5 νεκρές εργάτριες από την φωτιά που ξέσπασε στη βιομηχανία ΒΙΟΛΑΝΤΑ, στα Τρίκαλα.
Στον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο, είμαστε όλοι και όλες απλοί αριθμοί μπροστά στο κέρδος του κεφαλαίου. Οι ανθρώπινες ζωές δεν έχουν καμία αξία, είμαστε θύματα συνεχούς καταπίεσης και εκμετάλλευσης και αυτή η δολοφονία είναι ακόμη μία περίπτωση που το αποδεικνύει.
Ωστόσο αν πέρα από φτωχή είσαι και γυναίκα, η καπιταλιστική καταπίεση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Η πατριαρχία στοιχειώνει τις ζωές των γυναικών. Στο σπίτι, στη δουλειά, στον δρόμο, παντού.
5 νεκρές γυναίκες λοιπόν, που επέλεξαν τις βραδινές βάρδιες, ώστε το πρωί να μπορούν να φροντίζουν τα παιδιά τους.
5 γυναίκες ανάμεσα στις πάρα πολλές εργάτριες γυναίκες οι οποίες δουλεύουν με απάνθρωπους όρους, συχνά χωρίς ασφάλιση και σχεδόν πάντα υπό την απουσία μέτρων ασφαλείας, ενώ παράλληλα επιφορτίζονται με -αν όχι όλη- σχεδόν όλη την οικιακή εργασία και την ανατροφή των παιδιών τους.
Φυσικά το κράτος δεν παρέχει καμία βοήθεια ή στήριξη στις εργαζόμενες μητέρες.
Την ίδια ώρα οι απολύσεις λόγω εγκυμοσύνης, οι χαμηλότεροι μισθοί και η υποβάθμιση των γυναικών στο χώρο εργασίας συνεχίζουν να αποτελούν κανονικότητα. Όπως και το να συζητιέται στα τηλεοπτικά πάνελ (αποτελούμενα κυρίως από άντρες) τι επιτρέπεται και τι όχι να κάνει, να φοράει ή να λέει μια γυναίκα. Κανονικότητα αποτελεί να είναι επικίνδυνο μια γυναίκα να κυκλοφορεί μόνη της στο δρόμο το βράδυ, κανονικότητα αποτελεί η ενδοοικογενειακή βία και οι γυναικοκτονίες.
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο.
Όσο λοιπόν και αν τα σύγχρονα καπιταλιστικά κράτη επιμένουν ότι υπερασπίζονται και έχουν επιτύχει την ισότητα των δύο φύλων, αυτό παραμένει ένα ψέμα. Καθότι η πατριαρχία είναι βασικό συστατικό του καπιταλιστικού συστήματος. Βαθιά ριζωμένη στις ανθρώπινες συνειδήσεις και συμπεριφορές και διαρκώς αξιοποιήσιμη από το ίδιο το σύστημα.
Στα πλαίσια της συνεχούς ανόδου των ακροδεξιών ρευμάτων ανά τον κόσμο τόσο σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο όσο και στο πως αυτό επηρεάζει και αντιδραστικοποιεί και τη λαϊκή συνείδηση, η επίθεση στα γυναικεία δικαιώματα εντείνεται ακόμη περισσότερο.
Μία αιχμή αυτής της επίθεσης φαίνεται να είναι το ζήτημα των αμβλώσεων.
Σε αρκετές χώρες τα τελευταία χρόνια μέσω νομικών μεταρρυθμίσεων απαγορεύτηκαν οι αμβλώσεις ή επιτρέπονται πλέον με τόσο αυστηρά κριτήρια που στην πράξη είναι απαγορευτικό. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι αυτά της Αμερικής με την απόδοση της εξουσίας στις Πολιτείες, της Πολωνίας, της Ουγγαρίας κλπ.
Εδώ δεν μπορούμε να παραλείψουμε ότι ακόμη και στις χώρες που η άμβλωση είναι νόμιμη, αποτελεί τεράστια πηγή κέρδους για τους ιδιώτες γιατρούς και ταυτόχρονα μια πολύ επίπονη οικονομικά διαδικασία για τις γυναίκες της εργατικής τάξης. Όπως φυσικά και κάθε ιατρική διαδικασία αφορά τη μητρότητα (π.χ. εξωσωματική γονιμοποίηση, κατάψυξη ωαρίων κ.λπ.).
Όσο για τις περιπτώσεις των χωρών που η άμβλωση δεν επιτρέπεται εδώ και χρόνια, πρέπει να αναφερθεί ότι εξακολουθούν να γίνονται «παράνομα», αποτελώντας κοινό μυστικό, υπό εξαιρετικά επικίνδυνες ιατρικά συνθήκες για τις γυναίκες και εξαιρετικά μεγάλα κέρδη -και πάλι- για τους ιδιώτες γιατρούς.
Σε αυτό το κάδρο λοιπόν η Μ. Καρυστιανού εξέφρασε δημόσια την άποψή της περί αμβλώσεων, τονίζοντας πως πρόκειται για ζήτημα με ηθικές διαστάσεις και προτείνοντας να αποτελέσει θέμα δημόσιας διαβούλευσης. Για μια τόσο αντεπιστημονική τοποθέτηση, δεν δίστασε να επικαλεστεί την επιστημονική της ιδιότητα. Πρόκειται για μια δήλωση, που όσο και αν η ίδια προσπάθησε να «μαζέψει» σε δεύτερο χρόνο, κάθε άλλο παρά τυχαία ή αθώα ήταν. Όσο κι αν επιμένει πως το νέο της κόμμα «δεν θα υιοθετήσει συγκεκριμένη ιδεολογική κατεύθυνση», δηλώσεις σαν αυτή δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας. Καθότι η αμφισβήτηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βασικών γυναικείων δικαιωμάτων που έχουν κατακτηθεί με αγώνες, είναι βαθιά ιδεολογική.
Όσες κυβερνήσεις πρότειναν ή εφάρμοσαν σχετικά μέτρα είναι κυβερνήσεις με ακροδεξιά χαρακτηριστικά. Κυβερνήσεις που στην προσπάθεια τους να εγκαθιδρύσουν μέτρα μεσαίωνα, μέτρα πλήρους υποταγής της εργατικής τάξης, μέτρα αυταρχισμού, μετέτρεψαν ακόμη και το γυναικείο σώμα σε πεδίο βολής για τις πολιτικές τους. Από την άλλη, στη Σοβιετική Ένωση το 1920 οι Μπολσεβίκοι νομοθέτησαν το δικαίωμα σε ΔΩΡΕΑΝ άμβλωση για πρώτη φορά στην ιστορία. Τα συμπεράσματα περί «ιδεολογικής κατεύθυνσης» είναι κάτι παραπάνω από προφανή.
Η απόφαση μιας γυναίκας για το τι θα κάνει με το σώμα της είναι καθαρά και μόνο δική της απόφαση. Αν μια γυναίκα θέλει να γεννήσει ένα παιδί δεν επιδέχεται κανένα εξωτερικό ή κρατικά θεσπισμένο κριτήριο παρά μόνο τα κριτήρια που θέτει η ίδια για την εαυτή της.
Το να τίθεται «ζήτημα ηθικής» σε τέτοιες περιπτώσεις πέρα από λάθος είναι και επικίνδυνο. Αν πρέπει να μιλήσουμε για ηθική να αναρωτηθούμε ποια ηθική ορίζει ότι το κράτος έχει δικαίωμα να παρεμβαίνει σε τέτοιες αποφάσεις; Ή ότι είναι ηθικό να μεγαλώνουν παιδιά μέσα στη φτώχεια ή παιδιά που οι μητέρες τους πέθαναν πηγαίνοντας στη δουλειά; Παιδιά που πεθαίνουν σε βαγόνια τρένων για να πλουτίζουν οι ιδιώτες;
Στους καιρούς που ζούμε δεν μπορεί να δίνεται κανένα άλλοθι σε τέτοιες τοποθετήσεις γιατί έτσι επιτρέπουμε να ανοίξουν οι πόρτες σε πολύ επικίνδυνες καταστάσεις. Η επίθεση στα γυναικεία δικαιώματα είναι ταυτόχρονα και επίθεση στα εργατικά δικαιώματα. Κάθε γυναικείο δικαίωμα που αμφισβητείται δίνει χώρο στην αμφισβήτηση όσων έχουν κερδηθεί με αγώνες των λαών και κυρίως δίνει χώρο στο να ορίζουν τις ζωές μας και εμάς.
