Το σημερινό, καθοριστικό σοκ της νέας χαοτικής και επικίνδυνης διεθνούς κατάστασης, το μεγάλο σοκ του σύγχρονου καπιταλισμού, των νέων, πιο αντιδραστικών από ποτέ και ριζικά διαφοροποιημένων σχέσεων ανάπτυξης και κρίσης του, η τάση επιβολής της κυριαρχίας του δια της εντεινόμενης στρατιωτικής, οικονομικής, αστυνομικής και νομικής βίας, εν ολίγοις η ιστορική του ανικανότητα για ηγεμονία πάνω στις νέες επαναστατικές δυνατότητες της εργασίας, της επιστήμης και του κοινωνικού πολιτισμού, το σοκ από τον βίαιο σφετερισμό των ιστορικά αναπτυσσόμενων δικαιωμάτων των εργαζομένων, μπορεί να αποτελέσουν ταυτόχρονα την αντικειμενική βάση για την θετική υπέρβαση των «καταρρεύσεων» και των αρνητικών συσχετισμών του παρόντος.
Στο κάτω – κάτω οι κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις είναι ένα σύνολο δυνατοτήτων.
Το «σοκ» της σημερινής ποιότητας των καπιταλιστικών αντιθέσεων και επιστημονικοτεχνικών ανακαλύψεων μπορεί επίσης να αποτελέσει τη βάση για μια αναγέννηση της επαναστατικής πλευράς της ιστορικής εξέλιξης στο πλαίσιο της δυναμικής της σύγχρονης πραγματικότητας.
Αυτή η «ιστορία της νέας κατάστασης» και η «νέα κατάσταση της ιστορίας», μπορεί να αποτελέσουν επίσης το βασικό πεδίο ανάδειξης και ποιοτικής ανάπτυξης του «επιστημονικού κεκτημένου του Μαρξισμού» και της κομμουνιστικής θεωρίας στη νέα εποχή.
Από δω και πέρα θα φαίνεται όλο και περισσότερο πως η επιθετικότητα του σημερινού καπιταλισμού και τα αναπτυγμένα ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά του, δεν αποτελούν δείγμα παντοδυναμίας αλλά νοσηρή απάντηση των κυρίαρχων τάξεων στα συσσωρευόμενα στοιχεία κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος.
Αυτή λοιπόν καθ’ αυτή η κατανόησή και συνειδητοποίηση του ποιοτικού ρόλου που παίζει η σύγχρονη πραγματικότητα του καπιταλισμού και της πάλης των τάξεων, ως ιστορικά ανώτερου πεδίου συνέχισης και ποιοτικού μετασχηματισμού του εργατικού κινήματος προς την ουσιαστική κομμουνιστική του ωριμότητα, αποτελεί μια ειδική προϋπόθεση για την συγκέντρωση και ενοποίηση των δυνάμεων του νέου προγράμματος και του κόμματος της πρωτοπόρας τάξης.
Ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός στην περιδίνηση του κυκλώνα
Σ’ αυτόν τον κυκλώνα των ενδοϊμπεριαλιστικών ανακατατάξεων και υπεραντιδραστικών μετασχηματισμών περιδινείται και ο ελληνικός καπιταλιστικός σχηματισμός και τα πολιτικά του επιτελεία.
Τα τελευταία χρόνια η κρίση του ελληνικού πολιτικού συστήματος, που έχει τις ρίζες της στα μνημόνια και στην αδυσώπητη κληρονομιά τους, έχει οδηγήσει σε στασιμότητα τη ΝΔ, σε καθίζηση το ΠΑΣΟΚ, σε πολυδιάσπαση τον ΣΥΡΙΖΑ και γεννά παράλληλα προσωποπαγή σχήματα, τα οποία δεν αφορούν μόνο τις διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. το κόμμα του Βελόπουλου, της Λατινοπούλου κ.α.).
Η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ, που συναποτελείται από ένα συντηρητικό ρεύμα, από ένα ακροδεξιό παρακλάδι και από το αποδυναμωμένο φιλελεύθερο τμήμα του πάλαι ποτέ ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού το οποίο βρίσκεται σε εξορία, φθείρεται. Και φθείρεται ανεπανόρθωτα.
Φθείρεται όμως κυρίως από τις εσωτερικές αντιθέσεις της πολιτικής που προωθεί η οποία έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τα λαϊκά στρώματα στο σύνολο τους.
Το πρόβλημα για τα αστικά επιτελεία περιπλέκεται καθώς οι προσπάθειες δημιουργίας ενός επιπλέον ισχυρού αστικού κόμματος – πυλώνα που θα κινείται εντός των αχράντων μυστηρίων της αστικής πολιτικής (ελαστικές εργασιακές σχέσεις, ασφυκτικά περιορισμένα δημοκρατικά δικαιώματα, διπλωματία του ισχυρότερου, μισθοί ίσα για επιβίωση,) δεν μπορεί να περπατήσει εξ αιτίας του βάθους και της έκτασης της πολιτικής φθοράς των υπαρχουσών δυνάμεων Πολύ περισσότερο όταν αυτή η προσπάθεια επιχειρείται από ρετάλια της αστικής πολιτικής.
Μια θέση σε αυτό το πάνθεον των φθαρμένων πολιτικών διεκδικεί με αξιώσεις και ο Τσίπρας του οποίου την επανεμφάνιση σχεδιάζουν κάτω από τη ξεθωριασμένη μαρκίζα του «δημοκρατικού καπιταλισμού» που επικαλείται ο ανεκδιήγητος αυτός πολιτικός τη συνοδεία ξεθωριασμένων παραγόντων του κατεστημένου.
Οι διαφαινόμενες, επίσης, πολιτικές σκέψεις – σχέδια για την εμφάνιση ριζικά νέων δυνάμεων – άφθαρτων πολιτικά – γύρω από πατριωτικές – εθνικιστικές δυνάμεις (περίπτωση Καρυστιανού) για να στεριώσουν και να μακροημερεύσουν πρέπει να συνοδευτούν από μια «προίκα» είτε σε κοινωνικό, είτε σε εθνικό επίπεδο
Κάτι τέτοιο όμως δεν διαφαίνεται καθ’ ότι ο ελληνικός καπιταλισμός συμπλέει στρατηγικά με τη διεθνή κατεδάφιση λαϊκών δικαιωμάτων προκειμένου και αυτός να ανατάξει τη χαμένη του κερδοφορία. Εθνικά δε υφίσταται πλήγματα και υποβαθμίσεις στη διεθνή του θέση.
Το εθνικιστικό λοιπό ρεύμα Καρυστιανού δεν πρόκειται να μακροημερεύσει.
Μπορεί ως διάττοντας αστέρας να διαγράψει μια τροχιά ώσπου να χαθεί στο βάθος του πολιτικού ορίζοντα.
Αυτό που απομένει λοιπόν είναι λίγο πολύ αυτό που ζούμε.
Δηλαδή η πολιτική επιβίωσης του λαού συμπληρωμένη με επιπρόσθετα μέτρα αντιλαϊκού χαρακτήρα όπως διαφαίνεται με τη στάση του Μητσοτάκη απέναντι στο ζήτημα του συντάγματος: Πρώτα το κουρελιάζω (βλέπε ιδιωτικά πανεπιστήμια) και μετά υπεραντιδραστικά το αλλάζω με πυρήνα τη συνταγματική επιβολή της λεγόμενης δημοσιονομικής ισορροπίας και προμετωπίδα την παράλυση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
Αλλά η κατάσταση αυτή, η περιστροφή του λαού γύρω από την επιβίωση του και γύρω από διαρκείς αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, «αναβιώνει όλα τα παλιά δεινά» και οδηγεί σε «μια πάλη όλων ενάντια σε όλους», υπογραμμίζει ο γενειοφόρος πρόγονος μας. Ακριβώς γι’ αυτά αυξάνεται ταυτόχρονα η δυσκολία οικοδόμησης στέρεων κοινωνικών συμμαχιών της αστικής τάξης τόσο με τα μεσαία στρώματα όσο και με την εργατική τάξη. Εξ ου και οι συχνές εκλογικές αναμετρήσεις, η εμφάνιση πολλών και διάσπαρτων κομμάτων, αλλά και η φθορά της κυβέρνησης της ΝΔ, παρά την εξαιρετικά ανίσχυρη πολιτική αντιπολίτευση.
Επομένως όλα τα κοινωνικά και πολιτικά ρήγματα μένουν ενεργά. Πολύ περισσότερο που με τη μορφή της άμπωτης και της πλημμυρίδας εμφανίζεται ένα αξιόλογο λαϊκό κίνημα που καθυστερεί, δυσκολεύει, φθείρει πολιτικά αλλά αδυνατεί ακόμα να ανατρέπει αντιλαϊκά κυβερνητικά μέτρα και πολύ περισσότερο την ίδια την κυβέρνηση.
Γιατί αυτά τα όρια όμως;
Ας δούμε τον πολιτικό μας εαυτό!
Από το 2007 ως το 2019 έγιναν στην Ελλάδα 6 εκλογικές αναμετρήσεις. Σε αυτή τη διαδρομή συνέβησαν συνταρακτικές πολιτικές μεταβολές.
Το 2007 καταγράφηκαν στις εκλογές 22 κόμματα εξ ων μόνο 5 είχαν ποσοστό πάνω από 1,5%. Τον Μάιο του 2012 καταγράφηκαν 31 κόμματα (9 παραπάνω) εξ ων τα 12 είχαν πάνω από 1,5%. Το πολιτικό σύστημα ρευστοποιούταν. Τότε, τον Μάιο του 2012, η τότε ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε το υψηλότερο ποσοστό (1,19%) και τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων (75.416) στην ιστορία της και το ΚΚΕ 537.000 ψήφους και 8,48%.
Ένα μόλις μήνα μετά, τον Ιούνιο του 2012, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χάνει 55.000! ψήφους, πέφτει στο 0,33%, το δε ΚΚΕ χάνει 260.000 ψήφους, χάνουν το 60% τις δύναμης τους.
Και όλα αυτά τη στιγμή μάλιστα που το ΠΑΣΟΚ στην κυριολεξία καταρρέει. Πέφτει στο 4% από 43% το 2009, απώλειες 2,6 εκατομμύρια ψηφοφόροι! Ταυτόχρονα και η ΝΔ πέφτει στο 27%.
Σε αυτές ακριβώς τις σπάνιες πολιτικές αναστατώσεις ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΚΚΕ, σε 30 μόλις εικοσιτετράωρα, πέφτουν κατά 60%!
Γιατί έγινε αυτό; Δεν το μάθαμε και από ότι φαίνεται δεν θα το μάθουμε ποτέ. Ποτέ δεν απαντήθηκε αυτό το ερώτημα. Οι καθ’ ύλην αρμόδιοι – η ηγεσίες του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ- δεν θεώρησαν πολιτική τους υποχρέωση προς τον ελληνικό λαό την ερμηνεία αυτής της εξέλιξης.
Αυτό έχει ως λογικό επακόλουθο το να ακολουθείται απαράλλαχτη η ίδια πολιτική.
Αλλά αυτή η απότομη πτώση βασίζεται φυσικά στους ασθενείς δεσμούς με το λαό της πολιτικής του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Οι επιπτώσεις ήταν και είναι επώδυνες, πρωτίστως για το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Για να τις δούμε λοιπόν καλύτερα.
Από το 2015 μεσολάβησαν 5 εκλογικές αναμετρήσεις, 2 εντός του ίδιου έτους, (του 2015), που κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ, 3 από το 2019 ως το 2023 εξ ων ξανά 2 εντός του ίδιου έτους, του 2023, με ισάριθμες νίκες της ΝΔ.
Τις κυβερνητικές εναλλαγές συνοδεύει ένα νέφος αντιλαϊκών μέτρων που οδήγησαν σε μια ιστορική αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου σε ολοένα λιγότερα χέρια, σε ολοένα και πιο αντιδραστική μετάλλαξη κι αυτής ακόμη της αστικής δημοκρατίας, σε άνευ όρων ευθυγράμμιση με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.
Αυτά έγιναν εκείνη την περίοδο! Γιατί;
Ας αφήσουμε όμως προς ώρας τα ερωτήματα.
Ας θεωρήσουμε πως ό,τι έγινε, έγινε. Αρκεί βέβαια να μην ξαναγίνει!
Αλλά αν η κατάσταση στην αριστερά μείνει ως έχει τότε η ζοφερή αυτή κατάσταση προσδιορίζει τον ορίζοντα (τα όρια) και των επερχόμενων πολιτικών εξελίξεων.
Αναγκαία και επιτακτική η αλλαγή φοράς του βέλους των πολιτικών εξελίξεων
Η φορά όμως του βέλους των πολιτικών εξελίξεων πρέπει να αναστραφεί υπέρ του λαϊκού παράγοντα.
Είναι αυτή η επιτακτική ανάγκη και αναγκαιότητα που καλεί και προσκαλεί την Αριστερά συλλογικά και κάθε αγωνιστή προσωπικά να ανέλθουμε στο ύψος των απαιτήσεων.
Σήμερα οι σύγχρονες ανάγκες και οι πολιτικές απαιτήσεις των εργαζομένων αναδεικνύουν το ζήτημα της οργανωτικής και πολιτικής αυτοτέλειας, της ποιοτικής και ενωτικής ανάπτυξης της ριζοσπαστικής Αριστεράς όχι μόνο σε όρο επιβίωσης αλλά και για την αναγέννηση του συνολικού αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος με επιδίωξη μια σύγχρονη ζωή αντάξια των επιστημονικών και οικονομικών εξελίξεων.
Η αναγέννηση αυτή θαρθεί από το ρεύμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς με πυρήνα την σύγχρονη κομμουνιστική επαγγελία ή δεν θάρθει στον άμεσο και μεσοπρόθεσμο πολιτικό ορίζοντα.
Η αναγέννηση αυτή θα συμπαρασύρει σε ένα σύγχρονο αντικαπιταλιστικό ΕΑΜ σύμπασα την αγωνιζόμενη Αριστερά – και το ΚΚΕ – και τη δημιουργούμενη αντικειμενικά αριστερή σοσιαλδημοκρατία. Δημιουργούμενη σύγχρονη αριστερή σοσιαλδημοκρατία επειδή η παλιά – ο ΣΥΡΙΖΑ τελευταία και το πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ – έχουν μετασχηματιστεί οριστικά. Το ΠΑΣΟΚ σε σύγχρονο σοσιαλ – νεοφιλελεύθερο κόμμα (σοσιαλισμός στα λόγια, νεοφιλελευθερισμός στην πράξη), ο δε ΣΥΡΙΖΑ σε σύγχρονο αριστερο – νεοφιλελεύθερο κόμμα, (αριστερά στα λόγια και νεοφιλελευθερισμός στην πράξη).
Ένα τέτοιο ρεύμα της σύγχρονης ανεξάρτητης Αριστεράς, είναι εκείνο που μπορεί να εκφράζει, πάνω απ’ όλα, την πολύ αδύναμη σήμερα τάση του κινήματος να προβάλει το στόχο της επαναστατικής κατάργησης του υπάρχοντος συστήματος σαν τη μοναδική συνολική ρεαλιστική διέξοδο από τη σκοπιά των εργαζομένων.
Αλλά και γι’ αυτό είναι εκείνο το ρεύμα που μπορεί να συμβάλει στο σήμερα, πιο δυναμικά και πιο αποτελεσματικά απ’ όλες μαζί τις δυνάμεις της καθεστωτικής Αριστεράς, στη διεκδίκηση και την επιβολή άμεσων μέτρων – ρηγμάτων ουσιαστικής βελτίωσης της κοινωνικής θέσης του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας.
Είναι εκείνο το ρεύμα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, επιδιώκει να κάνει αισιόδοξα αισθητή την παρουσία του σε όλες τις πολιτικές αναμετρήσεις στη νέα κρίσιμη πολιτική περίοδο , και τις εκλογικές.
Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ, μετέχει αυτή την περίοδο σε μια πολιτική πρωτοβουλία, μαζί με τις συλλογικότητες ΑΠΟ, ΔΕΑ, ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ, ΚΕΜΑ και ΞΕΚΙΝΗΜΑ, που έθεσε για συζήτηση την πρόταση για την συγκρότηση πολιτικής κίνησης για μια νέα ενωτική και ανατρεπτική πολιτική στην Αριστερά. Η ελπιδοφόρα αυτή προσπάθεια οφείλει να συμπυκνώσει την παρουσία της κάτω από ενιαίο τίτλο τακτικού χαρακτήρα, δίχως τα επιμέρους ονόματα των οργανώσεων στον τίτλο και με μια πολιτική πρόταση για το άμεσο και μεσοπρόθεσμο μέλλον του εργατικού λαϊκού κινήματος, της μαχόμενης Αριστεράς, της χώρας συνολικά.
Έτσι που να μπορεί να αποκρούει τις πιο ισχυρές πιέσεις που θα δέχεται (αλλά και δέχεται) από την επίδραση των αντεπαναστατικών συσχετισμών, την πιο καταιγιστική επίθεση πολιτικού ρατσισμού από μέρους των κυρίαρχων κύκλων και ταυτόχρονα δυστυχώς, σε διάφορες παραλλαγές, και από μέρους των ηγεσιών της επίσημης Αριστεράς.
Το ρεύμα αυτό της ριζοσπαστικής Αριστεράς με την πληθώρα των οργανώσεων είναι πολυπληθές, είναι κοινωνικά ισχυρό, άλλα ακόμη πολιτικά πολυδιαχωρισμένο.
Είναι όμως τελικά το μόνο ρεύμα της Αριστεράς που πιστεύει βαθιά πως η τελική αναμέτρηση για τη συντριβή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν θα διεξαχθεί, όπως έλεγε ήδη από το 1931 το κορυφαίο στέλεχος του ιταλικού κομμουνιστικού κόμματος Σιλβέστρε Σιλόνε, ανάμεσα στους αριστερούς και τους πρώην αριστερούς. Αλλά θα διεξαχθεί ανάμεσα στους δεξιούς κάθε απόχρωσης και προέλευσης και στους πρώην δεξιούς εργαζόμενους και νεολαίους που χειραφετήθηκαν και συνεχίζουν να χειραφετούνται από τη σκοπιά της εργατικής πολιτικής και αγωνίζονται μαζί με τους προϋπάρχοντες αριστερούς στο να δημιουργήσουν τη νέα επαναστατική εποποιία της εποχής μας.
