Ακολουθεί ο χαιρετισμός του Τάκη Πολίτη στην εκδήλωση τη Μετάβασης οργάνωση για την κομμουνιστική προοπτική, που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 18 Απριλίου, με αφορμή την αποστολή της στην Κούβα το πλαίσιο μπριγάδας αλληλεγγύης. Ο Τάκης Πολίτης είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και προσκεκλημένος καθηγητής του Πανεπιστημίου UCLV στην Σάντα Κλάρα της Κούβας.
Φίλες και φίλοι, φίλες και φίλοι της Κούβας, καλησπέρα από την Σάντα Κλάρα.
Την πόλη, όπου υπό την στρατιωτική καθοδήγηση του Τσε έγινε η τελευταία μάχη για τον θρίαμβο της κουβανικής επανάστασης,
Την πόλη, όπου το πανεπιστήμιο της οποίας -και συγκεκριμένα η Παιδαγωγική Σχολή-, ένα χρόνο μετά τη μάχη της Σάντα Κλάρα, ανακήρυξε τον Τσε επίτιμο διδάκτορα,
Την πόλη, όπου σεμνά και ευλαβικά φυλάσσονται σήμερα τα λείψανα του μεγάλου αυτού διεθνιστή επαναστάτη.
Από την Σάντα Κλάρα λοιπόν, χαιρετίζω την εκδήλωση της Μετάβασης για την Κομμουνιστική Προοπτική με αφορμή την αποστολή συντρόφων και συντροφισσών σε μπριγάδα στην Κούβα.
Η Κούβα, από το 1962 -χρονιά που ξεκίνησε το πλήρες αμερικανικό εμπάργκο κατά της χώρας- πιέζεται μακροχρόνια, άδικα και παράνομα όσο καμιά άλλη χώρα στην σύγχρονη ιστορία, αλλά παράλληλα δείχνει μια αξιοθαύμαστη πολιτική αντοχή και κοινωνική συνοχή απέναντι στις αμερικανικές κυρώσεις.
Τους τελευταίους μήνες, μετά τον εξαναγκασμό της Βενεζουέλας να σταματήσει να προμηθεύει με πετρέλαιο την Κούβα και το διάταγμα Τραμπ που απαγορεύει -με απειλή κυρώσεων- την εισαγωγή πετρελαίου στο νησί, η χώρα ασφυκτιά από ενεργειακή ανεπάρκεια.
Ενεργειακή ανεπάρκεια που προκαλεί προβλήματα σε όλους τους τομείς. Από την υγεία μέχρι την εκπαίδευση, από τις μετακινήσεις και τις μεταφορές μέχρι τον πολιτισμό και τον τουρισμό. Οι διακοπές ρεύματος σε όλη την επικράτεια είναι καθημερινές και πολύωρες. Η προ ημερών άφιξη ρωσικού δεξαμενόπλοιου δεν επιλύει το πρόβλημα της ενεργειακής ανεπάρκειας της χώρας, αποτελεί όμως μια ενεργειακή ένεση για το νησί, μια ανάσα ανακούφισης για τον -ούτως ή άλλως- αδάμαστο κουβανικό λαό, άλλη μια κίνηση έμπρακτης αλληλεγγύης -κρατικής αυτή τη φορά, μετά την άφιξη -στα μέσα Μαρτίου- της κινηματικής πρωτοβουλίας Nuestra America Convoy To Cuba που έφερε στο νησί 20 τόνους φάρμακα, τρόφιμα και φωτοβολταϊκά.
Αυτήν την μικρή αλλά μοναδική χώρα, με τις πάμπολλες αποστολές γιατρών στις πιο σκοτεινές γωνιές του κόσμου, με το μοναδικό παράδειγμα ανιδιοτέλειας και διεθνιστικής αλληλεγγύης που επανειλημμένα έμπρακτα έχει δείξει, αυτόν τον υπερήφανο λαό που επί 65 χρόνια δεν σκύβει το κεφάλι, προσπαθεί σήμερα -όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν- να στραγγαλίσει η αμερικανική κυβέρνηση.
Στους δρόμους της Σάντα Κλάρα που περπατάω, στις κουβέντες που ανοίγω με απλούς ανθρώπους, η εικόνα αντοχής και αξιοπρέπειας αυτού του λαού είναι ξεκάθαρη στα μάτια μου.
Αλλά, πέρα από τις αντοχές του κουβανικού λαού, η δική μας υποχρέωση, η υποχρέωση όλων εμάς των δυτικών που αυτοπροσδιοριζόμαστε ως δημοκράτες, είναι να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σταματήσουμε το σφίξιμο της θηλείας γύρω από το λαιμό του κουβανικού λαού.
Όταν η Κούβα ασφυκτιά, μαζί της ασφυκτιά και η ανθρωπιά. Και την ανθρωπιά αυτού του κόσμου οφείλουμε να την σώσουμε.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η Κούβα δεν είναι μόνο ανθρωπιστικό ζήτημα. Είναι βαθιά πολιτικό. Προφανώς σε πρώτο χρόνο θα πρέπει να σταματήσουμε την σημερινή ανθρωπιστική κρίση, αλλά θα πρέπει παράλληλα να βλέπουμε καθαρά και να αντιπαλεύουμε τα αίτια που την προκαλούν.
Κατά την ταπεινή πολιτική μου άποψη, θα πρέπει να δούμε το ζήτημα της Κούβας ενταγμένο μέσα στο πλαίσιο του παγκόσμιου αντιιμπεριαλιστικού και αντιαποικιοκρατικού αγώνα.
Ειδικά σήμερα, που πρόεδρος της μεγαλύτερης στρατιωτικής δύναμης του πλανήτη είναι ένας άνθρωπος που δηλώνει δημόσια ότι το διεθνές δίκαιο δεν έχει καμιά σημασία, και ότι δίκαιο είναι αυτό που του υπαγορεύει η συνείδησή του,
ένας άνθρωπος που κατ’ εντολή του, οι στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ, μόνο το τελευταίο 5μηνο, βομβάρδισαν 7 χώρες σε 3 ηπείρους,
ένας άνθρωπος που εμπλέκεται στο κύκλωμα παιδεραστίας Έπστιν, και που πιθανόν να ενεργεί και εκβιαζόμενος από τη Μοσάντ και το εβραϊκό σιωνιστικό λόμπυ.
Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος, μαζί με τον καταζητούμενο από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας Πρωθυπουργό του Ισραήλ Νετανιάχου, που δεν διστάζουν να μιλούν ακόμα και για χρήση πυρηνικών όπλων, αποτελούν τεράστια απειλή για την ανθρωπότητα, την οδηγούν στην καταστροφή.
Προφανώς το πρόβλημα δεν περιορίζεται σε αυτά τα δύο φυσικά ηγετικά πρόσωπα, αλλά αφορά σε όλα όσα αυτοί εκπροσωπούν. Και αυτά που εκπροσωπούν λέγονται αμερικανικός ιμπεριαλισμός και σιωνισμός.
Ο αγώνας για την προάσπιση της Κούβας, πρέπει να είναι ταυτόχρονα αγώνας για το χτύπημα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και την διάλυση του εγκληματικού σιωνιστικού αποικιακού μορφώματος που αυτοαποκαλείται κράτος του Ισραήλ.
Τον Ιούνιο του 1959, λίγους μήνες μετά τον θρίαμβο της κουβανικής επανάστασης, ο Τσε, σε μια περιοδεία του σε χώρες της Ασίας για να στηρίξει τα αντιαποικιοκρατικά κινήματα, επισκέφτηκε και τη Γάζα. Πρόκειται για μια επίσκεψη που συνδέει με ένα ιδιαίτερα συμβολικό τρόπο την Κούβα και την Παλαιστίνη, αλλά και που εκφράζει με τον πιο σαφή τρόπο την πάγια θέση της σοσιαλιστικής και διεθνιστικής Κούβας για το τσάκισμα της αποικιοκρατίας σε κάθε σημείο του πλανήτη.
Τιμώντας τους διεθνιστικούς και εθνικούς αγώνες που ήδη έδωσε ο κουβανικός λαός, και στηρίζοντας αυτούς που είναι και πάλι έτοιμος να δώσει, πρέπει ταυτόχρονα να στηρίζουμε και τους ένοπλους αγώνες που δίνουν σήμερα για απελευθέρωση, εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία οι παλαιστινιακές οργανώσεις με πρώτη τη Χαμάς, η Χεζμπολάχ, οι Χούθι, το Ιράν απέναντι στους αμερικανούς ιμπεριαλιστές και στους ισραηλινούς σιωνιστές.
Η Κούβα χρειάζεται την αλληλεγγύη όλων των ελεύθερων ανθρώπων, αλλά ταυτόχρονα η Κούβα με τα πεπραγμένα της μας υπενθυμίζει και το διεθνιστικό μας καθήκον, το τσάκισμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, της αποικιοκρατίας, του σιωνισμού.
Ζήτω η σοσιαλιστική Κούβα!
Λευτεριά στην Παλαιστίνη από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα!
Δόξα στα όπλα της αντίστασης!
Venceremos!
