Την Τετάρτη 21 Γενάρη του 2026 πήρε το δρόμο για το μεγάλο ταξίδι η αγαπημένη φίλη και συντρόφισσα Ευανθία Στόικου – Δινοπούλου, στα 60 της χρόνια, μετά από μια σύντομη και σκληρή μάχη με τον καρκίνο που την έδωσε με απαράμιλλη αξιοπρέπεια.
Η Ευανθούλα, όπως την φώναζε ο αγαπημένος σύντροφος της ζωής της, ο Νίκος, η Εύα, όπως τη φωνάζαμε εμείς, ήταν μια από εκείνες τις προικισμένες με σπάνια χαρίσματα γυναίκες της εργατικής τάξης που έζησαν στο μεταίχμιο δύο εποχών: της παλιάς που φεύγει και μιας νέας που έρχεται.
Γεννήθηκε το 1965 στη Θεσσαλονίκη, από μικρή στο μεροκάματο και στα εργοστάσια και στο “πρωτοβάθμιο σχολείο” της ταξικής πάλης, στο συνδικάτο. Ακόμη και τον άντρα της ζωής της, σε εκδρομή με το συνδικάτο στο Σέλι τον γνώρισε.
Τον γνώρισε και έμεινε μαζί του μέχρι το τέλος σε εκείνο το στενό σύμπλεγμα δύο παντοτινά ερωτευμένων ανθρώπων που δίνουν όλες τις μάχες μαζί, μέσα στο σπίτι και έξω, στις σκληρές αναμετρήσεις της ζωής. Με όλα τα καλά και τα στραβά.
Γνώρισα την Εύα το 1992, στη μεγάλη και μακράς διάρκειας απεργία της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ενάντια στο πρώτο κύμα ιδιωτικοποιήσεων, στο μικρό διαμέρισμά τους στην Κοζάνη, όπου κοιμόμουν στο ίδιο δωμάτιο με τα δύο, τότε μικρά κοριτσάκια τους, όταν μαζί με το Νίκο σχεδιάζαμε γραμμές και μάχες για την απεργία, εγώ στο χαρτί κι αυτός στα ορυχεία. Αυτός μάχιμος εργάτης, εγώ φοιτητής προς το τέλος.
Ο Νίκος ήταν ήδη ένας μικρός θρύλος στην περιοχή από την προηγούμενη μεγάλη απεργία του 1987 και ιδίως από τη “ναυμαχία” στην τεχνητή λίμνη του υδροηλεκτρικού σταθμού της Σφηκιάς, κοντά στη Βέροια, ανάμεσα στους εργάτες που βούτηξαν στα νερά για να “βγάλουν εκτός” το σταθμό, και στους βατραχανθρώπους των ΟΥΚ που έστειλε ο Ανδρέας Παπανδρέου για να τους συλλάβουν.
Η Εύα, όπως οι πολλές γυναίκες της εργατικής τάξης εκείνης της εποχής, ήταν στην “πίσω γραμμή”. Από την πρώτη στιγμή ένιωθες της ζεστασιά της που εκδηλωνόταν με ένα χαμόγελο και μέσα από τα μάτια της που σε κοίταζαν στα ίσα, με μια μικρή κλίση του κεφαλιού της προς τα πίσω. Πάντα μου έκανε εντύπωση αυτή η στάση.
Όπως και ο ήρεμος, βελούδινες τόνος της φωνής της, με μια βόρεια, μακεδονίτικη προφορά που δεν μπορούσα να καταλάβω από που ακριβώς προερχόταν.
Η Εύα ήταν ένας πραγματικός βράχος σε έναν απόλυτα καθαρό και σκληρό “επαναστατικό καταμερισμό εργασίας” που πατούσε πάνω σε έναν μισθό των εργατών της ΔΕΗ, ικανό να ταΐζει τέσσερα στόματα: ο Νίκος στις βάρδιες των ορυχείων και στον “εξω αγώνα”, η Εύα στις βάρδιες των παιδιών και στον “μέσα αγώνα”.
Αυτός ο “μέσα αγώνας” πολλών γυναικών της τότε εργατικής τάξης, που σήμερα λίγο ξεχνιέται ή και λοιδορείται, δεν ήταν απαραίτητος μόνον για την “αναπαραγωγή της τάξης”, για τα παιδιά, για την οικογένεια, αλλά και για να μπορεί το “άλλο μισό” να δίνει τον “έξω αγώνα”, στο εργοστάσιο και στο ορυχείο.
Σήμερα αυτό σπανίζει γιατί δεν υπάρχει σχεδόν εργατικός μισθός για τέσσερα στόματα. Αναζητούνται νέοι “επαναστατικοί καταμερισμοί” μεταξύ άντρα και γυναίκας. Και είναι σκληρή και πονεμένη αυτή η αναζήτηση.
Έζησα όμως και την άλλη Εύα, αυτήν του “έξω αγώνα”, όταν η διοίκηση της ΔΕΗ κυνηγούσε αλύπητα το Νίκο, με τιμωρητικές, συνεχείς και εξοντωτικές μειώσεις των απολαβών του, με υποχρεωτικές αργίες και στασιμότητα στην εργασιακή του εξέλιξη, εξαιτίας της ανυποχώρητης, σχεδόν δονκιχωτικής στάσης του στον συνδικαλιστικό και πολιτικό αγώνα.
Τότε, η Εύα βγήκε ξανά στην παραγωγή σε μια αντιστροφή του “μέσα – έξω”. Πάλι με εκείνο το χαμόγελο. Κι όταν οι ασθένειες χτύπησαν το Νίκο, συνέχισε ξανά με χαμόγελο και στωικότητα.
Διατήρησε την ψυχική ισορροπία της οικογένειας, αυτήν που οι συνθήκες της εποχής μας δεν μπορούν να εξασφαλίσουν για χιλιάδες οικογένειες, με εκείνη την ηρεμία, την αποφασιστικότητα και την τρυφερότητα που τη χαρακτήριζαν. Δεν είναι τυχαίο ότι τα δύο κορίτσια τους, η Βαγγελίτσα και η Βαΐτσα, έδωσαν εξετάσεις και πέρασαν και τα δύο στο πανεπιστήμιο μέσα σε αυτές τις πολύ δύσκολες συνθήκες.
Και μπορούσε αυτό να το κάνει η Εύα, όχι μόνον λόγω των κληρονομικών χαρισμάτων της, αλλά και λόγω μιας επίκτητης κοινωνικής και πολιτικής μόρφωσης, ενός βαθύτερου πολιτισμού που της προσέδωσαν οι εμπειρίες του ταξικού αγώνα στις διάφορες υπέργειες και υπόγειες μορφές του.
Για πολλά χρόνια δούλεψε η Εύα λαντζέρισσα στις ταβέρνες της Κοζάνης, με βαρέα και ανθυγιεινά που τα απαιτούσε πάντα και τα έπαιρνε από τους εργοδότες της. Αυτή μέσα, στην κουζίνα, κι εμείς έξω, όπου ερχόταν στο διάλειμμα ή μετά τη βάρδια για ένα τσιγάρο.
Η Εύα ποτέ δεν ένιωσε κομπλεξικά για τη δουλειά της, όπως πολλά κορίτσια κι αγόρια της κουζίνας που τα εκπαιδεύουν να γίνουν σεφ και τα γεμίζουν με κόμπλεξ στα ριάλιτι και στις ιδιωτικές σχολές μαθητείας στην υποταγή. Η Εύα ήταν περήφανη για τη δουλειά της.
Από τη λάντζα βγήκε κατευθείαν στη σύνταξη στα 60 της και με το σπαθί της. Και πριν προλάβει να τη χαρεί, ήρθε “η μαύρη αρρώστια, ανάξια πλερωμή”.
Δεν πειράζει Εύα μου, δεν πειράζει κορίτσια και γυναίκες της εργατικής τάξης, παλιάς και νέας, που φύγατε χωρίς να χαρείτε τους κόπους της ζωής σας.
Τα ανεκπλήρωτα όνειρα σας θα πάρουν εκδίκηση. Θα φροντίσουμε εμείς για αυτό. Θα φροντίσουν τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά σας όλου του κόσμου που αγωνίζεται.
Η Εύα αγαπούσε πολύ τη θάλασσα και τη μουσική.
Θα τη βλέπουμε σε κάποια γαλάζια παραλία να περπατάει και θα την ακούμε σε κάποιο τραγούδι να τραγουδάει μαζί μας.
Η Μετάβαση – Οργάνωση για την Κομμουνιστική Προοπτική και το kommon απευθύνουν θερμά συλλυπητήρια στο Νίκο, στη Βαγγελίτσα και την Βαΐτσα, στους συγγενείς και φίλους της Εύας
Η τελετή αποχαιρετισμού της Ευανθούλας θα γίνει την Δευτέρα 26 Γενάρη 2026, στις 14.30, στο αποτεφρωτήριο Υπερίων στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας.
Αποχαιρετούμε την Εύα Στόικου Δινοπούλου
Τα μέλη και οι φίλοι της Αριστερής Συμπόρευσης βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να αποχαιρετίσουμε μια νέα γυναίκα, έναν υπέροχο άνθρωπο, μια φίλη, μια αγωνίστρια του εργατικού κινήματος και της ζωής.
Η Εύα στάθηκε σε όλη της τη ζωή της δίπλα στο εργατικό κίνημα μέσα από την επαναστατική αριστερά και συμμετείχε σε όλους τους αγώνες της γενιάς της. Ήταν εργαζόμενη στην εστίαση αλλά δεν πρόλαβε να ξεκουραστεί, να χαρεί τη σύνταξη και τους δικούς της ανθρώπους. Η «μοίρα» στάθηκε άδικη απέναντί της. Έφυγε τόσο νέα και τόσο άδικα. Το τελευταίο διάστημα έδωσε με αξιοπρέπεια και τεράστια δύναμη ψυχής τον αγώνα της ζωής ενάντια στην «επάρατο» ασθένεια.
Θα τη θυμόμαστε πάντα με αγάπη και θαυμασμό.
Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στο σύζυγό της σύντροφο Νίκο και τις αγαπημένες της κόρες Βαγγελίτσα και Βαΐτσα και τους ευχόμαστε δύναμη και κουράγιο για να αντιμετωπίσουν αυτή την τεράστια απώλεια.
«Αριστερή Συμπόρευση για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ στη Δυτική Μακεδονία»
