Μιλούν ξανά και ξανά για «επιτυχία» στο θέμα της ασφάλειας. Πανηγυρίζουν. Διαφημίζουν αριθμούς. Επαναλαμβάνουν το αφήγημα. Αλλά για ποια ασφάλεια μιλούν;
Στα αγγλικά υπάρχουν δύο διαφορετικές λέξεις: safety και security. Η πρώτη αφορά την προστασία της ζωής και της καθημερινότητας. Η δεύτερη αφορά την επιβολή, τον έλεγχο, την καταστολή. Είναι προφανές ποια από τις δύο έχουν επιλέξει.
Γιατί safety δεν είναι τα δεκάδες εργατικά δυστυχήματα με νεκρούς και σακατεμένους. Δεν είναι τα τρένα που συγκρούονται, οι υποδομές που καταρρέουν, οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας που αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες. Δεν είναι οι φωτιές που καταπίνουν ολόκληρες περιοχές το καλοκαίρι και οι πλημμύρες που πνίγουν ανθρώπους τον χειμώνα. Αυτή είναι μια χώρα εντελώς εκτεθειμένη και καθόλου ασφαλής.
Ας μιλήσουμε λοιπόν για το security. Για τις εκατοντάδες προσλήψεις στα σώματα ασφαλείας. Για τη δημιουργία νέων μηχανισμών, όπως η πανεπιστημιακή και η δικαστική αστυνομία. Για την επέκταση ενός ήδη τεράστιου πλέγματος καταστολής: ΟΠΚΕ, ΔΙΑΣ, ΜΑΤ, Ασφάλεια, Άμεση Δράση και τόσα άλλα.
Και τι αποτέλεσμα έχει αυτή η «επένδυση»;
Γυναικοκτονία έξω από αστυνομικό τμήμα.
Νεκρός φίλαθλος της ΑΕΚ το 2023, από οργανωμένους ακροδεξιούς Κροάτες οπαδούς που διέσχισαν ανενόχλητοι τη χώρα ενώ οι αρχές γνώριζαν τα πάντα.
Μαφιόζικες εκτελέσεις σε μεγάλες πόλεις.
Δολοφονίες μέσα σε φυλακές με όπλα.
Αν αυτό είναι επιτυχία, τότε πώς μοιάζει η αποτυχία;
Αυτό που τελικά απομένει είναι η ωμή βία απέναντι σε όσους τολμούν να διαμαρτύρονται. Σε φοιτητές, εργαζόμενους, πολίτες. Προσαγωγές δεκάδων φοιτητών στο ΑΠΘ επειδή παρέμειναν στον χώρο του πανεπιστημίου μετά από προβολή ταινίας. Εισβολή στο σπίτι του Ινδαρέ και άγριος ξυλοδαρμός αυτού και της οικογένειας του. Η υπόθεση του Βασίλη Μάγγου. Η δολοφονία Σαμπάνη. Ο ξυλοδαρμός πολίτη στη Νέα Σμύρνη την περίοδο της πανδημίας. Συλλήψεις μαθητών επειδή τόλμησαν να δουν την ταινία Joker. Πολύμηνες κρατήσεις αθώων ανθρώπων.
Εκεί φαίνεται πως λειτουργεί άψογα το «σύστημα ασφάλειας».
Η κοινωνία, όμως, δεν ζητά περισσότερα γκλομπ. Ζητά περισσότερη προστασία της ζωής. Θέλει νοσοκομεία που λειτουργούν, επιθεωρήσεις εργασίας που αποτρέπουν θανάτους, πολιτική προστασία που προλαμβάνει καταστροφές, δημόσιες συγκοινωνίες που δεν σκοτώνουν. Θέλει ασφάλεια που σώζει — όχι ασφάλεια που φοβίζει.
Αν δεν πιέσουμε να αλλάξει η πολιτική αυτή, τότε τούτο το είδος της «ασφάλειας» θα αφορά ολοένα και περισσότερους πολίτες ακόμη και αν δεν ανήκουν στην κατηγορία των αντιδρώντων. Γιατί, όπως έχει ήδη αποδειχθεί, η αυστηρότητα δεν κάνει πολλές διακρίσεις. Εκτός κι αν ανήκεις στους πραγματικά ισχυρούς.
