Πολύ φυσιολογικά, οι νεανικές και λαϊκές κινητοποιήσεις στη Γαλλία έχουν τεθεί στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος. Θα πρέπει όμως να δούμε προσεκτικότερα και τις μεθόδους που χρησιμοποιεί, για να τις αντιμετωπίσει, το – πολιτικά καταρρακωμένο, αλλά ακόμη κυβερνών – γαλλικό «ακραίο κέντρο». Από μόνη της, η εξελισσόμενη μεθοδολογία του συνιστά σοβαρότατο, αυτοτελές θέμα. Ειδικά αν σκεφθούμε ότι οι πρακτικές που υιοθετούνται σε μία χώρα, όπως η Γαλλία, δεν είναι καθόλου απίθανο να «ταξιδέψουν» και αλλού. Ή τουλάχιστον να μπουν κι άλλες πολιτικές ελίτ σε τέτοιους πειρασμούς…
Ως την ώρα που γράφονταν αυτές οι αράδες, μεγάλο ορόσημο ήταν οι διαδηλώσεις του Σαββάτου, 24 Οκτωβρίου, στις οποίες συμμετείχαν 800.000 άνθρωποι (η Αστυνομία «είδε» κάτι παραπάνω από τους μισούς – πάλι καλά…). Ήταν ασφαλώς «πικροσάββατο» για τον «μακρονισμό», εάν αυτός ήλπιζε ότι η απαγόρευση πολλών συλλαλητηρίων που είχαν αναγγελθεί και η ευρύτερη καθεστωτική επιχείρηση εκφοβισμού θα «έπιαναν τόπο». Προσοχή, όμως: Μπορεί η απαγόρευση συλλαλητηρίων να έμεινε «κενό γράμμα», αλλά μόνο αμελητέο δεν είναι το γεγονός ότι την αποτόλμησε το κυβερνών «ακραίο κέντρο».
Έλα όμως που νωρίτερα οι κυβερνώντες αποτόλμησαν και άλλα… Ανάμεσα σε αυτά, ήταν και η «καραμπινάτη» προβοκάτσια- κάτι που στην Ελλάδα καταγράφηκε στο ρεπορτάζ της Ελένης Τσερεζόλε («Αυγή», Κυριακή 25/10/2026).
Επρόκειτο για ένα βρόμικο «παιχνίδι» σε βάρος της αριστερής Ανυπότακτης Γαλλίας (στο εξής LFI, La France Insoumise). Το έφερε στην επιφάνεια ο ερευνητικός, γνωστός ιστότοπος Mediapart, τον οποίο ίδρυσε (το 2008) ο Εντουί Πλενέλ, πρώην διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας Le Monde.
«Μας ζητούν να αναφέρουμε ανυπόστατα πράγματα»
Ο Mediapart αποκάλυψε ότι η ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών πίεζε στελέχη των υπηρεσιών πληροφοριών να αναφέρουν πως η LFI αφενός υποκινούσε τις διαδηλώσεις και αφετέρου ευθυνόταν για τις καταστροφές που είχαν σημειωθεί. Ο ιστότοπος «έβγαλε στη φόρα» μήνυμα που απέστειλε ένας επιθεωρητής σε συνάδελφό του στις 18 Οκτωβρίου, δηλαδή μία ημέρα έπειτα από τις μεγάλες διαδηλώσεις (του συγκεκριμένου Σαββάτου, 17 Οκτωβρίου). Και αυτό είχε ως εξής:
«Υπάρχουν πράγματα που δεν λέγονται, αλλά όταν μας ζητούν να γράψουμε επί λέξει ότι η LFI βρίσκεται πίσω από το κίνημα, ενώ αυτό είναι αντικειμενικά λάθος σύμφωνα με την κοινή άποψη των τοπικών υπηρεσιών πληροφοριών, τότε έχουμε πολιτικές αποφάσεις».
Όπως ήταν φυσικό, η αποκάλυψη του Mediapart προκάλεσε την άμεση αντίδραση της LFI, της οποίας ο εθνικός συντονιστής Μανουέλ Μπομπάρ προανήγγειλε προσφυγή στη Δικαιοσύνη. Προσφυγή εναντίον του υπουργού Εσωτερικών, Λοράν Νουνιές. «Η κατασκευή ψεύτικων ντοκουμέντων σημαίνει ότι ο υπουργός κάνει κατάχρηση εξουσίας», σημείωσε ο Μπομπάρ.
«Αν αυτό αληθεύει είναι απαράδεκτο», δήλωσε ο γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Ολιβιέ Φορ. Και πρόσθεσε: «Μπορούμε να αμφισβητούμε την LFI, αλλά σε μία Δημοκρατία δεν χειραγωγείται η αλήθεια για να πληγεί ο αντίπαλος. Ούτε δημιουργούμε προπέτασμα καπνού για να κρύψουμε τις διεκδικήσεις μαθητών και μισθωτών. Οφείλουμε να απαντάμε σε αυτές τις διεκδικήσεις».
Αλλά κι ο υπουργός Νουνιές… όφειλε κάτι: Να διαψεύσει ότι είχαν δοθεί τέτοιες εντολές, Και το έκανε. Το θέμα είναι όμως πόση πειστικότητα διαθέτει μια τέτοια διάψευση. Διότι, πέραν της αποκάλυψης του Mediapart, άρχισαν να ακούγονται κάποια… ανάλογα και από πλευράς Αστυνομίας.
Υπεύθυνος αστυνομικού συνδικάτου ανέφερε ότι γινόταν απόπειρα να ενοχοποιηθεί η LFI για «το χάος και τις καταστροφές» της 17ης Οκτωβρίου, κάτι που – όπως είπε – δεν ισχύει. Εξέφρασε δε «μεγάλη έκπληξη» για τις συγκεκριμένες κατηγορίες κατά της LFI, μολονότι ο ίδιος δεν συμπαθεί καθόλου το κόμμα του Μελανσόν, επειδή – όπως είπε- αυτό «συνεχώς στηλιτεύει» τη στάση των αστυνομικών.
Αναβιώνοντας κάποιες «παραδόσεις»…
Κάπως έτσι, το γκουβέρνο πιάστηκε (χάρη στην αποκάλυψη του Mediapart), όχι ακριβώς «με τη γίδα στην πλάτη», αλλά με κάτι χειρότερο. Με την προβοκάτσια στο κούτελο.
Δικαιούμαστε λοιπόν να φανταστούμε το τραγούδι των Κώστα Τριπολίτη – Σταμάτη Κραουνάκη «είσαι σκέτο παρακράτος», διασκευασμένο στα γαλλικά και αφιερωμένο στον εσμό του «ακραίου κέντρου», που με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του έχει φέρει τη γαλλική κοινωνία στο σημερινό σημείο. Αφιερωμένο το άσμα, αλλά – εξυπακούεται αυτό – απαλλαγμένο από την όποια σκωπτική, εύθυμη διάθεση είχαν οι Έλληνες δημιουργοί του. Διότι τα πράγματα μόνο για αστεία δεν είναι.
Mια και έχει δηλώσει «γκολικός» ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί (πόσοι άραγε θα τον θυμούνται κι αυτόν σε δύο – τρία χρόνια;), όσο κι αν ο σημερινός αναβρασμός στη Γαλλία δεν είναι «Μάης του 1968», μπορούμε να αναγνωρίσουμε στην κυβέρνηση – και στα άδυτά της – συγκινητική νοσταλγική διάθεση για τις βρομιές του τότε.
Τότε, που η παρακρατική SAC (Service d’ Action Civique – Υπηρεσία Πολιτικής Δράσης), από κοινού με τις καθεστωτικές CDR (Comités de Défense de la République – Επιτροπές για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας) διοχέτευαν οποιαδήποτε τερατολογία έκριναν σκόπιμη, για τον επηρεασμό της κοινής γνώμης. Από «κρυμμένα όπλα στα πανεπιστήμια», μέχρι επικείμενο «κομμουνιστικό πραξικόπημα» και «ξένους πράκτορες που καθοδηγούσαν τους διαδηλωτές». Κοινός παρονομαστής του «τότε» και του «τώρα», φυσικά, είναι το αδίστακτο ψέμα.
Ο Πρόεδρος της Γερουσίας θέλει την LFI… εκτός νόμου!
Πάει όμως και πολύ πιο πίσω και από το 1968 ο … δημιουργικός νους ορισμένων λαμπρών «δημοκρατών». Εξηγούμαστε: Στα μεταπολεμικά χρονικά της Γαλλίας θα ήταν αδιανόητο να εισηγηθεί κάποιος εκπρόσωπος του πολιτικού mainstream να τεθεί στην παρανομία ένα αριστερό κόμμα. Κάτι τέτοιο θα παρέπεμπε ευθέως στα χρόνια της γερμανικής κατοχής και της ελεγχόμενης από τους Ναζί κυβέρνησης του Βισύ. Κι όμως, το ζήτησε προσφάτως ο κεντροδεξιός πρόεδρος της Γερουσίας, Ζεράρ Λαρσέ. Πρότεινε να τεθεί εκτός νόμου η LFI!
Το ξαναλέμε: Σημασία δεν έχει μόνον ό,τι τελικά γίνεται. Σημασία έχουν και όσα ακούγονται – και «εγγράφονται» – στη δημόσια σφαίρα. Διότι δίνουν και αυτά το μέτρο του αυταρχικού παροξυσμού.
Ας το δούμε το πράγμα στην εξέλιξή του. Πρώτον, το «ακραίο κέντρο» – κι όχι μόνο στη Γαλλία- εδώ και χρόνια γίνεται με πολλαπλούς τρόπους πολύτιμος «τροφοδότης» της ακροδεξιάς (μερικές αναλυτικότερες σκέψεις του γράφοντος εδώ). Δεύτερον, το γαλλικό «ακραίο κέντρο», που πολιτικά πνέει τα λοίσθια, είναι πλέον φανερό ότι επιλέγει ως διάδοχη κατάσταση την ακροδεξιά της Μαρίν Λεπέν – για λόγους απολύτως εξηγήσιμους.
Τρίτον, σαν να μη φθάνουν όλα αυτά, εμφανίζονται σιγά – σιγά και «φωστήρες» σαν τον Λαρσέ, που εύχονται το εξής: Η πιθανή αυριανή προεδρία της Λεπέν να είναι απαλλαγμένη από τον πονοκέφαλο που θα της προκαλεί μια ισχυρή αριστερή αντιπολίτευση. Η οποία είναι υπαρκτή σε πολιτικό επίπεδο στη Γαλλία, σε αντίθεση με άλλες χώρες (όπως πχ στην Ιταλία, όπου η όποια Αριστερά έχει… αυτοκαταργηθεί, εδώ και δεκαετίες). Υπαρκτή και με σημαντική απήχηση στη νεολαία.
Το (μετέωρο) σχέδιο για τον αποκλεισμό από το Διαδίκτυο
Δεν εξαντλήθηκε όμως σε αυτά η επίδειξη «δημοκρατικότητας» , εκ μέρους της γαλλικής κυβέρνησης… Όπως αποκάλυψε το Politico, αλλά κυρίως το αποκλειστικό ρεπορτάζ του γαλλικού ιστότοπου Βlast-Ιnfo, η κυβέρνηση Λεκορνί θέλησε να διακόψει την πρόσβαση σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και εν γένει στο Διαδίκτυο μέσω κινητών τηλεφώνων, σε συγκεκριμένες περιοχές, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων της 24ης Οκτωβρίου. Με προοπτική μάλιστα να γίνει αυτό και την 25η Οκτωβρίου, εάν διοργανώνονταν συλλαλητήρια και την ημέρα εκείνη.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ (το οποίο δεν διαψεύστηκε), οι πάροχοι τηλεπικοινωνιών αντέταξαν μια τριπλή διαπίστωση στη σχετική πιεστική κυβερνητική αξίωση. Πρώτον, εντόπισαν σοβαρά ζητήματα νομιμότητας. Δεύτερον, ανέφεραν ότι θα προέκυπταν τεχνικά προβλήματα για «μια τέτοια λύση, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα». Και τρίτον, σημείωσαν πως όλο αυτό το σχέδιο ήταν πιθανό να αποδειχθεί αναποτελεσματικό, καθώς με ένα VPN ή με μια εναλλακτική εφαρμογή ανταλλαγής μηνυμάτων οι διαδηλωτές θα μπορούσαν να παρακάμψουν τον αποκλεισμό.
Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει το εξής σημείο του ρεπορτάζ: Οι πάροχοι ανέφεραν πως, εάν τελικά αναλάμβαναν τη «δουλειά», θα το έκαναν με την προϋπόθεση ότι η κυβέρνηση θα εξέδιδε πράξη «υπογεγραμμένη, χρονολογημένη, αιτιολογημένη και δημοσιευμένη». Μάλιστα η Orange S.A (πρώην France Telecom) επέμεινε στην έκδοση επίσημης διοικητικής απόφασης, δηλαδή δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης. Αντιθέτως, η κυβερνητική πλευρά δεν θεωρούσε σκόπιμη μια τέτοια «επισημοποίηση» της… επιχείρησης. Προφανώς ήθελε να κινηθεί «σαν το κλέφτη»…
Νομοσχέδιο «συλλογικής τιμωρίας», για πρόστιμα σε διαδηλωτές
Να όμως που το γαλλικό «ακραίο κέντρο» φιλοδοξεί να μετατρέψει την κεντρική εξουσία και σε… κανονικό ληστή. Διότι, για να αποθαρρύνει όσους θα σκόπευαν να συμμετάσχουν σε μελλοντικές διαδηλώσεις, θεσπίζει και αρπαγές χρημάτων – μέσω επιβολής υπέρογκων προστίμων, που μπορεί να φθάνουν και το ποσό των 10.000 ευρώ.
Το σχετικό νομοσχέδιο εγκρίθηκε από τη Γερουσία την Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου, με ψήφους 229 έναντι 105 απορριπτικών. Τυπικά, στρέφεται εναντίον όσων θα προκαλέσουν υλικές ζημιές και καταστροφές σε δημόσιους χώρους. Ουσιαστικά, θέτει στο στόχαστρο τους πάντες …
Το πιο «ζουμερό» σημείο του νομοσχεδίου ορίζει ότι οι δικαστικές αρχές θα μπορούν να τιμωρούν με πρόστιμα και ανθρώπους που συμμετέχουν «εν γνώσει τους» σε «ομάδα» διαδηλωτών, εάν έστω και ένα άτομο από αυτό το (πρακτικά ακαθόριστο) σύνολο προκαλέσει υλική ζημιά.
Τι θα πει «εν γνώσει τους»; Πώς τεκμαίρεται αυτό; Διαθέτουν οι αρχές… μέντιουμ, που θα κρίνουν αν κάποιοι γνώριζαν ότι θα «πεταχτεί» ένα άτομο και θα ρίξει πέτρα σε τζαμαρία – και μάλιστα αδημονούσαν να δουν το «σκηνικό»; Υπάρχει «αστυνομία σκέψης» ή «δικαστήριο σκέψης» που θα το αποφασίσει αυτό;
Και πώς ακριβώς ορίζεται το… ένοχο ή συνένοχο σύνολο διαδηλωτών, ειδικά σε συλλαλητήρια χιλιάδων και δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων; Θα πρέπει να απέχει κάποιος… ένα στρέμμα ή μισό στρέμμα από τον τύπο που θα σπάσει μια τζαμαρία, για να μην θεωρηθεί «αυτουργός των βανδάλων»;
Μη ρωτάτε… Οι συντάκτες του νομοσχεδίου αδυνατούν να κρύψουν – ίσως να μη το θέλουν κιόλας – ότι θεσπίζουν τη «συλλογική τιμωρία» ως δαμόκλειο σπάθη που θα απειλεί τις κοινωνικές κινητοποιήσεις.
Το νομοσχέδιο προβλέπει μάλιστα και την κατάσχεση κοινωνικών επιδομάτων (οικογενειακών, στέγασης, κλπ), προκειμένου να διασφαλιστεί η είσπραξη των προστίμων… Καθώς φανερά καταστρατηγεί το ίδιο το δικαίωμα στη διαδήλωση, στο «συνέρχεσθαι», έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις και διεθνών οργανώσεων, όπως είναι η Διεθνής Αμνηστία. Δεν έχει γίνει ακόμη νόμος του κράτους, καθώς εκκρεμεί η συζήτηση και ψηφοφορία στην Εθνοσυνέλευση.
Υπέρμαχος του νομοσχεδίου είναι ο Εθνικός Συναγερμός της Λεπέν. Η γαλλική ακροδεξιά μάλιστα επαίρεται ότι το νομικό αυτό τερατούργημα βασίζεται σε δική της ιδέα. Φυσιολογικό.
«Θα βρει έτοιμη η Λεπέν τη νομοθεσία που θέλει»
Με «τόσο εκτεταμένους περιορισμούς στις δημόσιες ελευθερίες» είναι σαν να έχει επιβληθεί «κατάσταση έκτακτης ανάγκης στη Γαλλία», παρατήρησε ο Σερζ Σλαμά, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Grenoble Alpes, μιλώντας στο περιοδικό Télérama. Ο καθηγητής διέγνωσε «πρωτοφανή» συμβάντα στον γαλλικό πολιτικό και νομικό βίο και προειδοποίησε πως, αν η Λεπέν βρεθεί στο τιμόνι της χώρας, θα έχει την ευχέρεια να εφαρμόσει περισσότερα κατασταλτικά μέτρα χωρίς καν να χρειαστεί να αλλάξει τη νομοθεσία. Διότι θα την βρει έτοιμη…
Θα έλεγε πάντως κανείς πως όλα τούτα μοιάζουν με προεκτάσεις όσων είχε ήδη πράξει το «ακραίο κέντρο». Από την κτηνώδη βία εναντίον των διαδηλώσεων των «Κίτρινων Γιλέκων» και τις πλαστικές σφαίρες που τύφλωσαν ανθρώπους, μέχρι τα διαδοχικά «δεν ακούω τίποτα και κανέναν» του Μακρόν. Ο οποίος μάλιστα – να το θυμηθούμε κι αυτό – αποδείχθηκε ικανός να διορίζει πρωθυπουργό έναν αρχηγό κόμματος (τον Φρανσουά Μπαϊρού), με εκλογική απήχηση της τάξης του 4%.
Η δημοτικότητα του ίδιου του προέδρου Μακρόν έχει πέσει στα τάρταρα. Τον Οκτώβριο του 2026, βάσει έρευνας της Ipsos BVA-Cesi, μόλις το 15% των ερωτηθέντων είχε θετική άποψη για τον αρχηγό του κράτους.
Το γαλλικό «ακραίο κέντρο» μοιάζει με άθροισμα σάπιων φύλλων που πέφτοντας «θρέφουν» το… παραδίπλα δέντρο της ακροδεξιάς. Και μέσα στη σαπίλα του, το «ακραίο κέντρο» αποδεικνύει πόσο (πιο) αδίστακτο μπορεί να γίνει. Χρήσιμο είναι να παρατηρούμε όλοι τα αποκυήματα της υστερίας και της βρομιάς του.
