Ξύπνησε ιδρωμένος με ξεραμένα χείλη. Πάλι ο ίδιος εφιάλτης.
Τους τελευταίους μήνες, έμπαινε διαρκώς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και έκραζε. Το ευχαριστιόταν -όπως έλεγε- να κράζει όσους είχαν ένα τόνο διαμαρτυρίας. Έπιανε όλη την επικαιρότητα και την σχολίαζε.
Η επεξεργασία των ενημερώσεων του, ήταν όπως η διάρροια, γρήγορη δίχως δεύτερη σκέψη. Γρήγορη και βρωμερή. («Οι βρωμοκινέζοι μας έχουν φλομώσει με τα φτηνιάρικα προϊόντα». «Οι κωλορώσοι θα κατακτήσουν όλη την Ευρώπη». «Μας γαμήσατε με τη Μποφίλιου». «Ανθέλληνες σας πονάει ο Καποδίστριας;». «Πίπα σας έδωσε ο Τραμπ με τον Μαδούρο». «Γεμίσαμε αδελφές». «Οι αγρότες; Όλοι έχουν βουτήξει το δάχτυλο στο μέλι». Να πάτε στη Παλαιστίνη ρεεε για τη Κύπρο μας τίποτα ε; ) Πολλά τέτοια όμορφα καθημερινά, για ώρες. Είχε μείνει άνεργος και έπαιρνε το υπέροχο επίδομα… Φυτοζωούσε. Με το μόνο πράγμα που μαλάκωνε λίγο ήταν με τον μονάκριβο γιο του.
Ο υπουργός άμυνας μόλις είχε γυρίσει από τη συνδιάσκεψη των υπουργών αμύνης της ΕΕ. Έπρεπε να προετοιμάσει το έδαφος. Μίλησε πρώτα με εύκαιρους φίλους δημοσιογράφους και μετα από μέρες – από τη στιγμή που το έδαφος θα ήταν έτοιμο- θα έκανε τις ανακοινώσεις. Είχε ξεστομίσει σε ανύποπτο χρόνο «Πως δεν έχουμε κουλτούρα πολέμου και πως θα έπρεπε να συνηθίσουμε τα φέρετρα.Ο αγαπημένος του γιος πήγε στο στρατό ως ΕΠΟΠ.
Δεν σκέφτηκε ποτέ, πως ως επαγγελματικό προσανατολισμό τον στρατό, τον διαλέγουν παιδιά από χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Παιδιά που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να συνεχίσουν. Αλλά δεν ανήκουν και στους φίλους αρίστους.
Έτσι αυτό που του έριξαν στο καλάθι, αυτό πουλούσε «πατριωτισμό».
“Εμένα ο γιος μου δεν είναι φλώρος ρε πάρτε το χαμπάρι. Είναι μάχιμος. Την αγαπάει τη πατρίδα».
Όλα αυτά τα έλεγε και το 2026. Στη λυκαυγή του πολέμου, Έλληνες στρατιώτες μια χρήσεως, έγιναν και αυτοί κρέας στη μηχανή του κιμά.
Ο αγαπημένος του Γιαννάκης δεν γύρισε σε φέρετρο, γύρισε σακατεμένος, ακρωτηριασμένος. Έχασε και το χέρι του που είχε το ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ τατουάζ με την Σπαρτιάτικη ασπίδα.
Τα παιδιά των υπουργών και όλων όσων παίρνουν τις αποφάσεις, είχαν τον δικό τους πόλεμο. Τα δικά τους προβλήματα. Δεν πήγαν στο Crans-Montana για διακοπές, γιατί ήταν σοκαρισμένοι από την τραγωδία. Θα μπορούσαν να ήταν κι εκείνοι στη θέση αυτών που κάηκαν. Βρήκαν άλλους προορισμούς.
ΜΟΝΟ Ο ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΓΥΡΙΣΕ ΣΑΚΑΤΗΣ. Ο ΤΖΟΝΙ ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΟΥ.
07.01.2026. Δ.Σ
Υ.Γ. Χρόνια πολλά στου Ιωάννηδες και στις Ιωάννες.
