Η ΕΕ, επίλεξε θέλοντας να εναρμονίζεται σε μόνιμη βάση με τις επιθυμίες των ΗΠΑ, τον Ιανουάριο του 2026, και στη συνέχεια το Συμβούλιο της, έλαβε απόφαση που απαγορεύει σταδιακά τις εισαγωγές ρωσικού φυσικού αερίου (μέσω σωλήνων) η υγροποιημένου ΦΑ (LNG) σε όλη την ΕΕ. Η πολιτική αυτή έχει πλέον νομική ισχύ.
Έτσι η ΕΕ θα σταματήσει τις εισαγωγές ρωσικού υγροποιημένου φυσικού αερίου μέχρι το τέλος του 2026 και τις εισαγωγές μέσω αγωγών μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 2027.
Επίσης όμως, όπως αναφέρουν πρόσφατα δημοσιεύματα ο Επίτροπος Ενέργειας της ΕΕ καλεί τις χώρες της ΕΕ να μειώσουν την εξάρτησή από το αμερικανικό αέριο. Όπως δήλωσε ο επικεφαλής της Ενέργειας της ΕΕ, Νταν Γιόργκενσεν η ΕΕ πρέπει να εντείνει τις προσπάθειές της για να διαφοροποιηθεί και να μειώσει την εξάρτησή της από το αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG), μετά τις απειλές του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ περί ανάληψης του ελέγχου της Γροιλανδίας.
Επομένως η ΕΕ και μαζί και η Ελλάδα με δεδομένη τη στενότητα εγχώριων πόρων τους οδηγούνται σε αδιέξοδο.
Πως θα μπορούσε να αρθεί αυτό το αδιέξοδο;
Είτε να αρθεί η απαγόρευση εισαγωγών ΦΑ από Ρωσία, είτε μέσω ερευνών και συγκεκριμένων παραγωγικών αποφάσεων, να ενταθεί η ερευνητική δράση των κρατών – μαζί και της Ελλάδας- για εύρεση και αξιοποίηση εγχώριων υδρογονανθράκων.
Αυτή όμως, η δεύτερη επιλογή, παρά την ορθότητά της δεν είναι εύκολη και άμεσα υλοποιήσιμη. Άρα πρέπει κάποιες αποφάσεις να επαναξιολογηθούν. Το πνεύμα αντιρωσικής προπαγάνδας και πρακτικής που παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια δεν ζημιώνει αποκλειστικά τη Ρωσία, αλλά έχει επιπτώσεις και στους ίδιους τους λαούς της Ευρώπης.
Θεωρώ, πως, η περίοδος των δεκαετιών 1960 και 1970 με την επικράτηση της προσέγγισης Ανατολής Δύσης, (πολιτική Ostpolitik για προσέγγιση Δυτικής Γερμανίας με Ανατολική Γερμανία 1969–1974 με
κυβέρνηση Βίλι Μπραντ ως καγκελάριου και Βάλτερ Σέελ ΥΠΕΞ) και η πολιτική Ειρηνικής συνύπαρξης (δηλαδή συνεργασίας Δυτικής Ευρώπης με ΕΣΣΔ) υπήρξε μια πολύ θετική περίοδος και οδηγός για το αύριο.
Οι λαοί οφείλουν να παλέψουν να επιστρέψει αυτή η πολιτική!
Σήμερα με την λεγόμενη παγκοσμιοποίηση όπου τα σύνορα μεταξύ κρατών «πέφτουν», επιδιώκεται η μείωση ή άρση των φραγμών στη διακίνηση:
- Εμπορευμάτων → μείωση δασμών, ελεύθερο εμπόριο
- Κεφαλαίων → ελεύθερες επενδύσεις, χρηματοοικονομικές ροές
- Υπηρεσιών → διεθνείς αγορές
- Πληροφοριών & τεχνολογίας → άμεση διάχυση
Η παγκοσμιοποίηση, όμως, που είναι μια δεδομένη πλέον κατάσταση δεν σημαίνει πως πρέπει να προωθηθεί μόνο με τον τρόπο που θέλουν οι ΗΠΑ ή οι Βρυξέλλες. Για να αναφερθούμε σε ένα παράδειγμα, δεν έχουν λόγο οι χώρες της ΕΕ να επιλέγουν το πανάκριβο LNG των ΗΠΑ έναντι πχ του LNG ή του ΦΑ της Ρωσίας η του Ιράν, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν οι ΗΠΑ και αδιαφορώντας για το εθνικό συμφέρον.
Τα διαχρονικά δεδομένα των τιμών ΦΑ, συγκρίνοντας εισαγόμενο ΦΑ από Ρωσία και ΗΠΑ δείχνουν ότι μας συμφέρει τα Ρωσικό ΦΑ. Το 2020 η τιμή Ρωσικού εισαγόμενου ΦΑ μέσω αγωγών ήταν ~ 3–5 $/MMBtu Αντίστοιχα το εισαγόμενο από ευέλικτα συμβόλαια, για LNG (των ΗΠΑ παράδοση Ευρώπη ήταν σε τιμή 5–7 $/MMBtu
Το ρωσικό αέριο ήταν φθηνότερο, για όλα τα προηγούμενα χρόνια. ενώ συνεχίζει και σήμερα
Επίλογος
Επομένως τα κράτη, οφείλουν να επιδιώκουν την ανεξαρτησία στις επιλογές τους, να αποφασίζουν πρώτα και κύρια με βάση το εθνικό συμφέρον και δευτερευόντως με επιθυμίες συμμάχων που σε πλείστες όσες περιπτώσεις δεν έχουν αποδείξει πως έχουν πρόθεση να μας βοηθήσουν και να μας στηρίξουν
