Ομιλία που εκφωνήθηκε στη συγκέντρωση στα Χανιά στη συγκέντρωση της 28ης Φεβρουαρίου.
Σήμερα συμπληρώνονται τρία χρόνια από τη μέρα που η πολιτική της λιτότητας και των περικοπών, η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και της ασυδοσίας του κεφαλαίου, οδήγησε στο θάνατο 57 συμπολίτες μας, ανάμεσά τους και πολλούς φοιτητές και φοιτήτριες.
Τρία χρόνια μετά και η πολιτική αυτή όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά δείχνει και την άλλη πλευρά της, αυτήν της κινητοποίησης όλων των μηχανισμών της, ώστε να μην καταλογιστούν πολιτικές ευθύνες και να υπάρξει συγκάλυψη. Απ’ τα τελευταία γεγονότα, είναι ότι γονέας (Πάνος Ρούτσι) αναγκάστηκε να κάνει Απεργία Πείνας για να επιβάλει ότι θα γίνει εκταφή του παιδιού του και όλες οι αναγκαίες εξετάσεις για να γνωρίζει τα αίτια του θανάτου του.
Έτσι έχουμε φτάσει τρία χρόνια μετά και κανένας δεν έχει να απαντήσει για ποιο λόγο κάηκαν άνθρωποι ζωντανοί από μια έκρηξη, παρότι είχαν επιβιώσει της σύγκρουσης.
Η συμπεριφορά της κυβέρνησης στην υπόθεση των Τεμπών είναι η ίδια συμπεριφορά αλαζονείας, αυταρχισμού και ψευδολογίας με την οποία αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια όποιον/-α αγωνίζεται ενάντια στην πολιτική της. Είναι η ίδια λογική που σήμερα βάζει στο στόχαστρο τον Δημήτρη Ζιαζιά και τους αγωνιζόμενους υγειονομικούς για την κατάντια του Γενικού Κρατικού Νίκαιας, αντί να ζητείται η παραίτηση του Υπουργού Υγείας ως υπεύθυνου για αυτή την κατάσταση!
Μια πολιτική ιδιωτικοποίησης και διάλυσης των δημόσιων αγαθών, που ενορχήστρωσε η ΕΕ και που βιώνουν όλοι οι εργαζόμενοι με διαφορετικές μορφές ο καθένας. Αυτή η πολιτική έφερε τα τρένα σε πολύ χειρότερη κατάσταση σε σχέση με το παρελθόν. Τρία χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, οι σιδηρόδρομοι εξακολουθούν να μην είναι ασφαλείς ενώ ταυτόχρονα εγκυμονούνται κίνδυνοι για τα «Τέμπη του αέρα», όπως αναδείχθηκαν με εκκωφαντικό τρόπο, στο μπλακ άουτ του συστήματος ελέγχου στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος». Διέλυσαν την Επιθεώρηση Εργασίας με αποτέλεσμα τις 5 νεκρές εργάτριες στην ” Βιολαντα “.
Και φυσικά η ίδια πολιτική εφαρμόζεται στο δημόσιο σχολείο: σκληρή λιτότητα για τους εκπαιδευτικούς, εκατοντάδες κενά μέχρι το τέλος της χρονιάς, διάλυση των εργασιακών σχέσεων, απευθείας είσοδος των ιδιωτών στο δημόσιο . Κεντρικός στόχος είναι η μετατροπή της εκπαίδευσης από δημόσιο αγαθό για όλα τα παιδιά σε μια «ευκαιρία» για λίγους. Ένα προνόμιο που θα παρέχεται σε όσους πετυχαίνουν σε σκληρές και συνεχείς εξεταστικές διαδικασίες ή σε όσους έχουν χρήμα να πληρώνουν!
Για να αλλάξει η πορεία του βέλους χρειάζεται να βγούμε και να το πούμε αλλά και να αγωνιστούμε για αυτό. Οι ιδιωτικοποιήσεις σκοτώνουν, και πρέπει να υπάρξει εθνικοποίηση τόσο των σιδηροδρόμων όσο και όλων των υπηρεσιών που προσφέρονταν από το Δημόσιο και τώρα έχουν ιδιωτικοποιηθεί. Εθνικοποιήσεις λοιπόν χρειαζόμαστε, με αυξημένο λόγο και ρόλο των εργαζομένων στην διοίκηση και στην λειτουργία των Δημόσιων Υπηρεσιών. Γιατί οι εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο ήξεραν, προειδοποιούσαν, είχαν απεργήσει απέναντι στα κακώς κείμενα.
Γιατί εμείς οι καθηγητές που ξέρουμε καλά την μυρωδιά της κιμωλίας και του μαρκαδόρου ξέρουμε επίσης, πως μπορούμε να κάνουμε ένα σχολείο να λειτουργεί καλύτερα για όλα τα παιδιά.
Και κάτι τελευταίο. Εδώ και λίγες ώρες αυτοί που σουλατσάρανε και τρωγοπίνανε πριν λίγες μέρες στους δρόμους της πόλης μας, συμμετέχουν σε μια τεράστια πολεμική μηχανή που βομβαρδίζει το Ιράν ρίχνοντας λάδι στην φωτιά του πολέμου. Το κάνουν με τις πλάτες και ντόπιων όπου μπουκώνονται με το χρήμα του real estate, των υπηρεσιών προς τα ναυτάκια του ΝΑΤΟ. Με αυτούς είμαστε άλλοι κόσμοι, και εμείς θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να ΜΗΝ υλοποιηθεί η ρήση του Υπουργού Άμυνας, να μην αιματοκυλιστεί η χώρα, να μην παραλάβουμε δηλαδή φέρετρα τυλιγμένα, άκουσον – άκουσον, με Ευρωπαϊκή σημαία.
Εμάς, αυτό είναι το χρέος μας τόσο προς την νεολαία που υποδεχόμαστε καθημερινά στις τάξεις μας όσο και στην υπόλοιπη κοινωνία.
