν -λίαν περιέργως-κατά του Ισραήλ, πέραν της κενής αντιϊσραηλινής ρητορικής του Ερντογάν (και ενόσω η αγαστή συνεργασία τους σε όλους τους τομείς ουδέποτε διακόπηκε), το Ισραήλ πέραν των εδαφών που έχει το ίδιο καταλάβει επιχειρεί εναντίον όλων των υποδομών της Συρίας τις οποίες θεωρεί εν δυνάμει απειλές για το ίδιο. Είναι γνωστή η ευκολία με την οποία το Ισραήλ αντιλαμβάνεται και χαρακτηρίζει κάτι ως «υπαρξιακή απειλή», στην ευρύτερη περιοχή που συμπεριλαμβάνει πέραν της Δ. Ασίας και αφρικανικές χώρες όπως το Σουδάν και η Σομαλία.
Εκείνο που είναι νέο σε αυτή την ιστορία, είναι η διαφοροποίηση της διοίκησης Τραμπ όσον αφορά τον χειρισμό του συριακού ζητήματος. Ο γνωστός οικονομικός σύμβουλος και στρατηγικός σχολιαστής Alex Krainer επισημαίνει σε πρόσφατη δημοσίευση του τα στοιχεία που δείχνουν μια ενδιαφέρουσα και σπάνια απόκλιση μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ.
(https://alexkrainer.substack.com/p/middle-east-tectonic-shift-is-israel?utm_source=post-email-title&publication_id=1063805&post_id=182201007&utm_campaign=email-post-title&isFreemail=true&r=4sgyqd&triedRedirect=true&utm_medium=email)
Ο γραβατωμένος τρομοκράτης-πρόεδρος έγινε δεκτός στον Λευκό Οίκο και εκεί φαίνεται πως πραγματοποιήθηκε η μεταγραφή του. Η όλη σκηνοθεσία της επίσκεψης φαίνεται να δηλώνει και να βεβαιώνει προς αυτόν πως «πλέον είσαι δικός μας»· όχι των συμμάχων ή των προστατευομένων μας, αλλά άμεσα δικός μας. Ο Τραμπ μάλιστα τον «μύρωσε» κυριολεκτικά με ένα δικό του άρωμα, ονόματι Victory! Ως φαίνεται, οι ΗΠΑ, οι οποίες έχουν δημοσιοποιήσει και το νέο του δόγμα στρατηγικής άμυνας, δίνουν μεγαλύτερη αξία στην σταθεροποίηση του νέου καθεστώτος, ενώ η Μ. Βρετανία ευνοεί την διαιώνιση του χάους.
Το Ισραήλ έχει πραγματοποιήσει σε 12 μήνες πάνω από 1000 επιδρομές σε συριακούς στόχους. Υπάρχουν ενδείξεις, ωστόσο, ότι οι ΗΠΑ πλέον δεν εγκρίνουν την συνέχιση αυτής της τακτικής. Ο δημοσιογράφος Barak Ravid ανέβασε πρόσφατα (1-12-25) στην ιστοσελίδα Axios (https://www.axios.com/2025/12/01/israel-syria-strikes-trump-netanyahu, Dec 1, 2025), το άρθρο «”Bibi sees ghosts everywhere”: U.S. alarmed by Israel’s Syria strikes». Εκεί γράφει ότι η διοίκηση Τραμπ ανησυχεί πως τα ισραηλινά πλήγματα θέτουν σε κίνδυνο την σταθεροποίηση της χώρας και έτσι υπονομεύουν τις ελπίδες για μια συμφωνία ασφαλείας μεταξύ Ισραήλ και Συρίας, σύμφωνα με δηλώσεις δύο Αμερικανών αξιωματούχων. Για τον Τραμπ αποτελεί κλειδί για την στρατηγική του στην περιοχή, η υποστήριξη στην προσπάθεια του Αχμέντ αλ Σαράα να σταθεροποιήσει τη Συρία, καθώς θεωρούν ότι αυτό είναι προϋπόθεση για να ενθαρρυνθεί να συνάψει συμφωνία ειρήνης με το Ισραήλ. Ο ένας εκ των δύο αξιωματούχων δήλωσε, κατονομάζοντας τον ισραηλινό πρωθυπουργό με το υποκοριστικό του: «προσπαθούμε να πούμε στον Μπίμπι ότι οφείλει να το σταματήσει αυτό, διότι αν συνεχίσει θα οδηγηθεί στην αυτοκαταστροφή». Βεβαίως ο Μπίμπι προσφάτως βρήκε παρέα πρόθυμη να μοιραστεί μαζί του την αυτοκαταστροφή, αν δεν την αναλάβει εξ ολόκληρου για να αποδείξει την πιστότητά της. Ο δε Τραμπ σε ανάρτησή του στο Truth Social έγραψε ότι «είναι πολύ σημαντικό να διατηρήσει το Ισραήλ έναν ισχυρό και ειλικρινή διάλογο με τη Συρία και ότι τίποτα δεν πρέπει να εμποδίσει την εξέλιξη της Συρίας σε ένα ευημερούν κράτος». Γενικώς υπάρχει δυσαρέσκεια μεταξύ των αξιωματούχων των ΗΠΑ για τις στρατιωτικές ενέργειες του Νετανιάχου στα σύνορα, που καθόλου δεν βοηθούν την πολιτική τους. Το Ισραήλ όμως δεν σταμάτησε τις επιχειρήσεις, όπως πρόσφατα όπου ο στρατός του έκανε επιδρομή 10 μίλια περίπου εντός του συριακού εδάφους. Όταν αντιμετώπισε πυρά από άγνωστους, όπου έξι ισραηλινοί τραυματίστηκαν, εξαπολύθηκε αεροπορική επίθεση για να βοηθήσει την απαγκίστρωση των επίγειων δυνάμεων με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 13 Σύριοι, πολλοί εκ των οποίων πολίτες. Οι αεροπορικές επιδρομές και οι διεισδύσεις πέραν της περιοχής του συριακού εδάφους που έχει καταλάβει το Ισραήλ, έχουν προκαλέσει την οργή εντός της Συρίας όπου η κυβέρνηση δέχεται ισχυρές πιέσεις να προχωρήσει σε αντίποινα. Οι προαναφερθέντες Αμερικανοί αξιωματούχοι λένε πως η πολιτική Τραμπ στην περιοχή είναι η σταθεροποίηση του καθεστώτος του Αλ Σαράα, με προοπτική αργότερα να ενταχθεί η Συρία στις Συμφωνίες του Αβραάμ. Η πολιτική αυτή έχει υπονομευθεί εν μέρει από την στάση του Ισραήλ, την οποία οι Αμερικανοί περιγράφουν ως shoot first, ask questions later: «ο Μπίμπι ενήργησε σαν τρελός. Βομβαρδίζει πάντοτε τα πάντα». Ο απεσταλμένος του Τραμπ Tom Barrack είχε έντονες συζητήσεις επί του θέματος. Ο ίδιος έκανε στην Ντόχα μια δήλωση που δεν άρεσε καθόλου στο Ισραήλ: «το Ισραήλ μπορεί να ισχυρίζεται πως είναι μια δημοκρατία. Όμως, στην περιοχή, αυτό που έχει λειτουργήσει καλύτερα- είτε σας αρέσει είτε όχι-είναι μια ευμενής μοναρχία» .
Έντονη υπήρξε η αντίδραση του Ισραήλ. Σύμφωνα με την ισραηλινή ιστοσελίδα Walla, ανώτατος ισραηλινός αξιωματούχος εξέφρασε τη βαθιά δυσαρέσκεια του Τελ Αβίβ για τη στάση του Tom Barrack. Σύμφωνα με τον αξιωματούχο, «ο Barrack ενεργεί σαν να ήταν πρέσβης της Τουρκίας και έχει αρνητική επιρροή στα γεγονός της Μέσης Ανατολής». Προσέθεσε δε ότι ο Αμερικανός διπλωμάτης ενεργεί «εχθρικά προς το Ισραήλ»
https://www.middleeastmonitor.com/20251210-israel-accuses-us-envoy-to-syria-of-defending-turkish-interests/ (10 Δεκ. 2025).
Αυτό δεν εμπόδισε τον Barrack να συναντήσει τον Αλ Σαράα. Ο δε Τραμπ αφού έκανε εγκωμιαστική ανάρτηση για τον πρώην τρομοκράτη και νυν αρχηγό κράτους, αμέσως μετά είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Νετανιάχου, τον οποίον κάλεσε στην Ουάσιγκτον. Η επίσκεψη θα πραγματοποιηθεί αύριο 29 Δεκεμβρίου. Κυριακή κοντή γιορτή λοιπόν.
Είναι νωρίς για συμπεράσματα, όμως αν υπάρχουν τόσες αμερικανικές αντιδράσεις για την επιθετική πολιτική του Ισραήλ κατά της Συρίας, κατά μείζονα λόγο, ο Λευκός Οίκος θα θεωρούσε απείρως πιο υπονομευτική για την πολιτική του στην περιοχή, μια αντιπαράθεση των Σιωνιστών με την προστάτιδα του Αλ Σαράα, Τουρκία.
Ας θυμίσουμε μόνον το εξής ιστορικό δεδομένο: το Ισραήλ ποτέ, κανέναν πόλεμο δεν κέρδισε χωρίς την απεριόριστη οικονομική και στρατιωτική στήριξη των ΗΠΑ.
Κανείς δεν γνωρίζει τι θα γίνει τελικά. Ιδίως όταν έχει να κάνει με τον Τραμπ. Απλώς επισημαίνουμε τις τριβές, την ρευστότητα και τις σοβαρές αντιστάσεις που συναντά το σχέδιο του Μεγάλου Ισραήλ.
Ας έχουν τον νου τους όσοι κοιμήθηκαν νάνοι και το πρωί ξύπνησαν με πόζα τιτάνων. Ίσως αυτό που θεωρούν τώρα οχυρό ύψωμα, ίσως το επόμενο πρωινό αποδειχθεί, μέσα στο εύπλαστο τοπίο της Ανατολής, πως έχει μετακινηθεί σε άλλο σημείο και ίσως βρεθούν αυτή τη φορά, όχι απλώς νάνοι ξανά, αλλά θαμμένοι κάτω από στρώμα άμμου. Οι άνεμοι της ερήμου δεν θα ζητήσουν τη γνώμη τους.
O Διονύσης Γ. Δρόσος είναι ομότιμος Καθηγητής Ηθικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας, ΑΠΘ
