Ο Αμπάς Αραγκτσί είναι υπουργός Εξωτερικών του Ιράν. Η ομιλία που ακολουθεί εκφωνήθηκε στο 16ο Φόρουμ του Al Jazeera στην Ντόχα του Κατάρ στις 7 Φεβρουαρίου 2026. Το πρωτότυπο κείμενο είναι αναρτημένο εδώ.
Είναι τιμή μου να σας απευθύνομαι σε αυτό το διακεκριμένο φόρουμ και να συζητήσω το βαθύ ζήτημα της περιοχής μας: την Παλαιστίνη.
Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με ένα γεγονός που η περιοχή έχει μάθει μέσα από δεκαετίες οδυνηρής εμπειρίας και ότι ο κόσμος μαθαίνει ξανά με ένα τρομερό ανθρώπινο κόστος: «Η Παλαιστίνη δεν είναι ένα ζήτημα ανάμεσα σε πολλά».
Η Παλαιστίνη είναι το καθοριστικό ζήτημα δικαιοσύνης στη Δυτική Ασία και πέρα από αυτήν. Είναι η στρατηγική και ηθική πυξίδα της περιοχής μας. Είναι μια δοκιμασία για το αν το διεθνές δίκαιο έχει νόημα, αν τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν καθολική αξία και αν υπάρχουν παγκόσμιοι θεσμοί για να προστατεύουν τους αδύναμους – ή απλώς για να δικαιολογούν τη δύναμη των ισχυρών.
Για γενιές, η παλαιστινιακή κρίση γινόταν κατανοητή κυρίως ως συνέπεια μιας παράνομης κατοχής και της άρνησης ενός αναφαίρετου δικαιώματος: του δικαιώματος ενός λαού στην αυτοδιάθεση. Αλλά σήμερα, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η κρίση έχει ξεπεράσει κατά πολύτις παραμέτρους της κατοχής και μόνο. Αυτό που βλέπουμε στη Γάζα δεν είναι απλώς πόλεμος. Δεν είναι μια «σύγκρουση» μεταξύ ισότιμων μερών. Δεν είναι ένα ατυχές υποπροϊόν των μέτρων ασφαλείας. Είναι η σκόπιμη καταστροφή της ζωής των πολιτών σε μαζική κλίμακα. Είναι γενοκτονία.
Το ανθρώπινο κόστος των φρικαλεοτήτων του Ισραήλ στη Γάζα έχει πληγώσει τη συνείδηση της ανθρωπότητας. Έχει σκίσει την καρδιά του μουσουλμανικού κόσμου — και έχει επίσης συγκλονίσει εκατομμύρια ανθρώπους πέρα από αυτόν: Χριστιανούς, Εβραίους και ανθρώπους όλων των θρησκειών, που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η ζωή ενός παιδιού δεν είναι διαπραγματευτικό χαρτί, ότι η πείνα δεν είναι όπλο, ότι τα νοσοκομεία δεν είναι πεδία μαχών και ότι η δολοφονία οικογενειών δεν είναι αυτοάμυνα.
Η Παλαιστίνη σήμερα δεν είναι απλώς μια τραγωδία. Είναι ένας καθρέφτης που στέκεται απέναντι στον κόσμο. Αντανακλά όχι μόνο τα βάσανα των Παλαιστινίων, αλλά και την ηθική αποτυχία εκείνων που είχαν τη δύναμη να σταματήσουν αυτή την καταστροφή — και επέλεξαν αντ’ αυτού να τη δικαιολογήσουν, να την επιτρέψουν ή να την ομαλοποιήσουν.
Αλλά η Παλαιστίνη και η Γάζα δεν είναι μόνο μια ανθρωπιστική κρίση. Έχει γίνει η πλατφόρμα για κάτι μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο: ένα επεκτατικό σχέδιο που επιδιώκεται υπό τη σημαία της «ασφάλειας».
Αυτό το έργο έχει τρεις συνέπειες — καθεμία από τις οποίες είναι βαθιά, καθεμία από τις οποίες είναι ανησυχητική:
Η πρώτη συνέπεια είναι παγκόσμια. Η συμπεριφορά του ισραηλινού καθεστώτος στην Παλαιστίνη και η ατιμωρησία που του παρέχεται έχουν βλάψει βαθιά τη διεθνή έννομη τάξη. Πρέπει να το πούμε ξεκάθαρα: ο κόσμος κινείται προς μια κατάσταση όπου το διεθνές δίκαιο δεν γίνεται πλέον σεβαστό και δεν διέπει τις διεθνείς σχέσεις.
Αυτό που είναι ίσως το πιο επικίνδυνο είναι το προηγούμενο που δημιουργείται: ότι εάν ένα κράτος έχει επαρκή πολιτική κάλυψη και προστασία, μπορεί να βομβαρδίζει αμάχους, να πολιορκεί πληθυσμούς, να στοχεύει υποδομές, να δολοφονεί άτομα πέρα από τα σύνορα και να εξακολουθεί να απαιτεί να θεωρείται νόμιμο.
Αυτό δεν είναι απλώς ένα παλαιστινιακό πρόβλημα. Είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα.
Βρισκόμαστε μάρτυρες όχι μόνο της τραγωδίας της Παλαιστίνης, αλλά και της μετατροπής του κόσμου σε ένα μέρος όπου ο νόμος αντικαθίσταται από τη βία.
Η δεύτερη συνέπεια είναι περιφερειακή. Το επεκτατικό σχέδιο του Ισραήλ είχε άμεσο και αποσταθεροποιητικό αντίκτυπο στην ασφάλεια όλων των χωρών της περιοχής.
Το ισραηλινό καθεστώς τώρα παραβιάζει ανοιχτά τα σύνορα. Παραβιάζει κυριαρχίες. Δολοφονεί επίσημους αξιωματούχους. Διεξάγει τρομοκρατικές επιχειρήσεις. Επεκτείνει την εμβέλειά του σε πολλαπλά θέατρα. Και το κάνει αυτό, όχι διακριτικά, αλλά με μια αίσθηση δικαιώματος – επειδή έχει μάθει ότι η διεθνής λογοδοσία δεν θα έρθει.
Ας είμαστε ειλικρινείς: αν το ζήτημα της Γάζας «επιλυθεί» μέσω της καταστροφής και της αναγκαστικής εκτόπισης – αν αυτό γίνει το μοντέλο – τότε η Δυτική Όχθη θα είναι η επόμενη. Η προσάρτηση θα γίνει πολιτική.
Αυτή είναι η ουσία αυτού που εδώ και καιρό ονομάζεται το σχέδιο του «Μεγάλου Ισραήλ».
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν οι ενέργειες του Ισραήλ απειλούν μόνο τους Παλαιστίνιους. Το ερώτημα είναι αν η περιοχή θα αποδεχτεί ένα μέλλον στο οποίο τα σύνορα είναι προσωρινά, η κυριαρχία υπό όρους και η ασφάλεια δεν καθορίζεται από το νόμο ή τη διπλωματία, αλλά από τις φιλοδοξίες ενός στρατιωτικοποιημένου κατακτητή.
Η τρίτη συνέπεια είναι δομική – και ίσως η πιο επικίνδυνη.
Το επεκτατικό σχέδιο του Ισραήλ απαιτεί την αποδυνάμωση των γειτονικών χωρών – στρατιωτικά, τεχνολογικά, οικονομικά και κοινωνικά – έτσι ώστε το ισραηλινό καθεστώς να έχει μόνιμα το πάνω χέρι.
Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, το Ισραήλ είναι ελεύθερο να επεκτείνει το στρατιωτικό του οπλοστάσιο χωρίς όρια, συμπεριλαμβανομένων των όπλων μαζικής καταστροφής που παραμένουν εκτός οποιουδήποτε καθεστώτος επιθεώρησης. Ωστόσο, άλλες χώρες υποχρεούνται να αφοπλιστούν. Άλλες πιέζονται να μειώσουν την αμυντική τους ικανότητα. Άλλες τιμωρούνται για την επιστημονική πρόοδο. Άλλες κυρώσεις επιβάλλονται για την οικοδόμηση ανθεκτικότητας.
Κανείς δεν πρέπει να μπερδεύεται: αυτό δεν είναι έλεγχος των όπλων, δεν είναι μη διάδοση, δεν είναι ασφάλεια.
Είναι η επιβολή μόνιμης ανισότητας: το Ισραήλ πρέπει να έχει «στρατιωτικό, πληροφοριακό και στρατηγικό πλεονέκτημα» και άλλες πρέπει να παραμείνουν ευάλωτες. Αυτό είναι ένα δόγμα κυριαρχίας.
Κυρίες και κύριοι,
Γι’ αυτό το παλαιστινιακό ζήτημα δεν είναι μόνο ένα ανθρωπιστικό ζήτημα. Είναι ένα στρατηγικό ζήτημα. Δεν αφορά μόνο τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Αφορά το μέλλον της περιοχής μας και τους κανόνες του κόσμου.
Τι πρέπει λοιπόν να γίνει;
Δεν αρκεί να εκφράζουμε ανησυχία. Δεν αρκεί να εκδίδουμε δηλώσεις. Δεν αρκεί να θρηνούμε. Χρειαζόμαστε μια συντονισμένη στρατηγική δράσης — νομική, διπλωματική, οικονομική και βασισμένη στην ασφάλεια — που να βασίζεται στις αρχές του διεθνούς δικαίου και της συλλογικής ευθύνης.
Πρώτον, η διεθνής κοινότητα πρέπει να υποστηρίξει χωρίς δισταγμό τους νομικούς μηχανισμούς.
Δεύτερον, πρέπει να υπάρχουν συνέπειες για τις παραβιάσεις.
Ζητούμε ολοκληρωμένες και στοχευμένες κυρώσεις κατά του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων: άμεσου εμπάργκο όπλων, αναστολής της στρατιωτικής και της μυστικής συνεργασίας, περιορισμών σε αξιωματούχους και απαγόρευσης του εμπορίου.
Τρίτον, χρειαζόμαστε έναν αξιόπιστο πολιτικό ορίζοντα που να βασίζεται στο δίκαιο. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να επιβεβαιώσει: το τέλος της κατοχής, το δικαίωμα επιστροφής και αποζημίωσης σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και την εγκαθίδρυση ενός ενιαίου και ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσά του το Αλ-Κουντς αλ-Σαρίφ.
Τέταρτον, η ανθρωπιστική κρίση πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ζήτημα επείγουσας διεθνούς ευθύνης. Η συλλογική τιμωρία δεν πρέπει ποτέ να κανονικοποιηθεί.
Πέμπτον, τα περιφερειακά κράτη πρέπει να συντονιστούν για να προστατεύσουν την κυριαρχία και να αποτρέψουν την επιθετικότητα. Η αρχή πρέπει να είναι σαφής: η ασφάλεια δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στην ανασφάλεια των άλλων.
Και τέλος, ο ισλαμικός κόσμος, ο αραβικός κόσμος και τα έθνη του Παγκόσμιου Νότου πρέπει να οικοδομήσουν ένα ενωμένο διπλωματικό μέτωπο.
Ο Οργανισμός Ισλαμικής Συνεργασίας, ο Αραβικός Σύνδεσμος και οι περιφερειακοί οργανισμοί πρέπει να ξεπεράσουν τον συμβολισμό και να στραφούν σε συντονισμένη δράση: νομική υποστήριξη, διπλωματικές πρωτοβουλίες, οικονομικά μέτρα και στρατηγικά μηνύματα.
Δεν πρόκειται για αντιπαράθεση. Πρόκειται για την αποτροπή της αναμόρφωσης της περιοχής με τη βία.
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Ας μην κάνει κανείς λάθος υπολογισμούς: μια περιοχή δεν μπορεί να διατηρηθεί σταθερή επιτρέποντας σε έναν παράγοντα να ενεργεί υπεράνω του νόμου. Το δόγμα της ατιμωρησίας δεν θα φέρει ειρήνη. Θα φέρει ευρύτερη σύγκρουση.
Ο δρόμος προς τη σταθερότητα είναι σαφής: δικαιοσύνη για την Παλαιστίνη, λογοδοσία για τα εγκλήματα, τερματισμός της κατοχής και του απαρτχάιντ και μια περιφερειακή τάξη που βασίζεται στην κυριαρχία, την ισότητα και τη συνεργασία.
Αν ο κόσμος θέλει ειρήνη, πρέπει να σταματήσει να ανταμείβει την επιθετικότητα.
Αν ο κόσμος θέλει σταθερότητα, πρέπει να σταματήσει να επιτρέπει τον επεκτατισμό.
Αν ο κόσμος πιστεύει στο διεθνές δίκαιο, πρέπει να το επιβάλλει – με συνέπεια και χωρίς διπλά μέτρα και σταθμά.
Και αν τα έθνη αυτής της περιοχής επιδιώκουν ένα μέλλον απαλλαγμένο από διαρκή πόλεμο, πρέπει να αναγνωρίσουν αυτήν τη θεμελιώδη αλήθεια: η Παλαιστίνη δεν είναι απλώς μια αιτία αλληλεγγύης. είναι ο απαραίτητος ακρογωνιαίος λίθος της περιφερειακής ασφάλειας.
