Κάθε φορά που χάνεται ένας σύντροφός μας είναι ένα κομμάτι που αποκόπτεται από το σώμα του κόσμου (και το σώμα μας) κι έτσι ο κόσμος στενεύει αφόρητα. Όχι μόνο ο σύνολος κόσμος αλλά και ο δικός μας κόσμος, ο μικρός, αυτός που επενδύσαμε τις προσδοκίες και τις πάντα νεαρές μας δυνάμεις, αυτός που φτιάξαμε με τις φαντασίες μας, τις πράξεις και τις αυταπάτες μας, με όνειρα που δεν ήταν όλα μάταια – από εκείνα που μετριούνται στον τελικό απολογισμό της εποχής μας – με αισθήματα που διεκδίκησαν να υπερβούν τις μικρότητες (και των άλλων και τις δικές μας).
Τώρα κήρυξε την αναχώρηση του ο Τάσος Κωσταμπάρης. Δυσκόλεψε ο ίδιος όσο δυσκόλευε και ο καιρός. Δεν είναι μόνο η φυσική φθορά του χρόνου. Είναι και κείνη η φθορά που τρώει το μέσα, ακυρώνοντας τις επιθυμίες.
Διήνυσε μια τροχιά που είχε φως.
Στη χούντα έγινε μέλος της ΚΝΕ και πήρε μέρος σε όλες τις μεγάλες ώρες του αντιδικτατορικού κινήματος, αλλά κυρίως σε εκείνες τις μικρές, ανούσιες, άκαρπες, ατελέσφορες, όπως τουλάχιστον φαίνονται, και επιβαρυμένες με την έλλειψη υστεροφημίας. Κανείς δεν δοξάζεται γι’ αυτές. Αλλά χωρίς αυτές δεν έρχονται και άρα δεν υπάρχουν οι άλλες.
Στη δεκαετία του 80, ως γραμματέας του αχτίδας (πως τη λέγαμε τότε, νοτίων προαστίων;) βρέθηκε να διαφωνεί με τη πολιτική γραμμή του κόμματος και καθώς μοιράστηκε τη διαφωνία και με άλλους κρίθηκε φραξιονιστής.
Μετά λίγο καιρό συνδέθηκε με το ρεύμα της κομμουνιστικής αμφισβήτησης εντός του Κόμματος, συμμετείχε σε όλη εκείνη την προσπάθεια που κατέληξε σε σύγκρουση με την ηγεσία και τη διάσπαση του 1989, με αφορμή τις συγκυβερνήσεις (κορυφαία και συμβολική στιγμή της μακράς δεξιάς πορείας του επίσημου κομμουνιστικού κινήματος). Πήρε μέρος στη συγκρότηση του ΝΑΡ, με τον ενθουσιασμό μιας επανεκκίνησης, που κι αυτή δεν μπόρεσε να καλύψει τις προσδοκίες. Απομακρύνθηκε. Έμεινε ωστόσο στις αναζητήσεις μιας νέας κομμουνιστικής επαγγελίας μέχρι το τέλος.
Δουλεύοντας και ξέροντας το χώρο του βιβλίου δημιούργησε δυο εκδοτικούς οίκους, το «Στάχυ» και την «Πιρόγα», συμβάλλοντας ουσιαστικά στη συζήτηση που άνοιξε για τη νέα εποχή.
Πάντα οι αποχαιρετισμοί είναι δύσκολοι. Στην ουσία είναι αναμετρήσεις με το παρελθόν αλλά και με το παρόν μας. Κι αυτό σε κάποιες περιπτώσεις τους κάνει οδυνηρούς.
